..Εννιά με δύο..

Τέλος

2007-06-07T11:11:00.000+03:00

Επέστρεψα. Μετά από λίγο πυρετό-συναγερμό μάλλον κούρασης επερχόμενης.
Τούτη εδώ η σελίδα φτιάχτηκε για δύο λόγους. Εκπλήρωσε τουλάχιστον τον ενάμισι. Και για αυτό το λόγο, ήρθεν η ώραν της.
Τέλος εποχής λοιπόν.
Και αρχή μιας άλλης.
Με την αμέριστη βοήθεια της Razzmatazz και τον Morrisey στο repeat φτιάχτηκε μια σελίδα στο wordpress. Τη σελίδα τη λέω a zillion miles away και εγώ ακούω άμα με φωνάζουν Purple Clementine. Ιδού και το λίνκι για να μη χαθεί κανείς, για σένα το λέω Pan ακούς; Χεχε..
http://zillionmilesaway.wordpress.com/

Γεια μας λοιπόν, καλά ταξίδια!

The joint is jumpin' all around me
And my mood is really not in style,
Right now the blues flock to surround me
But I'll break out after a while.
Yes I'm a million miles away, I'm a million miles away
I'm sailing like a driftwood
On a windy bay
On a windy bay.
There's a song on the lips of everybody
There's a smile all around the room
There's conversation overflowing
But I sit here with the blues.

This hotel bar has lost all its people
The piano man has caught the last bus home
The old bartender just collapsed in the corner
Why I'm still here, I just don't know, I don't know.

Σήκω κυρία μου, να χορέψεις.

2007-06-05T12:20:00.000+03:00

Ορκίστηκα στα μάτια σου που τα 'χα σαν βαγγέλιο
τη μαχαιριά που μου 'δωκες να σου την κάμω γέλιο
Καίγομαι καίγομαι ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιά
πνίγομαι πνίγομαι πέτα με σε θάλασσα βαθιά

Δίνω πληροφορίες. Ξαφνιάζεται ο κόσμος φίλε, με την προθυμία μου. Γελάω δυνατά να σκιαχτεί ο χρόνος. Και αλήθεια στο λέω, φορές φορές το καταφέρνω. Αφού δεν σε προσκύνησε άστον να πάει στο διάολο. Πόσο σκληρή μου ακούστηκες τότε κυρία μου. Μα και πόσο δίκιο είχες. Να τις ακούς ρε φίλε τις γυναίκες αυτές. Που περάσαν χρόνια και κορμιά από πάνω τους. Και απόμειναν να θωρούν ορίζοντα σαν ξημερώνει με μια άγρια γεύση από αλκοόλ και καπνό στις άκρες των χειλιών. Στο τραπέζι της ταβέρνας που λίγο πριν αγκαλιάστηκαν οι τελευταίοι μεθυσμένοι να φύγουν στηριζόμενοι. Εκείνες είναι ακόμα εκεί. Να πιούν τις τελευταίες γουλιές του κρασιού. Και τι περίεργο, πάντα εκείνες πλησιάζει ο τρελός του χωριού να πει τις παρόλες του. Την λατρεύουν αυτή την ησυχία, αυτό το βαθύ σκοτάδι πριν την αυγή. Συγκεντρώνονται στα μέσα τους, μετράνε απώλειες και ενέργειες και πάντα καταφέρνουν να φταίνε. Μετά μαζεύουν αφηρημένα λίγη υγρασία από τα μάτια, τα τσιγάρα από το τραπέζι και αφήνουν κέρασμα για το γερασμένο γκαρσόνι που τόση ώρα τις παρατηρεί. Στο δρόμο για το σπίτι θα καταλάβουν πως η άλλη υγρασία δεν θα κατευνάσει παρορμήσεις και θέλω, ούτε και σήμερα. Μα δεν θα πειράζει.
Εσύ κοριτσάκι θέλεις όλο μύθι μύθι παραμύθι μου είπατε, κυρία μου. Ναι μωρέ, έτσι είναι. Αλλά θέλω να έχει γεύση, να έχει στόμα, να γλείφει, να δαγκώνει και καμιά φορά να ουρλιάζει κιόλας.

Μα συ βαθιά στην κόλαση την αλυσίδα σπάσε
κι αν με τραβήξεις δίπλα σου ευλογημένος να 'σαι
Καίγομαι καίγομαι ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιά
πνίγομαι πνίγομαι πέτα με σε θάλασσα βαθιά

Θα με πάρεις μια αγκαλιά;

2007-06-04T11:51:00.000+03:00

Έλα κάτσε. Σ’ αυτή τη βεράντα χωράνε μόνο δυο ξύλινες καρέκλες με πανί και ένα στρογγυλό μικρό τραπέζι. Μια γλάστρα να κρέμεται και ένα βουλωμένο λούκι που πάντα θέλει καθάρισμα γιατί θα πνιγούμε εδώ μέσα άμα ρίξει καμιά βροχή. Τι σημασία έχει που πάντα αφήνω ανοιχτά άμα βρέχει; Κάτσε σου λέω, θα βάλω και μουσικές να παίζουνε. Θα χαζεύουμε τα σύννεφα, τους ήλιους και τα φεγγάρια. Θέλω να σου δείξω τις τελευταίες φωτογραφίες μου. Να σου μιλήσω για όσα έχω σκαλίσει τώρα τελευταία. Τι με ρώτησες; Αν είμαι καλά; Καλά είμαι μωρέ μάτια μου. Μόνο που δεν κοιμάμαι καλά και πια κουράζομαι. Κάτι υποψίες για αρρώστιες σέρνονται ύπουλα στο μυαλό μου τις νύχτες. Μα σαν ξημερώνει τις σπρώχνω πίσω πίσω. Γιατί είπες; Έτσι. Γιατί δεν γουστάρω να χαϊδεύω αναπηρίες πια. Τουλάχιστον τη μέρα. Ξέρω πως ένα κορμί τσακίζει μα το θέμα είναι να το πιάνεις απαλά όχι να το ζορίζεις. Ξέρεις προχθές, ξημέρωσα σε τούτη την βεράντα. Κι ήμουνα μόνη μου, αν θες θα σου γράψω ολόκληρο κομμάτι για τα δόντια αυτού του “μόνη μου” . Αλλά δεν χρειάζεται ε; Το βλέπεις και εσύ, το νιώθεις να συμβαίνει. Μεγαλώνουμε ψυχή μου κι άμα πιάνω να θυμάμαι, πάντα κρυφοχαμογελάω. Αχ μωρέ μάτια μου. Πόσον καιρό έχω να δακρύσω;

Θα με πάρεις μια αγκαλιά;

Λία που πέταξες το Πάσχα

2007-06-01T10:39:00.000+03:00

Ο πατέρας της ήταν ο μόνος που την φώναζε με το όνομά της ολόκληρο. Ευαγγελία. Κυρίως για να την πειράζει, για να βλέπει πως τσιτωνόταν ολόκληρη.
Είχε μια φωνή για ραδιόφωνο. Κάτι μάτια πρασινοκάστανα, μεγάλα, λαμπερά. Μπορούσες να γελάς με τις ώρες με τις ιστορίες της. Γελούσε, αχ πόσο γελούσε.
Και είχε μόνο ένα πόδι. Δύο επεμβάσεις σε απόσταση 2 ετών την αφήσαν με τεχνητό μέλος. Μετά την δεύτερη επέμβαση ήταν η μόνη φορά που την είδα αποθαρρημένη. Κι αυτό για λίγο. Μετά ξανάρχισε να γελάει.
Έχω να πω πολλές ιστορίες για εκείνη. Αστείες ιστορίες, όταν ο αυτοσαρκασμός της ανέβαζε το στροφόμετρο στις εννιά χιλιάδες. Μα δεν θέλω. Είναι δικές μου. Όπως δική μου είναι και η λιποψυχία να μην αντέξω να την δω την τελευταία φορά. Τότε που ο καρκίνος την είχε εγκλωβίσει μέσα στο σώμα της. Που είχε παραλύσει όλο της το νευρικό σύστημα.
Μόνο τον σύντροφό της τα τελευταία χρόνια να ανάβει ένα τσιγάρο να το αφήνει να καίγεται στον τάφο της.
Όταν θα σε ξαναδώ Λία, θα καπνίσουμε εκείνο το Lucky που σου είχα στολίσει με γραμμένες κόκκινες λέξεις και όσο κι αν σε έσφιγγε η χαρμάνα δεν το χαράμιζες. Και θα τραγουδήσουμε κι εκείνο το τραγούδι της Χαρούλας που τόσο γούσταρες.
Όλου του κόσμου οι Κυριακές, λάμπουν στο πρόσωπό σου
Τι χρώματα, τι μουσικές μες στο χαμόγελό σου
Και μετά άμα θες σου χτυπάω και παλαμάκια όπως τότε στην ταβέρνα, στα γενέθλια που χόρευες με ένα πόδι και μια πατερίτσα, ζεϊμπέκικο.
Τα δυο σου χέρια πήρανε βεργούλες και με δείρανε.
Πάλεψε από τα 18 και έφτασε μέχρι τα τριάντα περίπου. Η Λία, είναι η δική μου Αμαλία. Κι ο καθένας μας έχει την δική του Αμαλία.

Φιλί;

2007-05-30T12:56:00.000+03:00

Και με ρωτάς γιατί δεν ξεκαθαρίζει τις παρορμήσεις. Τι να σου πω; Τα έβλεπα πάντα τόσο καθαρά όλα; Ξέρω μόνο πως θα έπρεπε να είναι απλό. Περπατάς μόνος σου και κάποτε βρίσκεται ένα χέρι να σου απλωθεί, να σου πει πως το φοβάται τούτα τα στενά και θα ήθελε να το συντροφέψεις. Και καλείσαι να πεις. Ή ακόμα καλύτερα να κάνεις. Τόσο απλό, λέμε.
Δεν θέλω να πω κάτι παραπάνω. Αρκεί αυτό. Άραξε τώρα. Άναψε τσιγάρο και κάτσε να σου δείξω. Τα καινούρια μου παπούτσια με τα δεμένα λουριά ψηλά στη γάμπα. Την καινούρια μου διάθεση με τις αμολυτές χειρονομίες. Αμολυτές ή αμόλυντες; Δεν τις περιορίζω, ποτέ δεν το θέλησα έτσι κι αλλιώς. Μια γιορτή να κάνουμε, ένα πάρτυ από κείνα που όλη την ώρα χορεύαμε. Ένα γλέντι ρε άνθρωπε. Να γιορτάσουμε τον καλόκαιρο. Και απόψε ξεκινά να γιορτάζει η πόλη. Στους Αέρηδες με τον Μιχάλη Δ. και την Τάνια. Στο Γκάζι για το φεστιβάλ της τζαζ. Τα μεσημέρια που απλώνεται ο ήλιος στο Αερόστατο. Εκεί θα σε πάρω μαζί καμιά φορά αν θες. Το τσίπουρο δικό μας, εξαιρετικό, έρχεται από τον Όλυμπο, με τριπλή απόσταξη έτσι που να φτάνει τους 42 βαθμούς που σου ‘λεγα. Και να σου απογειώνει το μυαλό όμορφα, γλυκά, χωρίς να νιώθεις κάψιμο, παρά μόνο να ερωτεύεσαι τον συνομιλητή σου. Και τα λόγια, τα λόγια, αχ τα λόγια.
Σου ‘γραψα πως δεν θέλω να την κάνεις την υπέρβαση. Ακριβώς γιατί την νιώθεις έτσι. Δεν είναι υπέρβαση ρε, απλό περπάτημα είναι. Βάζεις τα πόδια σου εμπρός, το ένα μετά το άλλο και εκτελείς. Χορευτικές φιγούρες απλών ανθρώπων. Τι άλλο να σου πω; Πως κάποιοι γεννηθήκαν ακροβάτες και ακόμα το πιστεύουν; Δεν θα στο πω. Γιατί θα ‘πρεπε να ακούς.
Και δεν έχω χρόνο μάτια μου. Τώρα μόλις κλείσουμε θα βάλω τη Λεονάρδου να μου το τραγουδήσει. Και μετά θα της ζητήσω εκείνο που λέει για την ατζέντα σου που θα μουσκεύει στο νερό και το άλλο, του Νικόλα που λέει πως κανένα δεν θα αφήσω εμένα να κερνάει.
Απόψε λοιπόν. Απόψε θα γίνει ένα τραγούδι. Στους Αέρηδες. Πάσης φύσεως ανέμους σαν κι αυτούς που ακούω στο κεφάλι μου και μου αλλάζουν τις εποχές σαν τα χαρτάκια που τελειώνουν και δεν κολλάνε άλλα στην ίδια τσέπη του καπνού.
Θα τον βρω τον τρόπο.
Ρε.

Φιλί;

Τραγούδια παραγγελιές για τον νόστο.

2007-05-29T12:16:00.000+03:00

Δεν κοιμάμαι. Κουράζομαι. Κολλάει ο χρόνος πάνω στα χέρια μου και δεν ξεπλένεται με τίποτα. Θα ήθελα μόνο να ακούω τον Cave να τραγουδάει πως and anyway I told the truth. Εν αντιθέσει το ραδιόφωνο επιμένει στα ίδια καινούρια- παλιά. Μα είναι τόσο παλιά αυτή η ιστορία που πλέον δεν ξεχωρίζεις τα μέτρα του μύθου. Δίνω ένα τέλος. Για σένα γιατί εγώ το έζησα ήδη. Οι καταραμένες κιθάρες των Zeppelin ουρλιάζουν παρέα πως babe,babe,babe,babe I’m gonna leave you. Τι να βάλω τώρα; Τι να πηγαίνει με την καινούρια μου κατηφόρα; Λίγη Τσανακλίδου να ψιθυρίζει στην αρχή και να κραυγάζει λίγο μετά κάτι για ένα μαύρο καράβι. Και μετά ίσως η φωνή της Nina να εξηγεί πόσο άγριος είναι τούτος ο άνεμος. Οι Division με τον Curtis λίγο πριν χτυπηθεί από άλλη μια κρίση ηλεκτρονικά χαράζουν αυτό που λέει πως when routine bites hard. O Μάλαμας να διατάζει πιες, την υγρασία που στάζουν οι οροφές, την πίκρα που ΄χω μες στο στόμα πιες. Η Joplin ουρλιάζει cry και ο Cobain my girl , my girl don’t lie to me. Ο Άσιμος να συνοδεύει διακριτικά την κύρια φωνή, μόνος στο βάθος του στούντιο και δε μου καίγεται καρφί αν εσύ περνάς και δεν μου ξαναμιλάς. Και ο Θανάσης που στις χαραυγές ξεχνιέται. Δεν ξέρω να σου πω τι φταίει ρε φίλε, αλήθεια. Έλεγα πως είναι ο καιρός, πως είναι το φεγγάρι ,πως είναι ο ακίνητος αέρας. Μα στο τέλος το ίδιο μένει, το ίδιο κάνει, δεν αλλάζει το βαρύ το φως της μέρας. Και πριν παρασυρθώ κι αρχίσω πάλι να σου σκαρώνω στιχάκια σαν κι αυτό σου λέω, έλα ρε φίλε. Έλα να φορτώσουμε την σκηνή στ’ αμάξι και να φύγουμε. Κι άσε την Χαρούλα από τα παλιά, από τότε που ακόμα την ήθελα, να λέει πως γύρισες μετά να δεις τι μένει κι είπες πως σε γέλασα. Μόνο τον Bowie κράτα κι εκείνο το this is ground control.

για το χατήρι σου, ορίστε και η λίστα χεχεχ..
Mercy Seat, Nick Cave
Babe, I’m gonna leave you, Led Zeppelin
Η Τζένη των πειρατών, Τάνια Τσανακλίδου
Wild is the wind, Nina Simone
Love will tear us apart, Joy Division
Πιες, Σωκράτης Μάλαμας
Cry baby, Janis Joplin
Where did you sleep last night, Nirvana
Παπάκι, Νικόλας Άσιμος
Στις χαραυγές ξεχνιέμαι, Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Μ’ άφησες σαν πόλη, Χαρούλα Αλεξίου
Space oddity, David Bowie

Αυτό θα μείνει ανοιχτό για μέρες.

2007-05-24T13:30:00.000+03:00

Εν μέσω φωσφοριζόντων υφασμάτων. Σκουπίζοντας στα τελειώματά του τα υγρά σου. Να τα φυλακίσει, να μπορεί να δει μετά από χρόνια πως θα μοιάζαν τα αγέννητα παιδιά σου. Σκοτεινιασμένος κι άυλος τραγουδούσε ο Παναγόπουλος μέσα από έναν βρώμικο ενισχυτή και σου ‘πα πως τώρα ναι, είμαι έτοιμη. Τις πιάνεις τις ελαφριές απολήξεις; Μονός αριθμός τους σε σημαδεύει. Τώρα, χρόνια και μήνες και εποχές μετά τρίβω τα δάχτυλά μου σε δανεικά στομάχια. Άλλα στολισμένα, άλλα γυμνά. Έχω φύλλα χαρτιού. Δεν διακρίνω τι γράφω στο εσωτερικό τους. Μα ξέρω πως για μένα είναι όλα, για μένα. Πως τραγουδάγανε τα Κρίνα; Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα; Ε αυτό θυμάμαι και χαράζω στο κέντρο. Ανυπομονούσα να σημαδευτώ μα το καλοκαίρι αργεί και με αφήνει εκκρεμή. Στα χέρια σου δεν θα ξανακοιμηθώ. Γιατί θέλω νωρίτερα να παραλύουν από στέρηση.
Ανοιχτό παράθυρο και πως θέλω να μιλήσω σήμερα.. να λέω για ώρες ρε φίλε, για ώρες.. ιστορίες, άγριες και βαμμένες. Να κρυώνεις σαν τις ακούς και να θες να πιαστείς από ρόδες, να σε πάρουν μαζί, να σε λιώνουν αλλά να μη σε νοιάζει αρκεί που φεύγεις, που δεν βλέπεις τον ίδιο γκρι αέρα, που δεν ακούς παρά μόνο φωνές και γέλια και κοφτές εκπνοές. Έχω μέσα μου λέξεις με αίμα στολίδι και ένα μικρό ζωντανό οργανισμό με δάκρυα που τρέφεται.
Βρεγμένα εσώρουχα ρε, ξέρεις τι σημαίνει αυτό ή το ξέχασες μαζί με όλες σου τις αφές;

Λίστα

2007-05-23T16:03:00.000+03:00

Σήμερα έκλεισα όλες μου τις οργές σε ένα κόκκινο νεύμα.
Σήμερα άφησα αδιευθέτητες τις εκκρεμότητες των άλλων.
Σήμερα φωτοτύπησα ένα χαμόγελο με μια στάλα οξύ στις άκρες.
Σήμερα αρχειοθέτησα ονειρώξεις μηνών.
Σήμερα υπέγραψα μια στοίβα γραμμένων γλεντιών.
Σήμερα ανέβηκα τις σκάλες τις μεταξύ των πτώσεων-ορόφων.
Σήμερα έψαξα όλες τις βιβλιοθήκες των υποσχέσεων ηδονής.
Σήμερα σε μέτρησα με 17 δάχτυλα και σε βρήκα λειψό.

Σήμερα έβαλα πολύχρωμο φουστάνι. Σε περίπτωση που με πετύχουν τίποτα χρωμοσφαιρίδια του κυρίου Υπουργού μην τρομάξει η μάνα μου πως με πετύχαν σε ζωτικά όργανα.

Κάτι λογάκια σκάλιζα σε λεπτά χαρτάκια:

2007-05-22T12:39:00.000+03:00

Των ισαποστόλων η καταμέτρηση
Των εκκρεμοτήτων η διευθέτηση
Των κατανύξεων η όνειδος
Των παρορμήσεων ο οδυρμός

Των χεριών η ξηρασία
Των ποδιών ακινησία
Του μυαλού ανισορροπία
Στων ματιών την υγρασία

Τετράγωνο του ακαλύπτου φως
Μηχανές και ρόδες του θορύβου
Υποστηρικτικά
Να λειτουργήσουν
Θανάτους μικρούς, καθημερινούς
Να ξορκίσουν

Εξάρτηση απ΄ τη μυρωδιά,
την σκοτεινιά σου
Να αναπνέω μόνο,
για του χορού το έμπα σου.

κι άγνωστες φωνές μου

2007-05-18T12:42:00.000+03:00

Αν ήτανε το έδαφός σου πρόσφορο
θα σου 'φτιαχνα μια πίστα από φώσφορο
με δώδεκα διαδρόμους
δώδεκα τρόμους
με βύσματα κι εντάσεις φορητές
με πείσματα κι αεροπειρατές
αν ήτανε η αγκαλιά σου όαση
θα σου 'φερνα δισκάκια για ακρόαση

Πως μπορείς να βάλεις σε καταστολή την ανάσα; Πως μπορείς να κάνεις χειρουργείο στα μέσα σου έτσι που να μη χαμογελάς πια γιατί τεντώνουν όλα και σε πονάνε; Δεν ξέρω ρε φίλε πως το κάνεις αυτό. Αποξεχάστηκα να μετράω γουλιές και ανάσες μεταξύ τραγουδιών. Τις Πέμπτες πως μ’ αρέσει να βγαίνω ρε συ.. είναι αλλιώτικος ο κόσμος. Στην πλατεία χτες βράδυ μύριζε όμορφα και σε θυμήθηκα που με ξημέρωσες έναν Αύγουστο και σαν έχανα εστίαση με αγκάλιαζες. Νιώθεις καλά έτσι, μου ‘λεγες. Μα δεν κοιμηθήκαμε ποτέ μαζί κι αυτό είναι που με κάνει να σε θυμάμαι ακόμα πιο τρυφερά. Το αριστερό σου μάτι επιμένει να βγάζει υγρά. Και τις νύχτες σαν σε ζυγώνεις με ένα χέρι ανυπόμονο, το νιώθεις να βουτάει στην υγρασία σου. Δεν έρχεται η ξεκούραση αλλά μη μου σκιάζεσαι. Κάτι λόγια σου καμώνω μα σαν το μετανοιώνω ένα ντο ξέμπαρκο χτυπάω και σιγανά στο τραγουδάω. Και τώρα που δεν είσαι εδώ ποιόν τάχα να φιλήσω σου μήνυσα.Πιάνο ακούρδιστο και η ίδια πάντα ερώτηση. Κέρνα με ένα ακόμα και θα σου πω μια ιστορία. Πως όλοι είμαστε ανατριχιαστικά όμοιοι. Και μόνο τα σκονισμένα μπουκάλια στο φόντο της μπάρας μαρτυρούν πως έρχεται ζέστη και το μαγαζί θα κλείσει.
Τώρα ξέρω πως κοιμάσαι. Ονειρεύεσαι τα υλικά κατασκευής. Μα μια μέρα θα σηκωθείς, θα γδυθείς, θα βγεις στο δρόμο,
να σε σημαδέψουν οι ρόδες του πρώτου επιβατικού.

Κοιμήσου εσύ κι εγώ θα ονειρεύομαι
απ΄τ΄άσπρο σου το χιόνι
δίχως σεντόνι
στα νύχια του κακού τη νύχτα αυτή
κι ο θάνατος λυπάται να κρυφτεί

Τις Πέμπτες ο Αλέξανδρος και ο Ηλίας παίζουν τα τραγούδια τους στο Κλάξον, στην Βαλτετσίου.

Παραμύθια με αλλιώτικο αέρα

2007-05-16T11:07:00.000+03:00

Αλλάζει ο αέρας μα ξεγελάστηκα και έβαλα τιράντα και κρύωνα λίγο σαν ξημέρωνε. Λαχτάρησα κάτι σαν κουβέρτα ριγμένη ανάλαφρα στους ώμους- όχι μην βιάζεσαι να με τυλίξεις με χέρια δεμένα με γάζες. Θα ήθελα να στα στολίσω με ζωγραφιές και τι πειράζει που είναι σαν να τις μπογιάτισε παιδί του νηπιαγωγείου. Μετά θα σου ψιθυρίσω πως άλλαξε πάλι ο αέρας και πως τίποτα πάνω μου δεν είναι ίδιο, το κορμί μου με προδίδει με κάτι κρανιακούς κύκλους και πως πάλι θα καπνίσω παραπάνω.
Μαύρα και σήμερα μα με τίποτα δεν μαυρίζουν τα πόδια μου ρε μάνα κι άμα έρχεσαι να με χαϊδέψεις μου κάνει τόσο ξένο και δεν μπορώ να μη τραβηχτώ μα το ξέρω πως δεν έχεις άλλον σαν κι εμένα. Την κατάκλιση που σε βασάνισε για μήνες και τα μαλλιά σου που γινόντουσαν όλο και πιο όμορφα, σκούρα καστανά. Τώρα σε κοιτάω πόσο έχει αλλάξει και το δικό σου κορμί πια, τα ρούχα που πάντα μοιραζόμασταν τώρα δεν μου κάνουν.
Σαν ήμουνα μικρή απορούσες πως γίνεται να σιχαίνομαι τους χαρταετούς, τι παράξενο παιδί είναι αυτό και τώρα γιατί γυρνάει στα ίδια μέρη συνέχεια τώρα που μεγάλωσε θα έπρεπε να πηγαίνει αλλού.
Πρέπει κανείς να προσέχει τι λέει στα παιδιά. Τα δικά μου παραμύθια δεν είναι για τα δικά τους ταξιδιάρικα αυτιά μια φορά με ρώτησε ένα κοριτσάκι τι είναι αυτό το πολύχρωμο πράγμα στον ουρανό και του είπα αφηρημένη ουράνιο τόξο, μικρό. Με κοίταξε με συνεχόμενη απορία και τότε γονάτισα το αγκάλιασα από τη μέση του έδειξα μακριά τα δάχτυλα μου ήταν λερωμένα με καπνό και του είπα πως στην άκρη του χρώματος αυτού είναι όλα αλλιώς. Μαγεμένο, μου είπε πως δηλαδή θα είναι εκεί και ο μπαμπάς τους που δεν γύρισε ποτέ από κείνο το ταξίδι; Και του ‘πα πως όχι μικρό, αλλά είναι όλα απαλά και μαλακά εκεί. Έφυγε να ψάξει για την άκρη του ουράνιου τόξου, ώρες την έψαχνα μετά δεν με πίστεψε πως δεν ήταν εκεί ο μπαμπάς της. Την βρήκα μέσα σε ένα χωράφι με τα γόνατα λερωμένα. Δεν έκλαιγε αλλά ήταν κουρασμένη. Μα πόσο μακριά είναι αυτή η άκρη πια με ρώτησε. Πολύ μωρέ, της είπα, πολύ. Την γύρισα στη μάνα της να της πει πιο ρεαλιστικά παραμύθια. Από αυτά που δεν σε κάνουν να τρέχεις με τα γόνατα λερωμένα.

μουσική υπόκρουση Queremos paz των Gotan Project κυρίως για αυτό το una vida mejor..

Χαχαχανοδιάλογος

2007-05-15T12:22:00.000+03:00

-Μα γιατί μου μιλάς έτσι αυτές τις μέρες;
-Είμαι στα παράξενά μου.
-Θα σε δω το σαββατοκύριακο;
-Αν έρθεις.
-Δεν μπορούμε να φύγουμε;
-Όχι έχω να πάω σε κάτι φίλους. Αν θες ωστόσο έλα μαζί.
-Θα με κυκλοφορήσεις δηλαδή;
-Αν προσπαθήσεις να μην πιεις 5 κιλά κρασί σε κάθε σπίτι, ναι.
-Βρήκα ένα σπίτι με πολύ χαμηλό ενοίκιο, κοντά στο δικό μου.
-Και;
-Και, λέω να ’ρθεις.
-Πού;
-Εδώ.
-Εκεί;
-Ναι, ρε συ τόσο δύσκολο είναι;
-Και να ‘ρθω, αλλά να μην μείνουμε μαζί.
- Ε όχι ακριβώς.
-Μέχρι να βρεις το ακριβώς, τα λέμε.

‘Όποιος βρει ποιο είναι το αρσενικό και ποιο το θηλυκό μέρος του παραπάνω διαλόγου κερδίζει ένα γεύμα με κύριο μέρος μπούτι γλάρου φλαμπέ.

Επέστρεφε

2007-05-14T11:14:00.000+03:00

Αθήνα και ζέστη. Μ’ αρέσει η ζέστη, μ’ αρέσει τούτη η πόλη το βράδυ. Κρεμάω στο λαιμό μου κόκκινες πέτρες δεμένες με χοντρό μαύρο σκοινί. Ανάβω τσιγάρο, πίνω δυο γουλιές από τον ελληνικό που πεθύμησα, μια βδομάδα Ιταλία τρελάθηκα στον καπουτσίνο, αυτός δεν είναι καφές, σεξ με ολόσωμο προφυλακτικό είναι ρε χαχαα..
8 μέρες σχεδόν, στο τρέξιμο. Να προλάβω να δω τις πόλεις, την ζωή εκεί. Μιλάνο για μια νύχτα αυτή η χώρα είναι πολύ ακριβής στα δρομολόγια για δυο δεύτερα να χάνουμε οι Έλληνες τα τραίνα. Ωραία στο κέντρο τους όλες οι πόλεις ένα Ντουόμο το ‘χουνε. Φλωρεντία όμορφα, ποδήλατα, φοιτητές, πίτσα και κρασί που κατέβαινε σαν χάδι στο φάρυγγα. Πίζα και μια φοβερή αγορά στο κέντρο της πόλης με προϊόντα που καλλιεργούν μόνοι τους, εναλλακτικές καλλιέργειες και ωραίοι άνθρωποι, παίζει να είμαι η μοναδική στον κόσμο που τράβηξε φωτογραφία τον πύργο της Πίζας και τον έβγαλε ίσιο εντελώς ίσιο όμως χαχααχχ… Βενετία για το συνέδριο είναι εντελώς μαγικά εδώ κι ο Φαμπρίτσιο που σπουδάζει Ιστορία της Τέχνης εδώ να μου λέει πως είναι όλοι αλκοολικοί σ’ αυτή την χώρα και εγώ να γελάω τρελά, ο Ίβαν από την Ισπανία να μας χορεύει παθιάρικα και να μας λέει “ μι καρίνια” , το συνέδριο να τελειώνει αργά το απόγευμα και να τρέχουμε να δούμε ότι προλαβαίνουμε από τα κανάλια και τις γέφυρες από την πλατεία της Σαν Μαργκαρίτα, παντού “βιετάτο φουμάρε” και όλοι στο δρόμο με τα ποτά στο χέρι πως κάναμε εδώ στη Μαβίλη πριν χρόνια.
Σου ‘φερα δώρο το όνομά σου ζωγραφισμένο υπέροχα μα δεν ξέρω αν θα στο δώσω, αν εξαφανιστώ θα μου θυμώσεις πολύ; Είναι που δεν μπορώ να κάνω τόσα χιλιόμετρα για να με πάρεις απλά μια αγκαλιά, ίσως να κουράστηκα από το να σε ακούω μόνο και είναι ώρα να βγαίνω στο δρόμο ξανά μωρό μου.
Χρωστάω κάτι λογάκια στον Άλεξ που μόλις έβγαλε τον πρώτο του δίσκο, είδες πόσο έχω γεράσει ακόμα “δίσκο” το λέω! Περιμένει κι ο Άλεξ τα τραγουδάκια , περιμένω κι εγώ να σταματήσουν οι ανέμοι στο κεφάλι μου.
Ήρθα λοιπόν, μα δεν γύρισα ακόμα.
Φιλιά καλωσορίσματος τρία και μαφιόζικα!

Τρύπες, χοροί, πάρτυ και γεμάτα ποτήρια

2007-05-02T16:00:00.000+03:00

Δεκατρείς όροφους πάνω απ' τη γη
φόβοι και ψίθυροι γι' ανώμαλη προσγείωση
Άτυχο πάρτυ, σκάρτη μουσική
και το κρασί έτσι γρήγορα μας τελείωσε

Από μέρες τώρα στριφογυρίζει στο στόμα μου. Και όλο κάνει να βγει, να ξεπεταχτεί και να σε πετύχει. Κι άμα σε πετύχει έχω να κάνω κάτι γέλια.. παιδικά, κελαρυστά σαν εκείνα που σκάγανε στο κύμα και πνιγόντουσαν. Μα πρέπει να φύγω τώρα, είναι ώρα κι άμα γυρνώντας δω πάλι κανένα μαυροντυμένο κορμί να σαλτάρει από τον τρίτο, θα ανοίξω τα χέρια μου να το πάρω αγκαλιά.

Δεκατρείς όροφους πάνω απ' τη γη
Aμηχανία πανικός και υψοφοβία
Χάθηκε η σκάλα το ασανσέρ δεν λειτουργεί
Μας βασανίζει μια θεότρελη υποψία

Πως μπλέκω έτσι τα χέρια μου σε δανεικούς λαιμούς ρε φίλε και κοίτα να δεις που δεν με νοιάζει.. Με καίει μόνο να μένει η ανάσα της ζωής κι ας είναι καψαλισμένη. Γελάω τόσο με τις κριτικές αλήθεια σου λέω έχει πλάκα να νομίζει ο καθένας πως ψυχολόγησε την ανία του πάνω σου.

Άδεια μπουκάλια χορεύουν στον αέρα
κι αναστατώνουν φιλήσυχους πολίτες
που όλο κοιτάνε προς τα δω κι ανησυχούν
πως βρέθηκαν εκεί αυτοί οι αλήτες;

Να είναι ξύλινη η μπάρα και το πάτωμα μόνο κι άσε με να χορέψω θέλω ένα ροκεντρολάκι παλιό και να σπάνε τα ποτήρια με την άκρη της φούστας μου λυγάνε οι αστράγαλοι και γελάω γελάω τρελά σου λέω πως

Ντροπή για τα μάτια σου
Ντροπή να είναι άδεια
σαν τα ποτήρια μας

Στις μέρες που ήμουνα στα 17, πως γελούσαμε έτσι ρε, πως γελούσαμε..

ΕΛA

-Καλώς ορίσατε, περάστε, τα ποτά δεξιά, τα ναρκωτικά αριστερά

Από το "Παρτυ" του Σέλλερς.

Σημειώσεις πριχού να γίνουνε στιχάκι

2007-04-30T14:36:00.000+03:00

Δώσε κι εμένα ρε.. δώσε μια αργία. Να αναπνεύσω σε ένα κενό χρόνο. Και χωρίς να πρήζεται ο φάρυγγας και χωρίς να διογκώνεται ο νους. Να μη φοράω (εσώ- εξώ)ρουχα. Να σκληρύνουν μου τα πέλματα, να αλαφρύνει μου το σακίδιο. Κι εκείνα τα σημάδια που ‘χω στο μπράτσο ψηλά να γίνουν ένα με τις φακίδες που ξεπροβάλλουν σιγά σιγά όσο αψηλώνει ο ήλιος και κοντοζυγώνει ο καλόκαιρος.
Είναι απεργία μου λέγανε από παλιά οι ίδιοι που μετά δεν μου λέγανε τίποτα.
Και σε ρωτάω ψυχή μου, από πού να απεργήσω τώρα;
Άμα σε δω, θα σε δώσω εκείνο το κόκκινο λουλούδι
Εκείνο που λίγο ακόμα και θα κάνω το, τραγούδι!

Θραύσματα

2007-04-27T09:51:00.000+03:00

Όταν γυρνάω στα σκοτάδια σου. Εκεί λίγο πριν το χώρισμα του αφαλού σου. Θυμάμαι όλα τα στενά που διέσχισα με μυαλό παλαβωμένο. Τρέξιμο και ιδρώτας ζεστός να παγώνει στους κροτάφους. Να προλάβω, να σε προλάβω. Με βρίσκω ξανά στην πιο έρημη γωνιά. Καλύπτω τη μέση μου με ένα κόκκινο πανί, ποτισμένο στις πιο αθώες σου εκκρίσεις. Πως μπορώ να σταματήσω την σειρά των εικόνων, που όσο με θυμάμαι τρέχει σαν τις αράδες του Εγγονόπουλου, τα χρώματα του Ίψεν, τη βία της Κέιν. Θέλω να σε τυλίξω, σαν αλυσίδα να κλείσω τα πόδια γύρω σου και μετά να τρέξω ξανά, όχι δεν θα κοιμηθώ, ούτε ένα τσιγάρο δεν θα σου χαρίσω. Με δοκίμασες, με γεύτηκες κι αυτή η πίκρα θα μείνει σ’ εκείνα τα βαθιά χωρίσματα, πίσω από τα γόνατά σου. Τα σχεδόν δυο μέτρα σου παραμένουν καψαλισμένα άραγε; Δεν ήξερες, καμώνεσαι πως δεν κατάλαβες, σου φταίγαν τα μέτρα καταστολής και αντισύλληψης και μια ζαλάδα που έχω χρόνια να την νιώσω, αγέννητό μου αγόρι επιλέγω να σε αποβάλλω. Διαλέγω το πιο σκληρό σου δημιούργημα, το σπάω σε μικρά κομμάτια γυαλιού και γελάω με αίματα στα δόντια. Γραμμένος ο οργασμός σου και ως εκ τούτου καταδικασμένος στην αφάνεια.

Ως ανύποπτος καθόμαν, ήρθαν όλα μι' αντάρα
οι ήρωές-μου κι οι στίχοι-μου — φιόρα-μου όλα πλατύφυλλα —,
κάθε μια της ζωής-μου ήταν — κει — στραβομάρα,
κάθε γκάφα-μου ή τύφ-λα...

- Βουίζει αυτό το φως μες στο κρανίο γεννά μια φλέβα πάνω στο μέτωπό σου και σπάει σε σταγόνες.
- Τρεις μεγάλες σταγόνες ή πέντε μικρές σχηματίζουν μια λίμνη σε μέγεθος αφαλού.Παίρνει τη μορφή της πρώτης στιγμής και τις καταπίνει.

Σκαρίμπας και Deuced

Σαββατιάτικα χοροτράγουδα

2007-04-26T11:46:00.000+03:00

Μια νύχτα θα'ρθει από μακριά, βρε αμάν αμάν
Ησύχασε ψυχούλα μου, κοιμήσου
αέρας Πεχλιβάνης
Θυμάσαι τον Βαρδάρη; Πιο ωραίος θα ναι τούτος μάτια μου!
να μην μπορείς να κοιμηθείς, βρε αμάν αμάν
Θα ‘μαστε ξάγρυπνοι όλη νύχτα και προς το ξημέρωμα θα σου τραγουδήσω
μόλις τον ανασάνεις
Έλα ‘σύχασε τώρα βγάλε με μια ανάσα όλα τα κακά
θα ’χει θυμάρι στα μαλλιά, βρε αμάν αμάν
Σαν τότε στο χωριό που κοιμόμασταν και πέρναγε το τραίνο και μας ξύπναγε και σε βρήκα την αυγή να μυρίζεις τα χόρτα πλάι στις γραμμές
κρανά για σκουλαρίκια
Θα πάρουμε ένα ζευγάρι να το χωρίσουμε στα δυο ε ψυχή μου;
και μες στο στόμα θα γυρνά, βρε αμάν αμάν
ρητορικά χαλίκια
Κι άμα θες θα σ’ αφήσω να μου πεις τις ρητορείες σου, αμέ!
Θα κατεβεί σαν άρχοντας, βρε αμάν αμάν
θα κατεβεί σαν λύκος
να πάρει χρώμα και ζωή, βρε αμάν αμάν
της μοναξιάς ο κήπος
τα μελισσάκια θα γυρνούν, βρε αμάν αμάν
γύρω απ' τις πολυθρόνες
και το νερό το κρύσταλλο, βρε αμάν αμάν
θα ρέει απ' τις οθόνες
Γράφαμε σαν να ‘μασταν ένα και λέγαμε για -τα χιόνια στην οθόνη-βιβλίο ανοιχτό-είναι το τελευταίο σου τσιγάρο-μετά σε παίρνω αγκαλιά-
Αέρα να ’σαι τιμωρός, βρε αμάν αμάν
Ψυχή μου εσύ, που μου σκιάχτηκες, όχι δεν είναι άγριος μωρέ
να ’σαι και παιχνιδιάρης
Είδες που στο ‘πα μωρέ, παιχνίδια κάνει
κι αν βαρεθεί η ψυχούλα μου, βρε αμάν αμάν
Τότε είναι που θα σου πω τις πιο ωραίες ιστορίες και θα σου παίξω απ’ έξω όποιο ρόλο θες
να ’ρθεις να μου την πάρεις
Θα πεθάνω για ή χωρίς εσένα;
για να κοιτάει από ψηλά, βρε αμάν αμάν
Θες να πάρεις την κιθάρα να ανέβουμε στο βουνό ξανά και να γελάμε που θα μας λένε ''να ’στε καλά παιδιά που μας διασκεδάσατε!''
του κόσμου τη Ραστώνη
Απλώνει την πόλη στα πόδια μας ρε μάτια μου κοίτα τι τυχεροί που θα΄μαστε!
να ξεχαστεί σαν των βουνών, βρε αμάν αμάν
το περσινό το χιόνι
Γράφαμε σαν να ‘μασταν ένα και λέγαμε για -τα χιόνια στην οθόνη-βιβλίο ανοιχτό-είναι το τελευταίο σου τσιγάρο-μετά σε παίρνω αγκαλιά-
Ψεύτη.

Συσπείρωση του ελατηρίου

2007-04-25T12:38:00.000+03:00

Έμαθα πως χάρηκες. Και με πιάσαν κάτι γέλια, μα κάτι γέλια.. Τι είναι πάλι αυτό; Η μεγαλοψυχία του ηττητή; Αλήθεια όσο και να μεγαλώνω τα υπόγεια κίνητρα των ανθρώπων δεν αλλάζουν. Και όλα τελικά καταλήγουν και ξεκινούν από μια συνουσία. Κορμιού ή μυαλού δεν έχει σημασία. Κι αφού είναι τόσο απλό ρε φίλε γιατί ζορίζεσαι; Γιατί να σου βγαίνουν όλες οι αναπηρίες;
Κι έλεγα, πόσο σκληρό είναι να αφορίζεις έναν άνθρωπο έτσι;
Όσο σκληρό είναι να αφορίζεις και τον χρόνο σου.
Ίσως γι’ αυτό είναι τόσο γεμάτη φράση το “ άντε γαμήσου”.
Γιατί ορίζεις προορισμό του άλλου την πρωταρχική αιτία. Την συνουσία. Επομένως η καύλα τι είναι; Το μέσο;
Εκτόνωσε τις καύλες σου λοιπόν, γιατί μας έχεις βιάσει την αισθητική ρε άνθρωπε. Ή μήπως θα έπρεπε να πω “ ανθρωπάκο;” Άσε με πρόλαβε ο Ράιχ.

Έγκλειστη Μπλανς

2007-04-24T10:34:00.001+03:00

“Ξεθωριάζω σιγανά από κόκκινο βαθύ. Τις πιο έντονες στρογγυλάδες απαλύνει ο χρόνος. Χρειάζομαι μια ζώνη. Είμαι νέα, είμαι ακόμα νέα, δεν το βλέπεις; Κανένας Στάνλευ δεν μπορεί να μου το πάρει. Ο πρώτος εραστής, εκείνος με τα γαλάζια μάτια το ΄ξερε. Τι κι αν ήταν πολύ νέος τότε; Αν ζούσε τώρα δεν θα ήμουνα πια μελαγχολική. Ούτε και δασκάλα θα ήμουνα πια. Θα είχα ένα καινούριο μπουντουάρ, φρέσκες πούδρες και αρώματα σε μικρά πανάκριβα μπουκάλια. Έπρεπε να του χαράξω το πρόσωπο τότε, έπρεπε. Όχι, όχι καλέ μου δεν θυμώνω, δεν το βλέπεις; Είμαι ήρεμη, σίγουρη και ακόμα σ’ αγαπάω. Τι κι αν τα μαλλιά μου απλώσαν σε ώμους πεσμένους; Όταν θα σ΄ανταμώσω, πιάσε με απ’το χέρι. Η καλύτερα πέρασέ το στη μέση μου. Μια ζώνη, μια ζώνη να σφίξω το κέντρο, να δείξω πόσο όμορφη ήμουνα. Τις καινούριες μου κάλτσες φέρτε μου. Οι γάμπες μου τις ζητάνε. Γιατί τον άφησα, γιατί; Εκείνο το ξυράφι έκοψε εμένα και όχι αυτόν. Αυτόν.. που ορθωνόταν με εκείνη την πλάτη μπροστά μου, αυτόν που με έριξε στο βρώμικο στρώμα του. Γιατί αφέθηκα; Τι σκοτεινό κομμάτι μου εκτονώθηκε μαζί του; Με εσένα καλέ μου δεν είχα βγάλει τέτοια φωνή, με εσένα δεν φοβόμουνα τα νύχια μου. Τα νύχια μου.. τα νύχια μου που τώρα μου κόψανε, μα πως αφαιρείς από μια γάτα το στολίδι της; Εδώ δεν μου δίνουν καν τα χρειαζούμενα. Ούτε λίγο κραγιόν δεν μπορώ να βάλω και ξέρεις καλή μου Στέλλα πόσο το έχω ανάγκη. Ονειροπολώ αγάπη μου.”

-Δεσποινίς Ντυμπουά είναι ώρα για τα χάπια σας.

Όνειρα ποτισμένα σε μισό μπουκάλι βότκα

2007-04-19T10:57:00.000+03:00

Άνοιξε την πόρτα του πρώτου δωματίου απέναντι από τη σκάλα του τρίτου και την είδε να ξαπλώνει στα βρώμικα σεντόνια. Το λευκό της δέρμα σαν να έφεγγε περαστικές χρωματικές δυσαρμονίες στο έρημο δωμάτιο. Κάθισε με την πλάτη στον τοίχο, ακριβώς απέναντί της. Έψαξε για τα τσιγάρα του ενώ τα δάχτυλά της ψάχναν το εσωτερικό των μηρών της. Περαστικές κόκκινες στάλες τρέχαν απ’ όλες τις οπές της. Την είδε, την παρακολούθησε. Να γλαρώνει βλέφαρα, να γέρνει κεφάλι στα αριστερά. Μια έντονη χαράδρα ανάμεσα στα φρύδια της. Άκουσε την φωνή της σκουριασμένη να χαράζει το σκοτάδι. Γρατζουνούσε τις κοιλάδες του αφαλού της, πέρναγε από τις άκρες των μαύρων σκιών της και έφτανε στα γένεια του. Δυο κρατήρες στις άκρες των χειλιών της. Και πίεζε και πίεζε. Χωρίς πόνο φανήκαν οι άκρες από δυο σίδερα χωρισμένα σε αρσενικό και θηλυκό. Γεννήθηκαν χωρίς υγρά. Δεν μπορούσε να σταματήσει να την κοιτάει. Δεν μπορούσε να σταματήσει να την πλησιάζει. Με τον νου στην αρχή, με τα πόδια του να σέρνονται μετά. Την είδε να ξεραίνεται και δεν το άντεξε. Με τη γλώσσα μάζευε τις στρογγυλάδες της. Παραβίαζε αυτό και μόνο το άνοιγμά της. Τα χέρια του αρπάζονταν απάνω της, άφηναν σημάδια που δεν ξεχώριζαν. Έμενε ακίνητη με το θυμάμαι να βγαίνει αργά αργά. Ούτε μια στιγμή δεν την άγγιξε αλλού. Ούτε μια στιγμή δεν έπαυε να ουρλιάζει πόσο ανάπηρο ήταν τούτο το ταίριασμα.
Παραπονιόταν η μέση, τα χέρια της, ένιωθε σπασμούς να φοβούνται να βγουν ανάμεσα απ’ τα πόδια της.
Την άφησε. Κρέμασε τα χέρια του στο πλάι. Δεν άνοιγε τα μάτια της. Του ξέφυγε ένα αχ. Άρχισε να αφαιρεί επενδύσεις. Στράφηκε και άνοιξε το παράθυρο. Ανάσανε βαθιά και βούτηξε στο πεζοδρόμιο. Σειρήνες, φωνές, φρεναρίσματα. Η κουρτίνα σάλευε στο ανοιχτό παράθυρο του τρίτου. Κάποιος περαστικός νόμισε πως είδε μια γυναίκα με αίματα στα χέρια. Όμως το δωμάτιο ήταν άδειο. Οι επενδύσεις του σχημάτιζαν ένα λόφο που κάπνιζε.

Οργασμοί

2007-04-17T15:21:00.000+03:00

Ξέρεις πως είναι να αντικρύζεις τα πόδια του ανθρώπου που έγραψε για τα αλαλάζοντα λάμδα να χτυπάν το πάτωμα στο ρυθμό της Ευδοκίας;
Να σε κοιτάει και να σου κλείνει το μάτι γιατί περιμένει να του πεις πως “δεν αξίζεις φράγκο ρεεεεε”. Να συζητήσετε για το Δαμιανό που πήρε έναν φαντάρο και μια πουτάνα κι έκανε τέχνη. Και μετά όταν θα ‘χει περάσει η ώρα να σε κλείνει σε μια αγκαλιά και να σου μιλάει “μη φοβάσαι μωρό μου, εσύ ξέρεις από τσογλάνια, θα είσαι ηδονοθήρας και θα μάθεις στην μοναξιά σου και κάποια μέρα να μου φέρεις και να μου πετάξεις στα μούτρα όλα αυτά που σκαλίζεις κι εγώ θα στα φτιάξω”. Και το πρωί που ξυπνούσα με μούτρα μου ‘βαζε ένα “άιντε εκεί ψηλά, ψηλά στην Ανδρομέδα” κι εγώ πήγαινα εκεί που μου ‘λεγε κι έφερνα τα χέρια ψηλά και έσερνα μέση μια δεξιά, μια αριστερά και μετά έφερνα τα πνευμόνια μου ίσια. Και να απλώνουμε πόδια στον ήλιο, στ’ αμπέλια και να μας απαγγέλει Εμπειρίκο, να ξεχάσουμε

Της πήραν τα παιγνίδια και τον εραστή της. Έσκυψε λοιπόν το κεφάλι και παρ’ ολίγον να πεθάνη

Αυτό το παρ’ ολίγον είναι που έκανε την διαφορά. Ξέρεις πως είναι; Όχι δεν ξέρεις. Και πώς να ξέρεις δηλαδή και πώς να αντέξεις να ξέρεις. Να σου γελάει στον αυχένα και να είναι σαν να σου γελάει ο απόηχος όλων σου των πτώσεων, σε θάλασσα, καλοκαίρι σε παγωμένα ρεύματα, σε λίμνες ψηλά στο Να εκεί που σκάει ο μικρός καταρράκτης και εσύ αφού έχεις ανέβει ντουμανιασμένος τέρμα όλο το μονοπάτι σκέβεσαι πως ναι, αυτό είναι τελικά. Αυτό που λένε οι ποιητές για τα λάμδα. Και αυτό που νιώθω σαν είσαι τόσο βαθιά που με πονάς.
Και λίγο πριν ξημερώσει να ακούω την φωνή της Νταντωνάκη ή της Παππά.
Και άμα θέλω να τον κάνω να γελάσει να του απαγγέλω Τσέχωφ.

Πάει κι έρχεται, πάει κι έρχεται σαν να ‘βαλε αυτή την πυρκαγιά

Ώρα για καταστολή

2007-04-16T11:37:00.000+03:00

Έρημα σκοτάδια
κι αφού ξημερωνόσαστε
τι θέτε και πραξεύετε
του ανθρώπου μου την γνώση

Τώρα να πω ότι γύρισα; Αφού το μυαλό μου ακόμα αλλού είναι. Θα μου πεις πως πάντα κάτι ανάλογο συμβαίνει. Έχω μια κούραση σήμερα. Θα ΄ναι που σκαρφάλωσα σε ορεινή Κορινθία, εκεί έμαθα πως πραξεύομαι σημαίνει μορφώνομαι. Και σκάρωσα το παραπάνω τραγουδάκι, μέρες μετά κάπου στον Όλυμπο, που σε έβλεπα να μην στέκεις ορθός. Και σου γραψα και ρεφραινάκι και μου πες κι εσύ πως έχω οικοτεχνίες ασπίδων και κάτι για τα ακροδάχτυλά μου, πως σε οδηγούν λέει στην αλητεία. Μα πουλάκι μου τα μέσα σου πρέπει να παλέψεις και εξάλλου τα δικά μου χάδια δεν θα τα ορίσω κατά πως ζητάνε τα κορμιά των άλλων. Γράφω απλά τώρα και δεν ξεχνάω πως κάπου σε έναν γκρίζο ουρανό στην Λάρισα κατάλαβα ακόμα πιο καλά αυτό που τραγούδαγε η Τσανακλίδου “πως πάω κι αγαπάω τα πιο μεγάλα αγόρια, την πόρτα τους χτυπάω μετά κοιμάμαι χώρια”, μμμμ να ρα να να ρα να και εκκρεμούν και κάτι άλλα τραγουδάκια στο μυαλό και στα τεφτέρια μου αλλά ρε φίλε πολλά τα τσίπουρα και τα βότανα του βουνού για να ανοίξει ο λαιμός μάλλον δεν επαρκούν. Δρόσισε τα μέσα σου και θα φύγουν και τα ρίγη στο υπόσχομαι και αν αργείς όπως λες τότε θα κοιμηθείς μιαν ώρα αρχύτερα. Θα θελα να σου πω κι άλλα κι άλλα μα δεν με παίρνει ο χώρος κι ο χρόνος πάλι μετρημένος.
-Κοιμήθηκες μωρό μου;
- Όχι.
-Και τι έκανες;
-Σου τραγουδούσα σιγανά να κοιμηθείς εσύ.
Μα τι λογάκια κρατάω στο κεφάλι μου ρε φίλε, πώς να τα ξεμπερδέψω, πώς να τα βάλω σε σειρά;

Βότανα και χορταράκια
και σαράντα – δυό βαθμοί
Να τον δω ορθό να στέκεται
και τι στον κόσμο να με φοβηθεί.

Έλα ρε.. μέχρι και ρεφραίν σου καμώνω!

Βάρα καλή, βάρα γερή

2007-04-04T12:39:00.000+03:00

Τι έχουμε εδώ; Βλέπω καθαρά κάτι εικόνες και πιάνω κάτι μυρωδιές στον αέρα. Καλοκαίρι ρε, καλοκαίρι. Ούζα και κάτι ορφανοί μεζέδες σκόρπιοι στο τραπέζι. Σύσταση στον κάπελα πρώτα να γεμίζει καράφες και μετά να αλλάζει μουσικές. Γιατί βουλώσαν τα αυτιά μας από τις καφρίλες όλων των ειδών και ειδικά του εντέχνου. Όχι ρε φίλε, δεν θα πιάσουμε κουβέντα τώρα περί μουσικής. Κοίτα γύρω σου είναι καλοκαίρι, μην ασεβείς στον ήλιο. Άκου μόνο τι μιλάει στο μυαλό σου και αυτό αποκλείεται να είναι καφρίλα. Να μιλάει όμως ε, όχι να ουρλιάζει. Βάλε μου άλλο ένα ρε, δεν θα οδηγήσω εγώ. Μου ‘ταξες ότι θα με πας βόλτα σήμερα και θα με πας. Μην τα ξαναλέμε, είμαι κι απ’ τα δυο και δεν κάνει να μου τα αλλάζεις. Άντε και γειά μας και χτύπα και το ποτήρι στο τραπέζι στην μνήμη των νεκρών. Το ‘ξερες αυτό έτσι; Αν δεν το ‘ξερες, τώρα το ‘μαθες κι εδώ που τα λέμε όμορφα κι ωραία έχω κι άλλες ιστορίες να σου πω. Ημερολογίου, τρέλας και μικρής-μικρής παράνοιας. Ζωή.
Δεν θέλω παγωτό. Μόνο το χειμώνα μ’ αρέσουν τα παγωτά. Τώρα θέλω μόνο να στρέψω βλέμμα στον ήλιο, να τυφλωθώ και να γελάσω. Τι πειράζει που ζαλίστηκα λίγο; Είναι καιρός μου να κάνω κι εγώ τις ζουζουνιές μου ρε. Σαν να μου φαίνεται πως τις στερήθηκα. Γυρνάω στην πόλη και μέρες πια. Βλέπω κόσμο κι άμα με ρωτάει κανείς “ τι νέα”, χαμογελάω στραβά απλά. Είναι που δεν ξέρω τι να πρωτοπώ κατάλαβες; Όχι δεν έγινε τίποτα αλλά όλα μου φαίνεται πως μυρίζουν αλλιώς. Καλοκαίρι μάλλον. Κι όπως έγραφα παλιά στον Μάνθο “ στον ήλιο και στ’ αλάτι του ξεραίνονται οι πληγές”.
Έμαθα τόσα πράγματα αυτούς τους μήνες. Πως κάνεις υπαρκτό τον σουρεαλισμό πλέον και πως μετράς γουλιές ανακατεμένες με καπνό και αλκοόλ και πως γελάς ξανά δυνατά. Να τρομάξεις όλα τα πλάσματα στις γκρι σκιές και στα λερωμένα παράθυρα του τρίτου. Έχω και μια μηχανή πια και κυκλοφορώ στην πόλη και τραβάω φωτογραφίες. Και μ’ αρέσει τόσο..
Βλέπω μάτια και βλέμματα, χέρια και δάχτυλα, κορμιά και λαιμούς. Μαθαίνω ξανά να χαϊδεύω, χωρίς να γρατζουνάω, εντάξει όχι και πολύ.
Δεν μπορώ να περιμένω να έρθει ο μήνας που θα βρέξω αστραγάλους σε νερό- θα μεταλάβω σε νερό θαλασσινό και τα αποδέλοιπα μωρέ! Που θα κυκλοφορώ με αλάτι στους ώμους και στις φούξια άκρες μου.
Που θα ανέβω στους βράχους και θα ακούσω δυνατά φωνές και μουσικές, συναυλίες και παραστάσεις.
Που θα στήσω σκηνή και πάλι θα ξυπνάω από την ζέστη στις 7 το πρωί, με το λαιμό κλειστό από τραγούδια, γέλια και καπνό.
Και τότε ρε φιλενάδα θα σου ξαναπώ την ίδια ατάκα.
-Την άκουσες;
-Ποια ρε;
Εχεχεχεχ………….

Φεγγάρι παλιοφέγγαρο
φεγγάρι μεταξένιο,τη νύχτα κάνεις φωτεινή
κι εμένα αλλοπαρμένο.
Τραγούδα μου λίγο σαν με δεις..

τα τρία ρουμπαγιάτ και τα δάχτυλα σαν καντηλάκια

2007-04-03T13:46:00.000+03:00

Του Rory την κιθάρα σε ένα λευκό πανί. Αντίκρυσα το Σάββατο το βράδυ σε ένα παλιό στέκι. Όχι, δεν ήταν όλοι εκεί μα ήταν κάποιοι. Τα σκαλιά της Αγ. Νικολάου ήταν εκεί πάντως. Η πόλη σαν να μου φάνηκε πως γέρασε. Ήταν που έγιναν συμμαζέματα και στην πλατεία του Γεωργίου και μου φάνηκε αλλιώτικη. Ο κόσμος ήταν σίγουρα αλλιώτικος. Στο παλιό μου σπίτι τώρα μένει κάποιος που φυλάει ένα ποδήλατο στο μπαλκόνι. Στο ίδιο σημείο εγώ είχα κομμάτια σπασμένου καθρέφτη. Στο σπίτι της φίλης μου υπάρχει ακόμα το όνομά της στο κουδούνι. Λευκές και κίτρινες τεκίλες για αρχή. Και βότκα για συνοδεία. Τρένο για να πάμε. Το Memphis έκλεισε. Το Mod’s όμως υπάρχει ακόμα. Όπως και το Blue Monday και το Why not. Γερνάει λοιπόν η πόλη. Αλλά γερνάει ωραία.
Ο μώλος. Τα τσιγάρα. Το μηχανάκι που πάλευε να μην σβήσει. Το σφίξιμο. Τα γέλια. Τα κλάμματα. Η εξεταστική. Τα ξενύχτια. Οι κανάτες του γαλλικού και το πουλί που μπήκε ξημερώματα στο σπίτι. Η Όλγα και ο Κουλός ακόμα ίδιοι.
Οι κιθάρες του Rory λοιπόν. Και αυτή του Hendrix. Αυτές των Guns ‘n’ Roses. Το πιάνο του Cave και η μπουζουκομάνα του Θανάση. Και φυσικά ο Brian Jones που μου τον θύμισε χωρίς κανένα έλεος ο Marquee. Πανάθεμά σε Μαρκήσιε χεχεχε.. και δεν θα μπορούσα να αφήσω απ’ έξω τίποτα από τους Zeppelin και τις δικές τους καταραμένες κιθάρες. Pan, ξέρω ότι μου ζήτησες κάποια σόλα αλλά μου ήταν δύσκολο να βρω μόνο τόσα. Και σου μπέρδεψα κι άλλα όργανα κι αφού στα μπέρδεψα που στα μπέρδεψα να σου βάλω και κέρασμα για το τέλος την φωνή της Joplin. Γιατί οne of these mornings you ‘re gonna rise up singin’ ρε.. Κλείνω ματάκι τώρα!
Διάβαζα Παβέζε ξανά. Κι είχα κολλήσει με εκείνο το “ο θάνατος θα ‘ρθει και θα ‘χει το χρώμα των ματιών σου” ή κάπως έτσι. Και αλήθεια αυτά που δε θυμάμαι πληθαίνουν. Κι αυτή η μετεφηβική τρέλα έχει πάρει διαστάσεις ουρανού πια. Πως μπερδεύεται το μυαλό μου ρε φίλε. Στα λέω και στα ξαναλέω και σου τονίζω πως γελάω τρελά κάθε που δεν – πλέον- θυμάμαι. Ναι μωρέ, το ξέρω. Δεν βγάζεις νόημα. Αλλά και τι σημασία έχει; Χεχεχε δεν έχει να κάνει που έλεγε κι ο Φρανκ. Ο Φρανκ που μας είπαν ότι δεν βγαίνει απ’ το σπίτι του πια.
Και όπα και γεια μας κι αν μπερδέψαμε τα γεια μας ρε φιλενάδα τι έγινε; Φτάνει που θυμόμαστε να τα πίνουμε.
Σηκώνομαι και χορεύω..

Σήκω και δώσε μου κρασί
τα λόγια είναι χαμένα
Απόψε το χειλάκι σου
θα 'ναι το παν για μένα
Κι όσο για τα ταξίματα και για τα κρίματά μου
τα βλέπω σαν τα κατσαρά μαλλιά σου μπερδεμένα
Για 'κείνα που δεν έκανα
και που 'χω καμωμένα
Αν έχω τη ζωή σωστά είτε στραβά παρμένα
Αυτό θα 'ν' το μαράζι μου
κρασί λοιπόν, ποιος ξέρει
μη βγαίνει τούτ' η αναπνοή
στερνή φορά από μένα

Άσε το κορμί να πέσει
μες το παραπήγαδο
που ‘χει φίδια πετιμέζι
και βαθύ αντίλαλο
Σώμα που χορεύεις
κι έχεις οδηγό
μες τα κύτταρά σουτον κοσμικό παλμό
με τη φιλντισένια μέση
χάραξε να σε χαρώ
Σαν το στάχυ που λυγίζει
και σηκώνεται ξανά
να ‘ρχεσαι και να μας φεύγεις
μια στο χώμα μια ψηλά
Δάχτυλα σαν καντηλάκια
φτερουγίζουν γύρω μας
στις γωνιές και στα πλακάκια
όλους να μας αγαπάς

Χορεύω ρεεε!

Η γκρι σκιά

2007-03-30T13:55:00.000+03:00

Ναι συμφωνώ κάποιες μέρες δεν μπορείς να κάνεις τίποτα άλλο από το να γράφεις στο μυαλό σου. Και κάποιες νύχτες ακόμα. Δεν έχεις τα εργαλεία μόνο αρχίζεις να σιγομουρμουράς σκόρπιες κουβέντες. Σπάνια με ακούς όταν αρχίζω να μιλάω. Θαρρείς πως δεν είναι για τα αυτιά σου τα πιο εσωτερικά μου λόγια. Ήξερα κάποτε έναν άνθρωπο που πέρασε μήνες κλεισμένος μέσα στην άθλια τρύπα του. Που έλιωνε αλκοόλ στο μυαλό του για να μπορέσει να γράψει. Που όταν δεν του βγαίνανε πια λόγια σε χαρτιά έκοβε τον εαυτό του για να κάνει πραγματεία πάνω στο αίμα και τις συνέπειές του. Και αυτός ο άνθρωπος με σκιάζει ακόμα. Και τον θυμάμαι ακόμα.
Μια σκιά είναι όλα ρε. Μια αχνή γκρίζα σκιά, στο τέλος της. Κι εσύ τώρα μου λες πως σώζεται πια, πως με λίγη βοήθεια από τους ειδικούς θα σταματήσει όλο αυτό και θα είναι όλα εντάξει. Ξέρεις δεν θα είναι. Γιατί αν κάνεις πως πιάνεις αυτή την σκιά θα ‘ρθει και θα σ’ αγγίξει εκείνη πριν προλάβεις να τραβηχτείς. Και όπως συμβαίνει συνήθως θα εγκυμονήσεις τότε. Το μη έγκαιρο τράβηγμα συνήθως αυτό το αποτέλεσμα έχει. Και θα φέρεις στο φως, δίπλα σου, μισό μέσα, μισό έξω σου το πιο απροσδιόριστο παιδί του κόσμου. Και αυτό το παιδί δεν φεύγει από κοντά σου πια. Μένει σκαλισμένο στο δέρμα σου, δίπλα στις χαρακιές του χρόνου.
Οπότε πες μου, μπορείς; Αντέχεις να μην αγγίξεις την σκιά;

Σήμερα, την ώρα που θα αγγίζουν εσωτερικά το λαιμό σου οι πρώτες σταγόνες της φωτιάς να με θυμηθείς. Όπως σε κοιτούσα την ώρα που τέλειωνες.

Και τώρα ας περάσουν και αυτές οι λέξεις στην ανυπαρξία..