..Εννιά με δύο..

Τέλος

2007-06-07T11:11:00.000+03:00

Επέστρεψα. Μετά από λίγο πυρετό-συναγερμό μάλλον κούρασης επερχόμενης.
Τούτη εδώ η σελίδα φτιάχτηκε για δύο λόγους. Εκπλήρωσε τουλάχιστον τον ενάμισι. Και για αυτό το λόγο, ήρθεν η ώραν της.
Τέλος εποχής λοιπόν.
Και αρχή μιας άλλης.
Με την αμέριστη βοήθεια της Razzmatazz και τον Morrisey στο repeat φτιάχτηκε μια σελίδα στο wordpress. Τη σελίδα τη λέω a zillion miles away και εγώ ακούω άμα με φωνάζουν Purple Clementine. Ιδού και το λίνκι για να μη χαθεί κανείς, για σένα το λέω Pan ακούς; Χεχε..
http://zillionmilesaway.wordpress.com/

Γεια μας λοιπόν, καλά ταξίδια!

The joint is jumpin' all around me
And my mood is really not in style,
Right now the blues flock to surround me
But I'll break out after a while.
Yes I'm a million miles away, I'm a million miles away
I'm sailing like a driftwood
On a windy bay
On a windy bay.
There's a song on the lips of everybody
There's a smile all around the room
There's conversation overflowing
But I sit here with the blues.

This hotel bar has lost all its people
The piano man has caught the last bus home
The old bartender just collapsed in the corner
Why I'm still here, I just don't know, I don't know.

Σήκω κυρία μου, να χορέψεις.

2007-06-05T12:20:00.000+03:00

Ορκίστηκα στα μάτια σου που τα 'χα σαν βαγγέλιο
τη μαχαιριά που μου 'δωκες να σου την κάμω γέλιο
Καίγομαι καίγομαι ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιά
πνίγομαι πνίγομαι πέτα με σε θάλασσα βαθιά

Δίνω πληροφορίες. Ξαφνιάζεται ο κόσμος φίλε, με την προθυμία μου. Γελάω δυνατά να σκιαχτεί ο χρόνος. Και αλήθεια στο λέω, φορές φορές το καταφέρνω. Αφού δεν σε προσκύνησε άστον να πάει στο διάολο. Πόσο σκληρή μου ακούστηκες τότε κυρία μου. Μα και πόσο δίκιο είχες. Να τις ακούς ρε φίλε τις γυναίκες αυτές. Που περάσαν χρόνια και κορμιά από πάνω τους. Και απόμειναν να θωρούν ορίζοντα σαν ξημερώνει με μια άγρια γεύση από αλκοόλ και καπνό στις άκρες των χειλιών. Στο τραπέζι της ταβέρνας που λίγο πριν αγκαλιάστηκαν οι τελευταίοι μεθυσμένοι να φύγουν στηριζόμενοι. Εκείνες είναι ακόμα εκεί. Να πιούν τις τελευταίες γουλιές του κρασιού. Και τι περίεργο, πάντα εκείνες πλησιάζει ο τρελός του χωριού να πει τις παρόλες του. Την λατρεύουν αυτή την ησυχία, αυτό το βαθύ σκοτάδι πριν την αυγή. Συγκεντρώνονται στα μέσα τους, μετράνε απώλειες και ενέργειες και πάντα καταφέρνουν να φταίνε. Μετά μαζεύουν αφηρημένα λίγη υγρασία από τα μάτια, τα τσιγάρα από το τραπέζι και αφήνουν κέρασμα για το γερασμένο γκαρσόνι που τόση ώρα τις παρατηρεί. Στο δρόμο για το σπίτι θα καταλάβουν πως η άλλη υγρασία δεν θα κατευνάσει παρορμήσεις και θέλω, ούτε και σήμερα. Μα δεν θα πειράζει.
Εσύ κοριτσάκι θέλεις όλο μύθι μύθι παραμύθι μου είπατε, κυρία μου. Ναι μωρέ, έτσι είναι. Αλλά θέλω να έχει γεύση, να έχει στόμα, να γλείφει, να δαγκώνει και καμιά φορά να ουρλιάζει κιόλας.

Μα συ βαθιά στην κόλαση την αλυσίδα σπάσε
κι αν με τραβήξεις δίπλα σου ευλογημένος να 'σαι
Καίγομαι καίγομαι ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιά
πνίγομαι πνίγομαι πέτα με σε θάλασσα βαθιά

Θα με πάρεις μια αγκαλιά;

2007-06-04T11:51:00.000+03:00

Έλα κάτσε. Σ’ αυτή τη βεράντα χωράνε μόνο δυο ξύλινες καρέκλες με πανί και ένα στρογγυλό μικρό τραπέζι. Μια γλάστρα να κρέμεται και ένα βουλωμένο λούκι που πάντα θέλει καθάρισμα γιατί θα πνιγούμε εδώ μέσα άμα ρίξει καμιά βροχή. Τι σημασία έχει που πάντα αφήνω ανοιχτά άμα βρέχει; Κάτσε σου λέω, θα βάλω και μουσικές να παίζουνε. Θα χαζεύουμε τα σύννεφα, τους ήλιους και τα φεγγάρια. Θέλω να σου δείξω τις τελευταίες φωτογραφίες μου. Να σου μιλήσω για όσα έχω σκαλίσει τώρα τελευταία. Τι με ρώτησες; Αν είμαι καλά; Καλά είμαι μωρέ μάτια μου. Μόνο που δεν κοιμάμαι καλά και πια κουράζομαι. Κάτι υποψίες για αρρώστιες σέρνονται ύπουλα στο μυαλό μου τις νύχτες. Μα σαν ξημερώνει τις σπρώχνω πίσω πίσω. Γιατί είπες; Έτσι. Γιατί δεν γουστάρω να χαϊδεύω αναπηρίες πια. Τουλάχιστον τη μέρα. Ξέρω πως ένα κορμί τσακίζει μα το θέμα είναι να το πιάνεις απαλά όχι να το ζορίζεις. Ξέρεις προχθές, ξημέρωσα σε τούτη την βεράντα. Κι ήμουνα μόνη μου, αν θες θα σου γράψω ολόκληρο κομμάτι για τα δόντια αυτού του “μόνη μου” . Αλλά δεν χρειάζεται ε; Το βλέπεις και εσύ, το νιώθεις να συμβαίνει. Μεγαλώνουμε ψυχή μου κι άμα πιάνω να θυμάμαι, πάντα κρυφοχαμογελάω. Αχ μωρέ μάτια μου. Πόσον καιρό έχω να δακρύσω;

Θα με πάρεις μια αγκαλιά;

Λία που πέταξες το Πάσχα

2007-06-01T10:39:00.000+03:00

Ο πατέρας της ήταν ο μόνος που την φώναζε με το όνομά της ολόκληρο. Ευαγγελία. Κυρίως για να την πειράζει, για να βλέπει πως τσιτωνόταν ολόκληρη.
Είχε μια φωνή για ραδιόφωνο. Κάτι μάτια πρασινοκάστανα, μεγάλα, λαμπερά. Μπορούσες να γελάς με τις ώρες με τις ιστορίες της. Γελούσε, αχ πόσο γελούσε.
Και είχε μόνο ένα πόδι. Δύο επεμβάσεις σε απόσταση 2 ετών την αφήσαν με τεχνητό μέλος. Μετά την δεύτερη επέμβαση ήταν η μόνη φορά που την είδα αποθαρρημένη. Κι αυτό για λίγο. Μετά ξανάρχισε να γελάει.
Έχω να πω πολλές ιστορίες για εκείνη. Αστείες ιστορίες, όταν ο αυτοσαρκασμός της ανέβαζε το στροφόμετρο στις εννιά χιλιάδες. Μα δεν θέλω. Είναι δικές μου. Όπως δική μου είναι και η λιποψυχία να μην αντέξω να την δω την τελευταία φορά. Τότε που ο καρκίνος την είχε εγκλωβίσει μέσα στο σώμα της. Που είχε παραλύσει όλο της το νευρικό σύστημα.
Μόνο τον σύντροφό της τα τελευταία χρόνια να ανάβει ένα τσιγάρο να το αφήνει να καίγεται στον τάφο της.
Όταν θα σε ξαναδώ Λία, θα καπνίσουμε εκείνο το Lucky που σου είχα στολίσει με γραμμένες κόκκινες λέξεις και όσο κι αν σε έσφιγγε η χαρμάνα δεν το χαράμιζες. Και θα τραγουδήσουμε κι εκείνο το τραγούδι της Χαρούλας που τόσο γούσταρες.
Όλου του κόσμου οι Κυριακές, λάμπουν στο πρόσωπό σου
Τι χρώματα, τι μουσικές μες στο χαμόγελό σου
Και μετά άμα θες σου χτυπάω και παλαμάκια όπως τότε στην ταβέρνα, στα γενέθλια που χόρευες με ένα πόδι και μια πατερίτσα, ζεϊμπέκικο.
Τα δυο σου χέρια πήρανε βεργούλες και με δείρανε.
Πάλεψε από τα 18 και έφτασε μέχρι τα τριάντα περίπου. Η Λία, είναι η δική μου Αμαλία. Κι ο καθένας μας έχει την δική του Αμαλία.

Φιλί;

2007-05-30T12:56:00.000+03:00

Και με ρωτάς γιατί δεν ξεκαθαρίζει τις παρορμήσεις. Τι να σου πω; Τα έβλεπα πάντα τόσο καθαρά όλα; Ξέρω μόνο πως θα έπρεπε να είναι απλό. Περπατάς μόνος σου και κάποτε βρίσκεται ένα χέρι να σου απλωθεί, να σου πει πως το φοβάται τούτα τα στενά και θα ήθελε να το συντροφέψεις. Και καλείσαι να πεις. Ή ακόμα καλύτερα να κάνεις. Τόσο απλό, λέμε.
Δεν θέλω να πω κάτι παραπάνω. Αρκεί αυτό. Άραξε τώρα. Άναψε τσιγάρο και κάτσε να σου δείξω. Τα καινούρια μου παπούτσια με τα δεμένα λουριά ψηλά στη γάμπα. Την καινούρια μου διάθεση με τις αμολυτές χειρονομίες. Αμολυτές ή αμόλυντες; Δεν τις περιορίζω, ποτέ δεν το θέλησα έτσι κι αλλιώς. Μια γιορτή να κάνουμε, ένα πάρτυ από κείνα που όλη την ώρα χορεύαμε. Ένα γλέντι ρε άνθρωπε. Να γιορτάσουμε τον καλόκαιρο. Και απόψε ξεκινά να γιορτάζει η πόλη. Στους Αέρηδες με τον Μιχάλη Δ. και την Τάνια. Στο Γκάζι για το φεστιβάλ της τζαζ. Τα μεσημέρια που απλώνεται ο ήλιος στο Αερόστατο. Εκεί θα σε πάρω μαζί καμιά φορά αν θες. Το τσίπουρο δικό μας, εξαιρετικό, έρχεται από τον Όλυμπο, με τριπλή απόσταξη έτσι που να φτάνει τους 42 βαθμούς που σου ‘λεγα. Και να σου απογειώνει το μυαλό όμορφα, γλυκά, χωρίς να νιώθεις κάψιμο, παρά μόνο να ερωτεύεσαι τον συνομιλητή σου. Και τα λόγια, τα λόγια, αχ τα λόγια.
Σου ‘γραψα πως δεν θέλω να την κάνεις την υπέρβαση. Ακριβώς γιατί την νιώθεις έτσι. Δεν είναι υπέρβαση ρε, απλό περπάτημα είναι. Βάζεις τα πόδια σου εμπρός, το ένα μετά το άλλο και εκτελείς. Χορευτικές φιγούρες απλών ανθρώπων. Τι άλλο να σου πω; Πως κάποιοι γεννηθήκαν ακροβάτες και ακόμα το πιστεύουν; Δεν θα στο πω. Γιατί θα ‘πρεπε να ακούς.
Και δεν έχω χρόνο μάτια μου. Τώρα μόλις κλείσουμε θα βάλω τη Λεονάρδου να μου το τραγουδήσει. Και μετά θα της ζητήσω εκείνο που λέει για την ατζέντα σου που θα μουσκεύει στο νερό και το άλλο, του Νικόλα που λέει πως κανένα δεν θα αφήσω εμένα να κερνάει.
Απόψε λοιπόν. Απόψε θα γίνει ένα τραγούδι. Στους Αέρηδες. Πάσης φύσεως ανέμους σαν κι αυτούς που ακούω στο κεφάλι μου και μου αλλάζουν τις εποχές σαν τα χαρτάκια που τελειώνουν και δεν κολλάνε άλλα στην ίδια τσέπη του καπνού.
Θα τον βρω τον τρόπο.
Ρε.

Φιλί;

Τραγούδια παραγγελιές για τον νόστο.

2007-05-29T12:16:00.000+03:00

Δεν κοιμάμαι. Κουράζομαι. Κολλάει ο χρόνος πάνω στα χέρια μου και δεν ξεπλένεται με τίποτα. Θα ήθελα μόνο να ακούω τον Cave να τραγουδάει πως and anyway I told the truth. Εν αντιθέσει το ραδιόφωνο επιμένει στα ίδια καινούρια- παλιά. Μα είναι τόσο παλιά αυτή η ιστορία που πλέον δεν ξεχωρίζεις τα μέτρα του μύθου. Δίνω ένα τέλος. Για σένα γιατί εγώ το έζησα ήδη. Οι καταραμένες κιθάρες των Zeppelin ουρλιάζουν παρέα πως babe,babe,babe,babe I’m gonna leave you. Τι να βάλω τώρα; Τι να πηγαίνει με την καινούρια μου κατηφόρα; Λίγη Τσανακλίδου να ψιθυρίζει στην αρχή και να κραυγάζει λίγο μετά κάτι για ένα μαύρο καράβι. Και μετά ίσως η φωνή της Nina να εξηγεί πόσο άγριος είναι τούτος ο άνεμος. Οι Division με τον Curtis λίγο πριν χτυπηθεί από άλλη μια κρίση ηλεκτρονικά χαράζουν αυτό που λέει πως when routine bites hard. O Μάλαμας να διατάζει πιες, την υγρασία που στάζουν οι οροφές, την πίκρα που ΄χω μες στο στόμα πιες. Η Joplin ουρλιάζει cry και ο Cobain my girl , my girl don’t lie to me. Ο Άσιμος να συνοδεύει διακριτικά την κύρια φωνή, μόνος στο βάθος του στούντιο και δε μου καίγεται καρφί αν εσύ περνάς και δεν μου ξαναμιλάς. Και ο Θανάσης που στις χαραυγές ξεχνιέται. Δεν ξέρω να σου πω τι φταίει ρε φίλε, αλήθεια. Έλεγα πως είναι ο καιρός, πως είναι το φεγγάρι ,πως είναι ο ακίνητος αέρας. Μα στο τέλος το ίδιο μένει, το ίδιο κάνει, δεν αλλάζει το βαρύ το φως της μέρας. Και πριν παρασυρθώ κι αρχίσω πάλι να σου σκαρώνω στιχάκια σαν κι αυτό σου λέω, έλα ρε φίλε. Έλα να φορτώσουμε την σκηνή στ’ αμάξι και να φύγουμε. Κι άσε την Χαρούλα από τα παλιά, από τότε που ακόμα την ήθελα, να λέει πως γύρισες μετά να δεις τι μένει κι είπες πως σε γέλασα. Μόνο τον Bowie κράτα κι εκείνο το this is ground control.

για το χατήρι σου, ορίστε και η λίστα χεχεχ..
Mercy Seat, Nick Cave
Babe, I’m gonna leave you, Led Zeppelin
Η Τζένη των πειρατών, Τάνια Τσανακλίδου
Wild is the wind, Nina Simone
Love will tear us apart, Joy Division
Πιες, Σωκράτης Μάλαμας
Cry baby, Janis Joplin
Where did you sleep last night, Nirvana
Παπάκι, Νικόλας Άσιμος
Στις χαραυγές ξεχνιέμαι, Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Μ’ άφησες σαν πόλη, Χαρούλα Αλεξίου
Space oddity, David Bowie

Αυτό θα μείνει ανοιχτό για μέρες.

2007-05-24T13:30:00.000+03:00

Εν μέσω φωσφοριζόντων υφασμάτων. Σκουπίζοντας στα τελειώματά του τα υγρά σου. Να τα φυλακίσει, να μπορεί να δει μετά από χρόνια πως θα μοιάζαν τα αγέννητα παιδιά σου. Σκοτεινιασμένος κι άυλος τραγουδούσε ο Παναγόπουλος μέσα από έναν βρώμικο ενισχυτή και σου ‘πα πως τώρα ναι, είμαι έτοιμη. Τις πιάνεις τις ελαφριές απολήξεις; Μονός αριθμός τους σε σημαδεύει. Τώρα, χρόνια και μήνες και εποχές μετά τρίβω τα δάχτυλά μου σε δανεικά στομάχια. Άλλα στολισμένα, άλλα γυμνά. Έχω φύλλα χαρτιού. Δεν διακρίνω τι γράφω στο εσωτερικό τους. Μα ξέρω πως για μένα είναι όλα, για μένα. Πως τραγουδάγανε τα Κρίνα; Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα; Ε αυτό θυμάμαι και χαράζω στο κέντρο. Ανυπομονούσα να σημαδευτώ μα το καλοκαίρι αργεί και με αφήνει εκκρεμή. Στα χέρια σου δεν θα ξανακοιμηθώ. Γιατί θέλω νωρίτερα να παραλύουν από στέρηση.
Ανοιχτό παράθυρο και πως θέλω να μιλήσω σήμερα.. να λέω για ώρες ρε φίλε, για ώρες.. ιστορίες, άγριες και βαμμένες. Να κρυώνεις σαν τις ακούς και να θες να πιαστείς από ρόδες, να σε πάρουν μαζί, να σε λιώνουν αλλά να μη σε νοιάζει αρκεί που φεύγεις, που δεν βλέπεις τον ίδιο γκρι αέρα, που δεν ακούς παρά μόνο φωνές και γέλια και κοφτές εκπνοές. Έχω μέσα μου λέξεις με αίμα στολίδι και ένα μικρό ζωντανό οργανισμό με δάκρυα που τρέφεται.
Βρεγμένα εσώρουχα ρε, ξέρεις τι σημαίνει αυτό ή το ξέχασες μαζί με όλες σου τις αφές;

Λίστα

2007-05-23T16:03:00.000+03:00

Σήμερα έκλεισα όλες μου τις οργές σε ένα κόκκινο νεύμα.
Σήμερα άφησα αδιευθέτητες τις εκκρεμότητες των άλλων.
Σήμερα φωτοτύπησα ένα χαμόγελο με μια στάλα οξύ στις άκρες.
Σήμερα αρχειοθέτησα ονειρώξεις μηνών.
Σήμερα υπέγραψα μια στοίβα γραμμένων γλεντιών.
Σήμερα ανέβηκα τις σκάλες τις μεταξύ των πτώσεων-ορόφων.
Σήμερα έψαξα όλες τις βιβλιοθήκες των υποσχέσεων ηδονής.
Σήμερα σε μέτρησα με 17 δάχτυλα και σε βρήκα λειψό.

Σήμερα έβαλα πολύχρωμο φουστάνι. Σε περίπτωση που με πετύχουν τίποτα χρωμοσφαιρίδια του κυρίου Υπουργού μην τρομάξει η μάνα μου πως με πετύχαν σε ζωτικά όργανα.

Κάτι λογάκια σκάλιζα σε λεπτά χαρτάκια:

2007-05-22T12:39:00.000+03:00

Των ισαποστόλων η καταμέτρηση
Των εκκρεμοτήτων η διευθέτηση
Των κατανύξεων η όνειδος
Των παρορμήσεων ο οδυρμός

Των χεριών η ξηρασία
Των ποδιών ακινησία
Του μυαλού ανισορροπία
Στων ματιών την υγρασία

Τετράγωνο του ακαλύπτου φως
Μηχανές και ρόδες του θορύβου
Υποστηρικτικά
Να λειτουργήσουν
Θανάτους μικρούς, καθημερινούς
Να ξορκίσουν

Εξάρτηση απ΄ τη μυρωδιά,
την σκοτεινιά σου
Να αναπνέω μόνο,
για του χορού το έμπα σου.

κι άγνωστες φωνές μου

2007-05-18T12:42:00.000+03:00

Αν ήτανε το έδαφός σου πρόσφορο
θα σου 'φτιαχνα μια πίστα από φώσφορο
με δώδεκα διαδρόμους
δώδεκα τρόμους
με βύσματα κι εντάσεις φορητές
με πείσματα κι αεροπειρατές
αν ήτανε η αγκαλιά σου όαση
θα σου 'φερνα δισκάκια για ακρόαση

Πως μπορείς να βάλεις σε καταστολή την ανάσα; Πως μπορείς να κάνεις χειρουργείο στα μέσα σου έτσι που να μη χαμογελάς πια γιατί τεντώνουν όλα και σε πονάνε; Δεν ξέρω ρε φίλε πως το κάνεις αυτό. Αποξεχάστηκα να μετράω γουλιές και ανάσες μεταξύ τραγουδιών. Τις Πέμπτες πως μ’ αρέσει να βγαίνω ρε συ.. είναι αλλιώτικος ο κόσμος. Στην πλατεία χτες βράδυ μύριζε όμορφα και σε θυμήθηκα που με ξημέρωσες έναν Αύγουστο και σαν έχανα εστίαση με αγκάλιαζες. Νιώθεις καλά έτσι, μου ‘λεγες. Μα δεν κοιμηθήκαμε ποτέ μαζί κι αυτό είναι που με κάνει να σε θυμάμαι ακόμα πιο τρυφερά. Το αριστερό σου μάτι επιμένει να βγάζει υγρά. Και τις νύχτες σαν σε ζυγώνεις με ένα χέρι ανυπόμονο, το νιώθεις να βουτάει στην υγρασία σου. Δεν έρχεται η ξεκούραση αλλά μη μου σκιάζεσαι. Κάτι λόγια σου καμώνω μα σαν το μετανοιώνω ένα ντο ξέμπαρκο χτυπάω και σιγανά στο τραγουδάω. Και τώρα που δεν είσαι εδώ ποιόν τάχα να φιλήσω σου μήνυσα.Πιάνο ακούρδιστο και η ίδια πάντα ερώτηση. Κέρνα με ένα ακόμα και θα σου πω μια ιστορία. Πως όλοι είμαστε ανατριχιαστικά όμοιοι. Και μόνο τα σκονισμένα μπουκάλια στο φόντο της μπάρας μαρτυρούν πως έρχεται ζέστη και το μαγαζί θα κλείσει.
Τώρα ξέρω πως κοιμάσαι. Ονειρεύεσαι τα υλικά κατασκευής. Μα μια μέρα θα σηκωθείς, θα γδυθείς, θα βγεις στο δρόμο,
να σε σημαδέψουν οι ρόδες του πρώτου επιβατικού.

Κοιμήσου εσύ κι εγώ θα ονειρεύομαι
απ΄τ΄άσπρο σου το χιόνι
δίχως σεντόνι
στα νύχια του κακού τη νύχτα αυτή
κι ο θάνατος λυπάται να κρυφτεί

Τις Πέμπτες ο Αλέξανδρος και ο Ηλίας παίζουν τα τραγούδια τους στο Κλάξον, στην Βαλτετσίου.

Παραμύθια με αλλιώτικο αέρα

2007-05-16T11:07:00.000+03:00

Αλλάζει ο αέρας μα ξεγελάστηκα και έβαλα τιράντα και κρύωνα λίγο σαν ξημέρωνε. Λαχτάρησα κάτι σαν κουβέρτα ριγμένη ανάλαφρα στους ώμους- όχι μην βιάζεσαι να με τυλίξεις με χέρια δεμένα με γάζες. Θα ήθελα να στα στολίσω με ζωγραφιές και τι πειράζει που είναι σαν να τις μπογιάτισε παιδί του νηπιαγωγείου. Μετά θα σου ψιθυρίσω πως άλλαξε πάλι ο αέρας και πως τίποτα πάνω μου δεν είναι ίδιο, το κορμί μου με προδίδει με κάτι κρανιακούς κύκλους και πως πάλι θα καπνίσω παραπάνω.
Μαύρα και σήμερα μα με τίποτα δεν μαυρίζουν τα πόδια μου ρε μάνα κι άμα έρχεσαι να με χαϊδέψεις μου κάνει τόσο ξένο και δεν μπορώ να μη τραβηχτώ μα το ξέρω πως δεν έχεις άλλον σαν κι εμένα. Την κατάκλιση που σε βασάνισε για μήνες και τα μαλλιά σου που γινόντουσαν όλο και πιο όμορφα, σκούρα καστανά. Τώρα σε κοιτάω πόσο έχει αλλάξει και το δικό σου κορμί πια, τα ρούχα που πάντα μοιραζόμασταν τώρα δεν μου κάνουν.
Σαν ήμουνα μικρή απορούσες πως γίνεται να σιχαίνομαι τους χαρταετούς, τι παράξενο παιδί είναι αυτό και τώρα γιατί γυρνάει στα ίδια μέρη συνέχεια τώρα που μεγάλωσε θα έπρεπε να πηγαίνει αλλού.
Πρέπει κανείς να προσέχει τι λέει στα παιδιά. Τα δικά μου παραμύθια δεν είναι για τα δικά τους ταξιδιάρικα αυτιά μια φορά με ρώτησε ένα κοριτσάκι τι είναι αυτό το πολύχρωμο πράγμα στον ουρανό και του είπα αφηρημένη ουράνιο τόξο, μικρό. Με κοίταξε με συνεχόμενη απορία και τότε γονάτισα το αγκάλιασα από τη μέση του έδειξα μακριά τα δάχτυλα μου ήταν λερωμένα με καπνό και του είπα πως στην άκρη του χρώματος αυτού είναι όλα αλλιώς. Μαγεμένο, μου είπε πως δηλαδή θα είναι εκεί και ο μπαμπάς τους που δεν γύρισε ποτέ από κείνο το ταξίδι; Και του ‘πα πως όχι μικρό, αλλά είναι όλα απαλά και μαλακά εκεί. Έφυγε να ψάξει για την άκρη του ουράνιου τόξου, ώρες την έψαχνα μετά δεν με πίστεψε πως δεν ήταν εκεί ο μπαμπάς της. Την βρήκα μέσα σε ένα χωράφι με τα γόνατα λερωμένα. Δεν έκλαιγε αλλά ήταν κουρασμένη. Μα πόσο μακριά είναι αυτή η άκρη πια με ρώτησε. Πολύ μωρέ, της είπα, πολύ. Την γύρισα στη μάνα της να της πει πιο ρεαλιστικά παραμύθια. Από αυτά που δεν σε κάνουν να τρέχεις με τα γόνατα λερωμένα.

μουσική υπόκρουση Queremos paz των Gotan Project κυρίως για αυτό το una vida mejor..

Χαχαχανοδιάλογος

2007-05-15T12:22:00.000+03:00

-Μα γιατί μου μιλάς έτσι αυτές τις μέρες;
-Είμαι στα παράξενά μου.
-Θα σε δω το σαββατοκύριακο;
-Αν έρθεις.
-Δεν μπορούμε να φύγουμε;
-Όχι έχω να πάω σε κάτι φίλους. Αν θες ωστόσο έλα μαζί.
-Θα με κυκλοφορήσεις δηλαδή;
-Αν προσπαθήσεις να μην πιεις 5 κιλά κρασί σε κάθε σπίτι, ναι.
-Βρήκα ένα σπίτι με πολύ χαμηλό ενοίκιο, κοντά στο δικό μου.
-Και;
-Και, λέω να ’ρθεις.
-Πού;
-Εδώ.
-Εκεί;
-Ναι, ρε συ τόσο δύσκολο είναι;
-Και να ‘ρθω, αλλά να μην μείνουμε μαζί.
- Ε όχι ακριβώς.
-Μέχρι να βρεις το ακριβώς, τα λέμε.

‘Όποιος βρει ποιο είναι το αρσενικό και ποιο το θηλυκό μέρος του παραπάνω διαλόγου κερδίζει ένα γεύμα με κύριο μέρος μπούτι γλάρου φλαμπέ.

Επέστρεφε

2007-05-14T11:14:00.000+03:00

Αθήνα και ζέστη. Μ’ αρέσει η ζέστη, μ’ αρέσει τούτη η πόλη το βράδυ. Κρεμάω στο λαιμό μου κόκκινες πέτρες δεμένες με χοντρό μαύρο σκοινί. Ανάβω τσιγάρο, πίνω δυο γουλιές από τον ελληνικό που πεθύμησα, μια βδομάδα Ιταλία τρελάθηκα στον καπουτσίνο, αυτός δεν είναι καφές, σεξ με ολόσωμο προφυλακτικό είναι ρε χαχαα..
8 μέρες σχεδόν, στο τρέξιμο. Να προλάβω να δω τις πόλεις, την ζωή εκεί. Μιλάνο για μια νύχτα αυτή η χώρα είναι πολύ ακριβής στα δρομολόγια για δυο δεύτερα να χάνουμε οι Έλληνες τα τραίνα. Ωραία στο κέντρο τους όλες οι πόλεις ένα Ντουόμο το ‘χουνε. Φλωρεντία όμορφα, ποδήλατα, φοιτητές, πίτσα και κρασί που κατέβαινε σαν χάδι στο φάρυγγα. Πίζα και μια φοβερή αγορά στο κέντρο της πόλης με προϊόντα που καλλιεργούν μόνοι τους, εναλλακτικές καλλιέργειες και ωραίοι άνθρωποι, παίζει να είμαι η μοναδική στον κόσμο που τράβηξε φωτογραφία τον πύργο της Πίζας και τον έβγαλε ίσιο εντελώς ίσιο όμως χαχααχχ… Βενετία για το συνέδριο είναι εντελώς μαγικά εδώ κι ο Φαμπρίτσιο που σπουδάζει Ιστορία της Τέχνης εδώ να μου λέει πως είναι όλοι αλκοολικοί σ’ αυτή την χώρα και εγώ να γελάω τρελά, ο Ίβαν από την Ισπανία να μας χορεύει παθιάρικα και να μας λέει “ μι καρίνια” , το συνέδριο να τελειώνει αργά το απόγευμα και να τρέχουμε να δούμε ότι προλαβαίνουμε από τα κανάλια και τις γέφυρες από την πλατεία της Σαν Μαργκαρίτα, παντού “βιετάτο φουμάρε” και όλοι στο δρόμο με τα ποτά στο χέρι πως κάναμε εδώ στη Μαβίλη πριν χρόνια.
Σου ‘φερα δώρο το όνομά σου ζωγραφισμένο υπέροχα μα δεν ξέρω αν θα στο δώσω, αν εξαφανιστώ θα μου θυμώσεις πολύ; Είναι που δεν μπορώ να κάνω τόσα χιλιόμετρα για να με πάρεις απλά μια αγκαλιά, ίσως να κουράστηκα από το να σε ακούω μόνο και είναι ώρα να βγαίνω στο δρόμο ξανά μωρό μου.
Χρωστάω κάτι λογάκια στον Άλεξ που μόλις έβγαλε τον πρώτο του δίσκο, είδες πόσο έχω γεράσει ακόμα “δίσκο” το λέω! Περιμένει κι ο Άλεξ τα τραγουδάκια , περιμένω κι εγώ να σταματήσουν οι ανέμοι στο κεφάλι μου.
Ήρθα λοιπόν, μα δεν γύρισα ακόμα.
Φιλιά καλωσορίσματος τρία και μαφιόζικα!

Τρύπες, χοροί, πάρτυ και γεμάτα ποτήρια

2007-05-02T16:00:00.000+03:00

Δεκατρείς όροφους πάνω απ' τη γη
φόβοι και ψίθυροι γι' ανώμαλη προσγείωση
Άτυχο πάρτυ, σκάρτη μουσική
και το κρασί έτσι γρήγορα μας τελείωσε

Από μέρες τώρα στριφογυρίζει στο στόμα μου. Και όλο κάνει να βγει, να ξεπεταχτεί και να σε πετύχει. Κι άμα σε πετύχει έχω να κάνω κάτι γέλια.. παιδικά, κελαρυστά σαν εκείνα που σκάγανε στο κύμα και πνιγόντουσαν. Μα πρέπει να φύγω τώρα, είναι ώρα κι άμα γυρνώντας δω πάλι κανένα μαυροντυμένο κορμί να σαλτάρει από τον τρίτο, θα ανοίξω τα χέρια μου να το πάρω αγκαλιά.

Δεκατρείς όροφους πάνω απ' τη γη
Aμηχανία πανικός και υψοφοβία
Χάθηκε η σκάλα το ασανσέρ δεν λειτουργεί
Μας βασανίζει μια θεότρελη υποψία

Πως μπλέκω έτσι τα χέρια μου σε δανεικούς λαιμούς ρε φίλε και κοίτα να δεις που δεν με νοιάζει.. Με καίει μόνο να μένει η ανάσα της ζωής κι ας είναι καψαλισμένη. Γελάω τόσο με τις κριτικές αλήθεια σου λέω έχει πλάκα να νομίζει ο καθένας πως ψυχολόγησε την ανία του πάνω σου.

Άδεια μπουκάλια χορεύουν στον αέρα
κι αναστατώνουν φιλήσυχους πολίτες
που όλο κοιτάνε προς τα δω κι ανησυχούν
πως βρέθηκαν εκεί αυτοί οι αλήτες;

Να είναι ξύλινη η μπάρα και το πάτωμα μόνο κι άσε με να χορέψω θέλω ένα ροκεντρολάκι παλιό και να σπάνε τα ποτήρια με την άκρη της φούστας μου λυγάνε οι αστράγαλοι και γελάω γελάω τρελά σου λέω πως

Ντροπή για τα μάτια σου
Ντροπή να είναι άδεια
σαν τα ποτήρια μας

Στις μέρες που ήμουνα στα 17, πως γελούσαμε έτσι ρε, πως γελούσαμε..

ΕΛA

-Καλώς ορίσατε, περάστε, τα ποτά δεξιά, τα ναρκωτικά αριστερά

Από το "Παρτυ" του Σέλλερς.

Σημειώσεις πριχού να γίνουνε στιχάκι

2007-04-30T14:36:00.000+03:00

Δώσε κι εμένα ρε.. δώσε μια αργία. Να αναπνεύσω σε ένα κενό χρόνο. Και χωρίς να πρήζεται ο φάρυγγας και χωρίς να διογκώνεται ο νους. Να μη φοράω (εσώ- εξώ)ρουχα. Να σκληρύνουν μου τα πέλματα, να αλαφρύνει μου το σακίδιο. Κι εκείνα τα σημάδια που ‘χω στο μπράτσο ψηλά να γίνουν ένα με τις φακίδες που ξεπροβάλλουν σιγά σιγά όσο αψηλώνει ο ήλιος και κοντοζυγώνει ο καλόκαιρος.
Είναι απεργία μου λέγανε από παλιά οι ίδιοι που μετά δεν μου λέγανε τίποτα.
Και σε ρωτάω ψυχή μου, από πού να απεργήσω τώρα;
Άμα σε δω, θα σε δώσω εκείνο το κόκκινο λουλούδι
Εκείνο που λίγο ακόμα και θα κάνω το, τραγούδι!

Θραύσματα

2007-04-27T09:51:00.000+03:00

Όταν γυρνάω στα σκοτάδια σου. Εκεί λίγο πριν το χώρισμα του αφαλού σου. Θυμάμαι όλα τα στενά που διέσχισα με μυαλό παλαβωμένο. Τρέξιμο και ιδρώτας ζεστός να παγώνει στους κροτάφους. Να προλάβω, να σε προλάβω. Με βρίσκω ξανά στην πιο έρημη γωνιά. Καλύπτω τη μέση μου με ένα κόκκινο πανί, ποτισμένο στις πιο αθώες σου εκκρίσεις. Πως μπορώ να σταματήσω την σειρά των εικόνων, που όσο με θυμάμαι τρέχει σαν τις αράδες του Εγγονόπουλου, τα χρώματα του Ίψεν, τη βία της Κέιν. Θέλω να σε τυλίξω, σαν αλυσίδα να κλείσω τα πόδια γύρω σου και μετά να τρέξω ξανά, όχι δεν θα κοιμηθώ, ούτε ένα τσιγάρο δεν θα σου χαρίσω. Με δοκίμασες, με γεύτηκες κι αυτή η πίκρα θα μείνει σ’ εκείνα τα βαθιά χωρίσματα, πίσω από τα γόνατά σου. Τα σχεδόν δυο μέτρα σου παραμένουν καψαλισμένα άραγε; Δεν ήξερες, καμώνεσαι πως δεν κατάλαβες, σου φταίγαν τα μέτρα καταστολής και αντισύλληψης και μια ζαλάδα που έχω χρόνια να την νιώσω, αγέννητό μου αγόρι επιλέγω να σε αποβάλλω. Διαλέγω το πιο σκληρό σου δημιούργημα, το σπάω σε μικρά κομμάτια γυαλιού και γελάω με αίματα στα δόντια. Γραμμένος ο οργασμός σου και ως εκ τούτου καταδικασμένος στην αφάνεια.

Ως ανύποπτος καθόμαν, ήρθαν όλα μι' αντάρα
οι ήρωές-μου κι οι στίχοι-μου — φιόρα-μου όλα πλατύφυλλα —,
κάθε μια της ζωής-μου ήταν — κει — στραβομάρα,
κάθε γκάφα-μου ή τύφ-λα...

- Βουίζει αυτό το φως μες στο κρανίο γεννά μια φλέβα πάνω στο μέτωπό σου και σπάει σε σταγόνες.
- Τρεις μεγάλες σταγόνες ή πέντε μικρές σχηματίζουν μια λίμνη σε μέγεθος αφαλού.Παίρνει τη μορφή της πρώτης στιγμής και τις καταπίνει.

Σκαρίμπας και Deuced

Σαββατιάτικα χοροτράγουδα

2007-04-26T11:46:00.000+03:00

Μια νύχτα θα'ρθει από μακριά, βρε αμάν αμάν
Ησύχασε ψυχούλα μου, κοιμήσου
αέρας Πεχλιβάνης
Θυμάσαι τον Βαρδάρη; Πιο ωραίος θα ναι τούτος μάτια μου!
να μην μπορείς να κοιμηθείς, βρε αμάν αμάν
Θα ‘μαστε ξάγρυπνοι όλη νύχτα και προς το ξημέρωμα θα σου τραγουδήσω
μόλις τον ανασάνεις
Έλα ‘σύχασε τώρα βγάλε με μια ανάσα όλα τα κακά
θα ’χει θυμάρι στα μαλλιά, βρε αμάν αμάν
Σαν τότε στο χωριό που κοιμόμασταν και πέρναγε το τραίνο και μας ξύπναγε και σε βρήκα την αυγή να μυρίζεις τα χόρτα πλάι στις γραμμές
κρανά για σκουλαρίκια
Θα πάρουμε ένα ζευγάρι να το χωρίσουμε στα δυο ε ψυχή μου;
και μες στο στόμα θα γυρνά, βρε αμάν αμάν
ρητορικά χαλίκια
Κι άμα θες θα σ’ αφήσω να μου πεις τις ρητορείες σου, αμέ!
Θα κατεβεί σαν άρχοντας, βρε αμάν αμάν
θα κατεβεί σαν λύκος
να πάρει χρώμα και ζωή, βρε αμάν αμάν
της μοναξιάς ο κήπος
τα μελισσάκια θα γυρνούν, βρε αμάν αμάν
γύρω απ' τις πολυθρόνες
και το νερό το κρύσταλλο, βρε αμάν αμάν
θα ρέει απ' τις οθόνες
Γράφαμε σαν να ‘μασταν ένα και λέγαμε για -τα χιόνια στην οθόνη-βιβλίο ανοιχτό-είναι το τελευταίο σου τσιγάρο-μετά σε παίρνω αγκαλιά-
Αέρα να ’σαι τιμωρός, βρε αμάν αμάν
Ψυχή μου εσύ, που μου σκιάχτηκες, όχι δεν είναι άγριος μωρέ
να ’σαι και παιχνιδιάρης
Είδες που στο ‘πα μωρέ, παιχνίδια κάνει
κι αν βαρεθεί η ψυχούλα μου, βρε αμάν αμάν
Τότε είναι που θα σου πω τις πιο ωραίες ιστορίες και θα σου παίξω απ’ έξω όποιο ρόλο θες
να ’ρθεις να μου την πάρεις
Θα πεθάνω για ή χωρίς εσένα;
για να κοιτάει από ψηλά, βρε αμάν αμάν
Θες να πάρεις την κιθάρα να ανέβουμε στο βουνό ξανά και να γελάμε που θα μας λένε ''να ’στε καλά παιδιά που μας διασκεδάσατε!''
του κόσμου τη Ραστώνη
Απλώνει την πόλη στα πόδια μας ρε μάτια μου κοίτα τι τυχεροί που θα΄μαστε!
να ξεχαστεί σαν των βουνών, βρε αμάν αμάν
το περσινό το χιόνι
Γράφαμε σαν να ‘μασταν ένα και λέγαμε για -τα χιόνια στην οθόνη-βιβλίο ανοιχτό-είναι το τελευταίο σου τσιγάρο-μετά σε παίρνω αγκαλιά-
Ψεύτη.

Συσπείρωση του ελατηρίου

2007-04-25T12:38:00.000+03:00

Έμαθα πως χάρηκες. Και με πιάσαν κάτι γέλια, μα κάτι γέλια.. Τι είναι πάλι αυτό; Η μεγαλοψυχία του ηττητή; Αλήθεια όσο και να μεγαλώνω τα υπόγεια κίνητρα των ανθρώπων δεν αλλάζουν. Και όλα τελικά καταλήγουν και ξεκινούν από μια συνουσία. Κορμιού ή μυαλού δεν έχει σημασία. Κι αφού είναι τόσο απλό ρε φίλε γιατί ζορίζεσαι; Γιατί να σου βγαίνουν όλες οι αναπηρίες;
Κι έλεγα, πόσο σκληρό είναι να αφορίζεις έναν άνθρωπο έτσι;
Όσο σκληρό είναι να αφορίζεις και τον χρόνο σου.
Ίσως γι’ αυτό είναι τόσο γεμάτη φράση το “ άντε γαμήσου”.
Γιατί ορίζεις προορισμό του άλλου την πρωταρχική αιτία. Την συνουσία. Επομένως η καύλα τι είναι; Το μέσο;
Εκτόνωσε τις καύλες σου λοιπόν, γιατί μας έχεις βιάσει την αισθητική ρε άνθρωπε. Ή μήπως θα έπρεπε να πω “ ανθρωπάκο;” Άσε με πρόλαβε ο Ράιχ.

Έγκλειστη Μπλανς

2007-04-24T10:34:00.001+03:00

“Ξεθωριάζω σιγανά από κόκκινο βαθύ. Τις πιο έντονες στρογγυλάδες απαλύνει ο χρόνος. Χρειάζομαι μια ζώνη. Είμαι νέα, είμαι ακόμα νέα, δεν το βλέπεις; Κανένας Στάνλευ δεν μπορεί να μου το πάρει. Ο πρώτος εραστής, εκείνος με τα γαλάζια μάτια το ΄ξερε. Τι κι αν ήταν πολύ νέος τότε; Αν ζούσε τώρα δεν θα ήμουνα πια μελαγχολική. Ούτε και δασκάλα θα ήμουνα πια. Θα είχα ένα καινούριο μπουντουάρ, φρέσκες πούδρες και αρώματα σε μικρά πανάκριβα μπουκάλια. Έπρεπε να του χαράξω το πρόσωπο τότε, έπρεπε. Όχι, όχι καλέ μου δεν θυμώνω, δεν το βλέπεις; Είμαι ήρεμη, σίγουρη και ακόμα σ’ αγαπάω. Τι κι αν τα μαλλιά μου απλώσαν σε ώμους πεσμένους; Όταν θα σ΄ανταμώσω, πιάσε με απ’το χέρι. Η καλύτερα πέρασέ το στη μέση μου. Μια ζώνη, μια ζώνη να σφίξω το κέντρο, να δείξω πόσο όμορφη ήμουνα. Τις καινούριες μου κάλτσες φέρτε μου. Οι γάμπες μου τις ζητάνε. Γιατί τον άφησα, γιατί; Εκείνο το ξυράφι έκοψε εμένα και όχι αυτόν. Αυτόν.. που ορθωνόταν με εκείνη την πλάτη μπροστά μου, αυτόν που με έριξε στο βρώμικο στρώμα του. Γιατί αφέθηκα; Τι σκοτεινό κομμάτι μου εκτονώθηκε μαζί του; Με εσένα καλέ μου δεν είχα βγάλει τέτοια φωνή, με εσένα δεν φοβόμουνα τα νύχια μου. Τα νύχια μου.. τα νύχια μου που τώρα μου κόψανε, μα πως αφαιρείς από μια γάτα το στολίδι της; Εδώ δεν μου δίνουν καν τα χρειαζούμενα. Ούτε λίγο κραγιόν δεν μπορώ να βάλω και ξέρεις καλή μου Στέλλα πόσο το έχω ανάγκη. Ονειροπολώ αγάπη μου.”

-Δεσποινίς Ντυμπουά είναι ώρα για τα χάπια σας.

Όνειρα ποτισμένα σε μισό μπουκάλι βότκα

2007-04-19T10:57:00.000+03:00

Άνοιξε την πόρτα του πρώτου δωματίου απέναντι από τη σκάλα του τρίτου και την είδε να ξαπλώνει στα βρώμικα σεντόνια. Το λευκό της δέρμα σαν να έφεγγε περαστικές χρωματικές δυσαρμονίες στο έρημο δωμάτιο. Κάθισε με την πλάτη στον τοίχο, ακριβώς απέναντί της. Έψαξε για τα τσιγάρα του ενώ τα δάχτυλά της ψάχναν το εσωτερικό των μηρών της. Περαστικές κόκκινες στάλες τρέχαν απ’ όλες τις οπές της. Την είδε, την παρακολούθησε. Να γλαρώνει βλέφαρα, να γέρνει κεφάλι στα αριστερά. Μια έντονη χαράδρα ανάμεσα στα φρύδια της. Άκουσε την φωνή της σκουριασμένη να χαράζει το σκοτάδι. Γρατζουνούσε τις κοιλάδες του αφαλού της, πέρναγε από τις άκρες των μαύρων σκιών της και έφτανε στα γένεια του. Δυο κρατήρες στις άκρες των χειλιών της. Και πίεζε και πίεζε. Χωρίς πόνο φανήκαν οι άκρες από δυο σίδερα χωρισμένα σε αρσενικό και θηλυκό. Γεννήθηκαν χωρίς υγρά. Δεν μπορούσε να σταματήσει να την κοιτάει. Δεν μπορούσε να σταματήσει να την πλησιάζει. Με τον νου στην αρχή, με τα πόδια του να σέρνονται μετά. Την είδε να ξεραίνεται και δεν το άντεξε. Με τη γλώσσα μάζευε τις στρογγυλάδες της. Παραβίαζε αυτό και μόνο το άνοιγμά της. Τα χέρια του αρπάζονταν απάνω της, άφηναν σημάδια που δεν ξεχώριζαν. Έμενε ακίνητη με το θυμάμαι να βγαίνει αργά αργά. Ούτε μια στιγμή δεν την άγγιξε αλλού. Ούτε μια στιγμή δεν έπαυε να ουρλιάζει πόσο ανάπηρο ήταν τούτο το ταίριασμα.
Παραπονιόταν η μέση, τα χέρια της, ένιωθε σπασμούς να φοβούνται να βγουν ανάμεσα απ’ τα πόδια της.
Την άφησε. Κρέμασε τα χέρια του στο πλάι. Δεν άνοιγε τα μάτια της. Του ξέφυγε ένα αχ. Άρχισε να αφαιρεί επενδύσεις. Στράφηκε και άνοιξε το παράθυρο. Ανάσανε βαθιά και βούτηξε στο πεζοδρόμιο. Σειρήνες, φωνές, φρεναρίσματα. Η κουρτίνα σάλευε στο ανοιχτό παράθυρο του τρίτου. Κάποιος περαστικός νόμισε πως είδε μια γυναίκα με αίματα στα χέρια. Όμως το δωμάτιο ήταν άδειο. Οι επενδύσεις του σχημάτιζαν ένα λόφο που κάπνιζε.

Οργασμοί

2007-04-17T15:21:00.000+03:00

Ξέρεις πως είναι να αντικρύζεις τα πόδια του ανθρώπου που έγραψε για τα αλαλάζοντα λάμδα να χτυπάν το πάτωμα στο ρυθμό της Ευδοκίας;
Να σε κοιτάει και να σου κλείνει το μάτι γιατί περιμένει να του πεις πως “δεν αξίζεις φράγκο ρεεεεε”. Να συζητήσετε για το Δαμιανό που πήρε έναν φαντάρο και μια πουτάνα κι έκανε τέχνη. Και μετά όταν θα ‘χει περάσει η ώρα να σε κλείνει σε μια αγκαλιά και να σου μιλάει “μη φοβάσαι μωρό μου, εσύ ξέρεις από τσογλάνια, θα είσαι ηδονοθήρας και θα μάθεις στην μοναξιά σου και κάποια μέρα να μου φέρεις και να μου πετάξεις στα μούτρα όλα αυτά που σκαλίζεις κι εγώ θα στα φτιάξω”. Και το πρωί που ξυπνούσα με μούτρα μου ‘βαζε ένα “άιντε εκεί ψηλά, ψηλά στην Ανδρομέδα” κι εγώ πήγαινα εκεί που μου ‘λεγε κι έφερνα τα χέρια ψηλά και έσερνα μέση μια δεξιά, μια αριστερά και μετά έφερνα τα πνευμόνια μου ίσια. Και να απλώνουμε πόδια στον ήλιο, στ’ αμπέλια και να μας απαγγέλει Εμπειρίκο, να ξεχάσουμε

Της πήραν τα παιγνίδια και τον εραστή της. Έσκυψε λοιπόν το κεφάλι και παρ’ ολίγον να πεθάνη

Αυτό το παρ’ ολίγον είναι που έκανε την διαφορά. Ξέρεις πως είναι; Όχι δεν ξέρεις. Και πώς να ξέρεις δηλαδή και πώς να αντέξεις να ξέρεις. Να σου γελάει στον αυχένα και να είναι σαν να σου γελάει ο απόηχος όλων σου των πτώσεων, σε θάλασσα, καλοκαίρι σε παγωμένα ρεύματα, σε λίμνες ψηλά στο Να εκεί που σκάει ο μικρός καταρράκτης και εσύ αφού έχεις ανέβει ντουμανιασμένος τέρμα όλο το μονοπάτι σκέβεσαι πως ναι, αυτό είναι τελικά. Αυτό που λένε οι ποιητές για τα λάμδα. Και αυτό που νιώθω σαν είσαι τόσο βαθιά που με πονάς.
Και λίγο πριν ξημερώσει να ακούω την φωνή της Νταντωνάκη ή της Παππά.
Και άμα θέλω να τον κάνω να γελάσει να του απαγγέλω Τσέχωφ.

Πάει κι έρχεται, πάει κι έρχεται σαν να ‘βαλε αυτή την πυρκαγιά

Ώρα για καταστολή

2007-04-16T11:37:00.000+03:00

Έρημα σκοτάδια
κι αφού ξημερωνόσαστε
τι θέτε και πραξεύετε
του ανθρώπου μου την γνώση

Τώρα να πω ότι γύρισα; Αφού το μυαλό μου ακόμα αλλού είναι. Θα μου πεις πως πάντα κάτι ανάλογο συμβαίνει. Έχω μια κούραση σήμερα. Θα ΄ναι που σκαρφάλωσα σε ορεινή Κορινθία, εκεί έμαθα πως πραξεύομαι σημαίνει μορφώνομαι. Και σκάρωσα το παραπάνω τραγουδάκι, μέρες μετά κάπου στον Όλυμπο, που σε έβλεπα να μην στέκεις ορθός. Και σου γραψα και ρεφραινάκι και μου πες κι εσύ πως έχω οικοτεχνίες ασπίδων και κάτι για τα ακροδάχτυλά μου, πως σε οδηγούν λέει στην αλητεία. Μα πουλάκι μου τα μέσα σου πρέπει να παλέψεις και εξάλλου τα δικά μου χάδια δεν θα τα ορίσω κατά πως ζητάνε τα κορμιά των άλλων. Γράφω απλά τώρα και δεν ξεχνάω πως κάπου σε έναν γκρίζο ουρανό στην Λάρισα κατάλαβα ακόμα πιο καλά αυτό που τραγούδαγε η Τσανακλίδου “πως πάω κι αγαπάω τα πιο μεγάλα αγόρια, την πόρτα τους χτυπάω μετά κοιμάμαι χώρια”, μμμμ να ρα να να ρα να και εκκρεμούν και κάτι άλλα τραγουδάκια στο μυαλό και στα τεφτέρια μου αλλά ρε φίλε πολλά τα τσίπουρα και τα βότανα του βουνού για να ανοίξει ο λαιμός μάλλον δεν επαρκούν. Δρόσισε τα μέσα σου και θα φύγουν και τα ρίγη στο υπόσχομαι και αν αργείς όπως λες τότε θα κοιμηθείς μιαν ώρα αρχύτερα. Θα θελα να σου πω κι άλλα κι άλλα μα δεν με παίρνει ο χώρος κι ο χρόνος πάλι μετρημένος.
-Κοιμήθηκες μωρό μου;
- Όχι.
-Και τι έκανες;
-Σου τραγουδούσα σιγανά να κοιμηθείς εσύ.
Μα τι λογάκια κρατάω στο κεφάλι μου ρε φίλε, πώς να τα ξεμπερδέψω, πώς να τα βάλω σε σειρά;

Βότανα και χορταράκια
και σαράντα – δυό βαθμοί
Να τον δω ορθό να στέκεται
και τι στον κόσμο να με φοβηθεί.

Έλα ρε.. μέχρι και ρεφραίν σου καμώνω!

Βάρα καλή, βάρα γερή

2007-04-04T12:39:00.000+03:00

Τι έχουμε εδώ; Βλέπω καθαρά κάτι εικόνες και πιάνω κάτι μυρωδιές στον αέρα. Καλοκαίρι ρε, καλοκαίρι. Ούζα και κάτι ορφανοί μεζέδες σκόρπιοι στο τραπέζι. Σύσταση στον κάπελα πρώτα να γεμίζει καράφες και μετά να αλλάζει μουσικές. Γιατί βουλώσαν τα αυτιά μας από τις καφρίλες όλων των ειδών και ειδικά του εντέχνου. Όχι ρε φίλε, δεν θα πιάσουμε κουβέντα τώρα περί μουσικής. Κοίτα γύρω σου είναι καλοκαίρι, μην ασεβείς στον ήλιο. Άκου μόνο τι μιλάει στο μυαλό σου και αυτό αποκλείεται να είναι καφρίλα. Να μιλάει όμως ε, όχι να ουρλιάζει. Βάλε μου άλλο ένα ρε, δεν θα οδηγήσω εγώ. Μου ‘ταξες ότι θα με πας βόλτα σήμερα και θα με πας. Μην τα ξαναλέμε, είμαι κι απ’ τα δυο και δεν κάνει να μου τα αλλάζεις. Άντε και γειά μας και χτύπα και το ποτήρι στο τραπέζι στην μνήμη των νεκρών. Το ‘ξερες αυτό έτσι; Αν δεν το ‘ξερες, τώρα το ‘μαθες κι εδώ που τα λέμε όμορφα κι ωραία έχω κι άλλες ιστορίες να σου πω. Ημερολογίου, τρέλας και μικρής-μικρής παράνοιας. Ζωή.
Δεν θέλω παγωτό. Μόνο το χειμώνα μ’ αρέσουν τα παγωτά. Τώρα θέλω μόνο να στρέψω βλέμμα στον ήλιο, να τυφλωθώ και να γελάσω. Τι πειράζει που ζαλίστηκα λίγο; Είναι καιρός μου να κάνω κι εγώ τις ζουζουνιές μου ρε. Σαν να μου φαίνεται πως τις στερήθηκα. Γυρνάω στην πόλη και μέρες πια. Βλέπω κόσμο κι άμα με ρωτάει κανείς “ τι νέα”, χαμογελάω στραβά απλά. Είναι που δεν ξέρω τι να πρωτοπώ κατάλαβες; Όχι δεν έγινε τίποτα αλλά όλα μου φαίνεται πως μυρίζουν αλλιώς. Καλοκαίρι μάλλον. Κι όπως έγραφα παλιά στον Μάνθο “ στον ήλιο και στ’ αλάτι του ξεραίνονται οι πληγές”.
Έμαθα τόσα πράγματα αυτούς τους μήνες. Πως κάνεις υπαρκτό τον σουρεαλισμό πλέον και πως μετράς γουλιές ανακατεμένες με καπνό και αλκοόλ και πως γελάς ξανά δυνατά. Να τρομάξεις όλα τα πλάσματα στις γκρι σκιές και στα λερωμένα παράθυρα του τρίτου. Έχω και μια μηχανή πια και κυκλοφορώ στην πόλη και τραβάω φωτογραφίες. Και μ’ αρέσει τόσο..
Βλέπω μάτια και βλέμματα, χέρια και δάχτυλα, κορμιά και λαιμούς. Μαθαίνω ξανά να χαϊδεύω, χωρίς να γρατζουνάω, εντάξει όχι και πολύ.
Δεν μπορώ να περιμένω να έρθει ο μήνας που θα βρέξω αστραγάλους σε νερό- θα μεταλάβω σε νερό θαλασσινό και τα αποδέλοιπα μωρέ! Που θα κυκλοφορώ με αλάτι στους ώμους και στις φούξια άκρες μου.
Που θα ανέβω στους βράχους και θα ακούσω δυνατά φωνές και μουσικές, συναυλίες και παραστάσεις.
Που θα στήσω σκηνή και πάλι θα ξυπνάω από την ζέστη στις 7 το πρωί, με το λαιμό κλειστό από τραγούδια, γέλια και καπνό.
Και τότε ρε φιλενάδα θα σου ξαναπώ την ίδια ατάκα.
-Την άκουσες;
-Ποια ρε;
Εχεχεχεχ………….

Φεγγάρι παλιοφέγγαρο
φεγγάρι μεταξένιο,τη νύχτα κάνεις φωτεινή
κι εμένα αλλοπαρμένο.
Τραγούδα μου λίγο σαν με δεις..

τα τρία ρουμπαγιάτ και τα δάχτυλα σαν καντηλάκια

2007-04-03T13:46:00.000+03:00

Του Rory την κιθάρα σε ένα λευκό πανί. Αντίκρυσα το Σάββατο το βράδυ σε ένα παλιό στέκι. Όχι, δεν ήταν όλοι εκεί μα ήταν κάποιοι. Τα σκαλιά της Αγ. Νικολάου ήταν εκεί πάντως. Η πόλη σαν να μου φάνηκε πως γέρασε. Ήταν που έγιναν συμμαζέματα και στην πλατεία του Γεωργίου και μου φάνηκε αλλιώτικη. Ο κόσμος ήταν σίγουρα αλλιώτικος. Στο παλιό μου σπίτι τώρα μένει κάποιος που φυλάει ένα ποδήλατο στο μπαλκόνι. Στο ίδιο σημείο εγώ είχα κομμάτια σπασμένου καθρέφτη. Στο σπίτι της φίλης μου υπάρχει ακόμα το όνομά της στο κουδούνι. Λευκές και κίτρινες τεκίλες για αρχή. Και βότκα για συνοδεία. Τρένο για να πάμε. Το Memphis έκλεισε. Το Mod’s όμως υπάρχει ακόμα. Όπως και το Blue Monday και το Why not. Γερνάει λοιπόν η πόλη. Αλλά γερνάει ωραία.
Ο μώλος. Τα τσιγάρα. Το μηχανάκι που πάλευε να μην σβήσει. Το σφίξιμο. Τα γέλια. Τα κλάμματα. Η εξεταστική. Τα ξενύχτια. Οι κανάτες του γαλλικού και το πουλί που μπήκε ξημερώματα στο σπίτι. Η Όλγα και ο Κουλός ακόμα ίδιοι.
Οι κιθάρες του Rory λοιπόν. Και αυτή του Hendrix. Αυτές των Guns ‘n’ Roses. Το πιάνο του Cave και η μπουζουκομάνα του Θανάση. Και φυσικά ο Brian Jones που μου τον θύμισε χωρίς κανένα έλεος ο Marquee. Πανάθεμά σε Μαρκήσιε χεχεχε.. και δεν θα μπορούσα να αφήσω απ’ έξω τίποτα από τους Zeppelin και τις δικές τους καταραμένες κιθάρες. Pan, ξέρω ότι μου ζήτησες κάποια σόλα αλλά μου ήταν δύσκολο να βρω μόνο τόσα. Και σου μπέρδεψα κι άλλα όργανα κι αφού στα μπέρδεψα που στα μπέρδεψα να σου βάλω και κέρασμα για το τέλος την φωνή της Joplin. Γιατί οne of these mornings you ‘re gonna rise up singin’ ρε.. Κλείνω ματάκι τώρα!
Διάβαζα Παβέζε ξανά. Κι είχα κολλήσει με εκείνο το “ο θάνατος θα ‘ρθει και θα ‘χει το χρώμα των ματιών σου” ή κάπως έτσι. Και αλήθεια αυτά που δε θυμάμαι πληθαίνουν. Κι αυτή η μετεφηβική τρέλα έχει πάρει διαστάσεις ουρανού πια. Πως μπερδεύεται το μυαλό μου ρε φίλε. Στα λέω και στα ξαναλέω και σου τονίζω πως γελάω τρελά κάθε που δεν – πλέον- θυμάμαι. Ναι μωρέ, το ξέρω. Δεν βγάζεις νόημα. Αλλά και τι σημασία έχει; Χεχεχε δεν έχει να κάνει που έλεγε κι ο Φρανκ. Ο Φρανκ που μας είπαν ότι δεν βγαίνει απ’ το σπίτι του πια.
Και όπα και γεια μας κι αν μπερδέψαμε τα γεια μας ρε φιλενάδα τι έγινε; Φτάνει που θυμόμαστε να τα πίνουμε.
Σηκώνομαι και χορεύω..

Σήκω και δώσε μου κρασί
τα λόγια είναι χαμένα
Απόψε το χειλάκι σου
θα 'ναι το παν για μένα
Κι όσο για τα ταξίματα και για τα κρίματά μου
τα βλέπω σαν τα κατσαρά μαλλιά σου μπερδεμένα
Για 'κείνα που δεν έκανα
και που 'χω καμωμένα
Αν έχω τη ζωή σωστά είτε στραβά παρμένα
Αυτό θα 'ν' το μαράζι μου
κρασί λοιπόν, ποιος ξέρει
μη βγαίνει τούτ' η αναπνοή
στερνή φορά από μένα

Άσε το κορμί να πέσει
μες το παραπήγαδο
που ‘χει φίδια πετιμέζι
και βαθύ αντίλαλο
Σώμα που χορεύεις
κι έχεις οδηγό
μες τα κύτταρά σουτον κοσμικό παλμό
με τη φιλντισένια μέση
χάραξε να σε χαρώ
Σαν το στάχυ που λυγίζει
και σηκώνεται ξανά
να ‘ρχεσαι και να μας φεύγεις
μια στο χώμα μια ψηλά
Δάχτυλα σαν καντηλάκια
φτερουγίζουν γύρω μας
στις γωνιές και στα πλακάκια
όλους να μας αγαπάς

Χορεύω ρεεε!

Η γκρι σκιά

2007-03-30T13:55:00.000+03:00

Ναι συμφωνώ κάποιες μέρες δεν μπορείς να κάνεις τίποτα άλλο από το να γράφεις στο μυαλό σου. Και κάποιες νύχτες ακόμα. Δεν έχεις τα εργαλεία μόνο αρχίζεις να σιγομουρμουράς σκόρπιες κουβέντες. Σπάνια με ακούς όταν αρχίζω να μιλάω. Θαρρείς πως δεν είναι για τα αυτιά σου τα πιο εσωτερικά μου λόγια. Ήξερα κάποτε έναν άνθρωπο που πέρασε μήνες κλεισμένος μέσα στην άθλια τρύπα του. Που έλιωνε αλκοόλ στο μυαλό του για να μπορέσει να γράψει. Που όταν δεν του βγαίνανε πια λόγια σε χαρτιά έκοβε τον εαυτό του για να κάνει πραγματεία πάνω στο αίμα και τις συνέπειές του. Και αυτός ο άνθρωπος με σκιάζει ακόμα. Και τον θυμάμαι ακόμα.
Μια σκιά είναι όλα ρε. Μια αχνή γκρίζα σκιά, στο τέλος της. Κι εσύ τώρα μου λες πως σώζεται πια, πως με λίγη βοήθεια από τους ειδικούς θα σταματήσει όλο αυτό και θα είναι όλα εντάξει. Ξέρεις δεν θα είναι. Γιατί αν κάνεις πως πιάνεις αυτή την σκιά θα ‘ρθει και θα σ’ αγγίξει εκείνη πριν προλάβεις να τραβηχτείς. Και όπως συμβαίνει συνήθως θα εγκυμονήσεις τότε. Το μη έγκαιρο τράβηγμα συνήθως αυτό το αποτέλεσμα έχει. Και θα φέρεις στο φως, δίπλα σου, μισό μέσα, μισό έξω σου το πιο απροσδιόριστο παιδί του κόσμου. Και αυτό το παιδί δεν φεύγει από κοντά σου πια. Μένει σκαλισμένο στο δέρμα σου, δίπλα στις χαρακιές του χρόνου.
Οπότε πες μου, μπορείς; Αντέχεις να μην αγγίξεις την σκιά;

Σήμερα, την ώρα που θα αγγίζουν εσωτερικά το λαιμό σου οι πρώτες σταγόνες της φωτιάς να με θυμηθείς. Όπως σε κοιτούσα την ώρα που τέλειωνες.

Και τώρα ας περάσουν και αυτές οι λέξεις στην ανυπαρξία..

Waiting for Godot

2007-03-28T10:42:00.000+03:00

Πιάνω να γράψω. Και τώρα τελευταία θέλω μόνο με κόκκινο. Να γράφω. Και να βλέπω. Κι αν μπορούσα να δω την αύρα μου θα ήθελα να ήταν κόκκινη. Ένας στρόβιλος μαυροκόκκινος στην άκρη του μυαλού μου. Όπως εκείνος στο κατάστρωμα που έρχεται ξαφνικά απ’ τα ανοιχτά και βρέχει τους ανυποψίαστους. Μα σήμερα θαρρώ πως θέλει θράσος για να καμώνεσαι τον ανυποψίαστο. Θέλω να πω, πως γίνεται;
Αυτή η συνήθεια των χρόνων που κρατάει τους ανθρώπους κοντά. Και ενώ δεν έχουν πια τίποτα να πουν, προτιμούν να μένουν κοντά και φυσικά όχι δίπλα. Κι ας γνωρίζουν όλοι αυτοί που τους δένει το αίμα πως είναι τρελό αυτό. Κι ας χαράζουν και την δική τους πορεία πια με βάση την έλλειψη. Και το χειρότερο είναι πως αυτή η γνώση είναι τόσο αρχαία, τόσο βαθιά θαμμένη που είναι σχεδόν αδύνατο να διακρίνεις πόσο μπορεί να σε κατευθύνει.
Μου λες πως είμαι μάτια μου πόλη μενεξεδένια και πως αν φύγω από τον κύκλο θα χαθώ και δύο σκόρπια κομμάτια στίχων τριγυρνάνε στα δόντια μου. Πιάνω να γράψω λοιπόν. Χωρίς την πραγματική ανάγκη. Απαλλαγμένη από ύπνο βαθύ. Τώρα τελευταία παλεύω τραγουδάκια να πω. Να γράψω στιχάκια. Απλά. Και βγαίνουν. Και χαίρομαι.
Βλέπω τον ίδιο κόσμο κάθε μέρα. Και ανατριχιάζω με τις κρυμμένες νευρώσεις. Σε θυμάμαι να σκίζεις μικρές- μικρές λωρίδες χαρτί. Με έπιανε ένας φοβερός τρόμος στην θέα του σωρού που ψήλωνε στα πλάγια του γραφείου σου. Τώρα απέναντί μου κάθεται μία που αισθάνεται πως όταν βλέπει συνδετήρα, μια εσωτερική φωνή της λέει να τον σπάσει. Καμιά φορά σκέφτομαι πως αν κάθε πρωί μας ταΐζανε λαξατόλ ο κόσμος θα ήταν πιο ευχάριστος μετά. Και με πιάνει ένα απίστευτο γέλιο.
Και μετά ξαναδιαβάζω Μπέκετ. Και απορώ που κάθε φορά αναρωτιέμαι μήπως αυτή είναι η φορά που θα έρθει τελικά ο Γκοντό. Και όταν βλέπω τι έγραψε στον τάφο του ο Μπουκόφσκι με πιάνει περισσότερο γέλιο. Don’t try. Απλό δεν είναι;
Μα είναι ξεκαρδιστικό..

Estragon: What about hanging ourselves?
Vladimir: Hmm. It'd give us an erection.
Estragon: (highly excited). An erection!
Vladimir: With all that follows. Where it falls mandrakes grow. That's why they shriek when you pull them up. Did you not know that?
Estragon: Let's hang ourselves immediately!

Με φωτιά και με μαχαίρι μόνο ο κόσμος προχωρεί και καληνύχτα Κεμάλ

2007-03-26T09:40:00.000+03:00

Μα τι κόκκινη οργή κρύβεται πίσω, μα τι κόκκινη και τυφλή. Μια ζωή να περιμένεις από τον πολιτισμό να λύσει και να φτάνει μια απότομη στροφή να βρεις πως η ένοπλη βία είναι κάτι τελικά. Εποχή καμμένη, εκπρόσωποι καμμένοι, άνθρωποι κλεισμένοι στον μικρόκοσμό τους. Και ούτε αυτόν δεν μπορούν να αλλάξουν. Ναι είναι καιρός για μια αλλαγή μα πιάστηκε η μέση μου να σκύβω απ’ τη γωνία να την δω να έρχεται. Και οι δρόμοι θαμμένοι σε κίτρινη σκόνη, γύρη που θα ξεπλυθεί από την πρώτη δυνατή βροχή χωρίς να αφήσει ούτε καν γονιμοποίηση πίσω της. Με κούρασαν τα λόγια, με κούρασε η βολεμένη μοναξιά, με κούρασε η βρώμα της μιζέριας σε άπλυτα μυαλά. Βαρέθηκα να σηκώνω τηλέφωνα, να ρωτάω πως είσαι και να σε ακούω να απαντάς “ε καλά μωρέ τα ίδια”. Καλύτερα να μου ‘λεγες σκατά ,αλήθεια σου λέω πιο έντιμο είναι.
Πέρασε ο καιρός που κατέβαινα στο δρόμο και σοβαρά νόμιζα πως όλα αυτά τελειώσαν. Μα να που δεν έγινε έτσι. Θα έπρεπε να υπάρχει μόνο μια αστυνομία. Μιζέριας και βλακείας. Να μαζέψει όλους αυτούς που σέρνουν το κορμί τους σε ηλίθιες εξόδους, μαλακισμένες κουβέντες και άστοχα κουτσομπολιά. Θεωρίες, θεωρίες να δεις φίλε μου. Και ούτε μια ματιά πιο κει, να δεις πόσο μπορεί να υποφέρει ο κόσμος. Σαν να λες σε κάποιον που πάσχει από καρκίνο “κι εγώ ρε συ έχω μια δυσκοιλιότητα τελευταία”. Και αυτοί που σκέφτονται έστω και ένα επίπεδο παραπάνω, δηλαδή κατατάσσουν τον εαυτό τους στην συνομωταξία του ευαισθήτου αναλώνονται σε μικρότητες απίστευτου βάθους. Μόνο εκεί έχουν βάθος γιατί οτιδήποτε άλλο βρίσκει βράχο εγωισμού και διαλύεται.
Ανίκανοι να νιώσουμε, ικανοί μόνο να γκρινιάζουμε σιωπηλά. Κι αυτό το σιωπηλά είναι που με δαιμονίζει. Ή βγάλε τον σκασμό ή κάνε κάτι να αλλάξεις αυτό που σε ορίζει. Όσο μπορούμε ρε, όσο μπορούμε.
Δεν χωράει ρε. Δεν χωράει άλλο.
Η ζωή είναι εκεί έξω. Κατάλαβες;
Κι αν όχι πέσε ξανά για ύπνο.

Κριστιάνια

2007-03-23T11:50:00.000+02:00

Οι χίπις δεν υπάρχουν πια

Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΑΝΤΖΟΥ

Η Κριστιάνια, η αυτοδιαχειριζόμενη «Ελεύθερη Πολιτεία» της Κοπεγχάγης, όπου κάποιοι ακόμη επιμένουν να ανεμίζουν το πνεύμα του Μάη του '68, μετράει τις τελευταίες της ημέρες. Την προηγούμενη εβδομάδα 200 αστυνομικοί συνέλαβαν 100 κατοίκους της Κριστιάνια, και οι υπόλοιποι πρέπει σύντομα να την εγκαταλείψουν.Η κυβέρνηση της Δανίας είναι αποφασισμένη να τελειώνει με το πιο ενδιαφέρον κοινωνικό πείραμα της χώρας, παραχωρώντας μεγάλες εκτάσεις της συνοικίας σε εταιρείες οικιστικής ανάπτυξης και καλώντας τους κατοίκους της την 1η Ιανουαρίου του 2006 να έχουν αποκηρύξει τις ουτοπικές τους αντιλήψεις και να παραδώσουν όσα σπίτια χρειαστεί να απαλλοτριωθούν. Για του λόγου το αληθές έστειλε την προηγούμενη εβδομάδα 200 αστυνομικούς για να απομακρύνουν τους πολίτες από το «Λιβάδι της Ειρήνης», όπως λέγεται το σημείο όπου έχουν εγκατασταθεί τροχόσπιτα, συλλαμβάνοντας περισσότερους από 100 πολίτες. Ολα ξεκίνησαν στις 26 Σεπτεμβρίου του 1971, όταν ομάδες νέων κατέλαβαν τις εγκαταλειμμένες εγκαταστάσεις μιας παλιάς στρατιωτικής βάσης και η Κριστιάνια μεταμορφώθηκε στον τόπο όπου η χίπικη ψυχεδέλεια συνάντησε μερικά από τα πολιτικά οράματα του Μάη.Αυτό που πολλοί παρουσίαζαν ως παράδεισο παραισθησιογόνων και σεξουαλικής ελευθερίας ήταν κυρίως ένα πείραμα αντικουλτούρας που κατέληξε σε μια αυτόνομη κοινότητα χωρίς ατομική ιδιοκτησία, διοικητικές, φορολογικές και αστυνομικές αρχές. Μια κοινότητα όπου τα πάντα αποφασίζονται από το Συμβούλιο των Πολιτών, με ομοφωνία. Με τα χρόνια η Κριστιάνια δεν ήταν πια το παιχνίδι λίγων φρικιών. Οι κάτοικοί της έκαναν χάπενινγκ κατά του ΝΑΤΟ, οργάνωναν «Τα Χριστούγεννα των Φτωχών» όπου ντυμένοι Αη Βασίληδες έπαιρναν δώρα από τα καταστήματα και τα μοίραζαν στους άστεγους, αυτοδιαχειρίζονταν σχολεία, κέντρα υγείας και επιχειρήσεις και τηρούσαν ευλαβικά 4 απαγορεύσεις ικανές να αποβάλουν τον παραβάτη από την κοινότητα: όχι σε βαριά ναρκωτικά, όπλα, βία, ιδιοκτησία.Η Κριστιάνια αναδείχθηκε σε αντιπρόταση με τόσο ισχυρές πολιτικές προεκτάσεις ώστε το 1987 η κυβέρνηση την αναγνώρισε ως κοινωνικό πείραμα και το '89 παραχώρησε στους κατοίκους δικαίωμα χρήσης της γης, όχι όμως και κτήσης της.Αυτό ακριβώς καταργεί η νέα νομοθεσία με το επικερδέστατο οικιστικό σχέδιο που προβλέπει απαλλοτρίωση πολλών σπιτιών και ιδιωτικοποίηση σημαντικών εκτάσεων της Κριστιάνια. Οι κάτοικοι δεν θα έχουν λόγο πλέον για το ποιοι θα εγκατασταθούν στην «πόλη» τους, αφού οι νέοι ιδιοκτήτες αυτοδίκαια θα μετακομίσουν εκεί αλλοιώνοντας τη φυσιογνωμία και το σύστημα αυτοδιαχείρισης. Οι 800 κάτοικοι που απέμειναν στα 34 εκτάρια της Κριστιάνια συνεχίζουν να κυκλοφορούν με χειροποίητα ποδήλατα (τα αυτοκίνητα απαγορεύονται), να γεύονται χορτοφαγικά εδέσματα, να καπνίζουν χασίς, να χρησιμοποιούν φυσικά φάρμακα και καλλυντικά, να ανακυκλώνουν τα πάντα.Ο χρόνος λες και σταμάτησε γι' αυτήν. Αλλά όχι και για τα παιδιά των λουλουδιών, που μεσήλικες πια βίωσαν το ξεθώριασμα της ουτοπίας -πριν τη χαριστική βολή- απ' την κυβέρνηση όταν πολλά από τα δικά τους παιδιά εγκατέλειψαν τη γειτονιά για να πάνε να συναντήσουν τον πραγματικό κόσμο.

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 25/09/2005

Kαι ξανά εννιά και ουχί εφτά

2007-03-20T14:13:00.000+02:00

Εφτά ταινίες ε; Αυτός που νομίζει το ζήτησε.Όπως είχε ζητήσει η σπείρα ένα κείμενο με συγκεκριμένες λέξεις. Είχα πει πως δεν θα γράψω ξανά τίποτα αλυσιδωτό. Τα πράγματα είναι λίγο παράξενα τώρα τελευταία. Όμως θα το παλέψω λίγο ακόμα, λέω.
Τώρα σύμφωνα με την συνήθειά μου θα πρέπει να γράψω εννιά αλλά θα δείξει. Ούτως ή άλλως η πορεία της λίστας είναι δικό της θέμα. Ποτέ δεν κατάφερα να κατευθύνω αυτά που γράφω, μόνα τους καταλήγουν εκεί που θέλουν.
Να γράψω λοιπόν την Θέλμα και Λουίζ. Όχι γιατί είναι η πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση του Μπραντ Πιτ (κουτά! μα τι νομίσατε;), αλλά γιατί είναι από τις λίγες αμερικανιές που δεν έχουν χάπι (ταβόρ-λεξοτανίλ-υπνοστεντόν) εντ! Ειδικά την σκηνή που ξεκινάνε μέσα στο Τι-μπερντ την λατρεύω. Καλά και για να δικαιώσω την φήμη μου περί αίματος, σπέρματος και ιδρώτα (μη γελάσει κανείς κάποιος, κάποτε, με είχε βάλει link έτσι!) και η σκηνή που κάνουν σεξ σπάζοντας ταυτόχρονα το μισό δωμάτιο, η Ντέιβις με τον Πιτ αλλά και η σκηνή που η Σάραντον σκοτώνει στο πάρκινγκ τον επίδοξο βιαστή της Ντέιβις.
Δεύτερη γράφω την Κριστίν. Από τα λίγα βιβλία του Κινγκ που μου αρέσει η μεταφορά τους σε οθόνη. Και για τη μουσική της και για το εκπληκτικό αμάξι που λυσσάει από έρωτα για τον ιδιοκτήτη του και τρώει όποιον μπαίνει στη μέση. Και το Κριστίν δεν είναι πολύ ωραίο όνομα; (αστειάκι εσωτερικής κατανάλωσης!) Η Κριστίν είναι το σύμβολο του απελπισμένου έρωτα που καταλήγει μανία και καταστροφή.
Τρίτη χμμ… μάλλον θα έπρεπε να γράψω το Τέλος εποχής. Για την μουσική, την φωτογραφία του και τις σκιές μιας Αθήνας που αμυδρά πια εντοπίζεις. Ακόμα και ο σταθμός του Θησείου που ήταν ένα άκρως μυστηριακό μέρος, πλέον δεν αναγνωρίζεται. Και για τα λόγια του Ιονέσκο.
Και μια και έπιασα τις ελληνικές σειρά έχει η Παραγγελιά. Για όλα της. Και κυρίως για την Γώγου στην αρχή της ταινίας που ξεβάφεται και κάπου στην μέση που φωνάζει “ η ζωή μας είναι σουγιαδιές σε βρώμικα αδιέξοδα.. ”
Το Fight Club. Γιατί λατρεύω την γρηγοράδα και τα άλματά του. Και η Μάρλα θα μπορούσε να ήμουνα εγώ. Και γιατί άλλαξε μια ολόκληρη εποχή.
Το Reservoir dogs. Κυρίως για τον Mr Blonde και γιατί δεν θα ξεχάσω ποτέ τις ατάκες στην αρχή περί φιλοδωρήματος. Χεχεχε! I don’t tip λέμε!
Και την Φωλιά του Κούκου. Για την τελευταία σκηνή. Και για το βλέμμα του Νίκολσον μετά το ηλεκτροσόκ.
Και φυσικά σιγά μην ήτανε μόνο εφτά. Δυο μαζεμένες, στο τέλος και χωρίς πολλές εξηγήσεις. Το Sin City και η Νεκρή Νύφη. Γιατί γουστάρω τα καταραμένα παραμύθια. Ε καλά και για τον Μίκι Ρουρκ και τη φωνή του Ντεπ αντίστοιχα.. κλείνω ματάκι!

Το κείμενο ετούτο διανθιζόταν από κάτι υπέροχες φωτογραφίες, για παράδειγμα μία με τον Mr Blonde να ρωτάει "are you gonna bark all day little doggie, or are you gonna bite?", αλλά μας έφαγε κάποιος guard.

Ένας άρρωστος μυαλός μου είπε πως έχω μια τραγικότητα στο βλέμμα.

2007-03-19T12:54:00.000+02:00

Εν δυνάμει ναι.
Να βάλω το ίδιο μαύρο δερμάτινο, να κάνω βόλτα στους δρόμους στο κέντρο μόλις νυχτώσει. Να ξαναπεράσω από την Αίτνα, να δω τον Δημήτρη, να μου βάλει την ενισχυμένη του βότκα και λίγα τραγουδάκια. Cave, Simone και Τρύπες. Εκείνο που λέει πως υγραίνουμε την βραδυνή μας πλάνη. Η Καλλιδρομίου είναι τόσο όμορφη το βράδυ.
Δεν κουράστηκα να περπατώ ακόμη. Ούτε να αλλάζω. Έχω μελωδίες στο στόμα και μια μικρή ύπαρξη πιο πάνω από τα πόδια. Την αγγίζω φευγαλέα. Κι έχω και χρώματα, χρώματα σου λέω, πολλά χρώματα. Τόσα ώστε να σε ζωγραφίσω όταν θα ’ρθεις.
Κι έναν ήρωα στο μυαλό μου. Όχι πρίγκηπα. Ήρωα. Από αυτούς που ξεπεράσαν τα κάρβουνα τούτης της γενιάς. Γιατί φωτιές, ποτέ της δεν είχε. Μόνο κάρβουνα κι αυτά προς την ανυπαρξία τους.
Διαβάζω το μήνυμά σου.
Μου λες πως το δάκρυνο απόσταγμα ξεπλένει.
Και γράφω συνέχεια αυτό που δεν θα σου στείλω.
Σου λέω πως τα χέρια μου μπορούν να σε ξεπλύνουν.
Αλλά η σκόνη του δρόμου μάτια μου, θα είναι πάντα εκεί. Στις κόχες των βλεφάρων σου, στις χαρακιές των χεριών σου.
Και δεν πειράζει καθόλου.
Θα αναστηθείς τούτο το Πάσχα;
Άμα δεν χάσω το μυαλό πως θα βρω την καρδιά σου μάτια μου;
Μου χαραμίζεσαι και στο τσιγάρο μας πάνω θα στο πω.
Μετά, θα σε πάρω αγκαλιά.

Do you see what I see, dear?

2007-03-15T13:49:00.000+02:00

Να σου τραγουδήσω λίγο να μου γελάσεις παρανοϊκά να με κρατήσεις αγκαλιά πριν ξημερώσει να σε δω να κλωτσάς το αμάξι που πάλι δεν παίρνει μπρος να μου θυμώνεις που γελάω να μεθύσεις και να σε κρατάω γερά να ζαλιστώ και να μου κρατάς τα μαλλιά πίσω να τσακωθούμε στο τηλέφωνο και να μη σου μιλάω πια να αρρωστήσεις και με το ανάποδο της παλάμης μου να δω μήπως έχεις πυρετό να κλάψω στην πιο ηλίθια σκηνή και να με κοροϊδέψεις να δοκιμάζω πάντα μπουκιές από το πιάτο σου και να μην τρώω το δικό μου να με βγάλεις φωτογραφίες ασπρόμαυρη να μου χαϊδέψεις την μέση όταν δεν σε βλέπω και να τρομάξω να σε υπερασπιστώ στους φίλους μου να με παρουσιάσεις στους δικούς σου να γράφουμε μαζί μεθυσμένοι να τρώμε σοκολάτα Ίον και να πίνουμε κόκκινο κρασί Σαντορίνης να σε μυρίζω στον αυχένα να ψευδίζεις το “ψυχή μου” να φωνάζω ότι σ’ αγαπάω στην θάλασσα να κοιμηθούμε στη σκηνή ιδρωμένοι να με πας βόλτα βράδυ στα στενά να σου δείξω το αίμα μου να βρέξω τα δάχτυλά μου στο δικό σου να πάμε στην κηδεία και να κοντεύεις να μου σπάσεις το μπράτσο από την απόγνωση να απλωθείς στην αυλή στον ήλιο Αύγουστος και να μου γκρινιάζεις που διαβάζω βλακείες και ασεβώ στο καλοκαίρι να σε στήσω στην γέφυρα του παλιού σταθμού και μετά να μη μου μιλάς εσύ να με κοιτάξεις ένα βράδυ Σεπτέμβρη παγωμένα όλα σου τα υγρά

Και χρόνια μετά αφού έχουμε πεθάνει να κάνω βόλτες έξω από το σπίτι σου και να κορνάρω.

κρεβάτι, καλειδοσκόπιο, βούτυρο, τράπουλα, κύμα

2007-03-13T11:51:00.000+02:00

“Και στη θάλασσα να ρίξω το κρεβάτι μου”, τραγουδάει η φωνή της ίσια, μέσα στο μυαλό μου. Και είναι αργά, σχεδόν ξημέρωμα όταν γυρνάω σπίτι. Έχει πάρει να αλλάζει χρώμα το φως, έχει πάρει να βαραίνει το δεξί μου βλέφαρο. Και ήθελα να αλλάξω πορεία, αλήθεια στο λέω. Να πάρω τον δρόμο του βουνού, να βγω στην θάλασσα. Πόσα χρόνια πες μου, έχεις να δεις την θάλασσα ξημέρωμα; Να βγάλεις τα παπούτσια σου κι ας είναι χειμώνας, να πετάξεις κάλτσες να γεμίσουν άμμο και να στριφογυρίσεις αστράγαλο εκεί που εξαλείφεται το κύμα; Να βυθίσεις δάχτυλα στην πιο υγρή μου νύχτα; Εκεί που παίρνει να φωτίζει. Έλα, άσε με, μην με κρατάς θέλω να χορέψω!
Το σπίτι ήταν δίπλα στην μαύρη άμμο. Και δεν έμενε κανείς εκεί στις ζέστες. Αν κοιτούσες μέσα από το τζάμι έβλεπες ένα τραπέζι, δυο καρέκλες και ένα πανεράκι με ψωμί, βούτυρο και αλάτι. Αλάτι χοντρό σαν αυτό που κράταγε η γιαγιά μου στο γυάλινο βάζο. Δεν κοιτούσες πιο προσεκτικά και δεν έβλεπες τις ψόφιες μύγες, ούτε το μουχλιασμένο ψωμί. Ούτε την μια καρέκλα που ξαπλωμένη στο βρώμικο πάτωμα μαρτυρούσε την απώλεια. Μετά αναστέναζες σιγανά και ξαναγυρνούσες στην θάλασσα.
Πως την λέγανε εκείνη την παραλία που τρέχαμε όταν είχα έρθει να σε βρω; Εκείνη που συναντήσαμε αρκετά πιο πάνω από την Άρτα; Εκείνη που ξαπλώσαμε δίπλα στις χαμηλές θίνες και μου είπες πως θες να τα αλλάξεις όλα και να κρατήσεις μόνο εμένα;
Πες, πόσο όμορφα είναι τα μάτια μου;
Χαρτιά τράπουλας φτιάχνουν ένα καλειδοσκόπιο αλλαγών. Το κοιτάζω, το βλέπω και παίζω μ’ αυτό. Την τρέλα φίλε, την τρέλα που σαλεύει τις κουρτίνες αχνά, αυτή την τρέλα ψάξε. Κι αν με δεις να χορεύω είναι που ακούω Joy Division στο σκοτάδι και κοινωνώ το αίμα της αλλαγής.

Στην πλατεία μέχρι που σκοτείνιασε

2007-03-09T11:25:00.000+02:00

Είσαι η έμπνευσή μου, σου είπα. Και με κοιτούσες με δυο μάτια μεγάλα. Ευθεία. Γέλασα και δεν σου εξήγησα. Ήθελα να σου πω ακόμα πως τα χέρια σου με προκαλούν να τα χαϊδεύω. Με μαντήλια να στα καθαρίζω από τα αίματα. Σκληρές οι άκρες σου, χαρτογραφημένες εκτάσεις, γρατζουνιές που κλείσαν με οινόπνευμα. Τα χωράφια στα έφτιαξαν έτσι; Νομίζω πως ναι. Και το περίεργο είναι πως με αφήνεις. Να στα ψάχνω, να οικειοποιούμαι το αριστερό σου πόδι. Σε διατάξαν να με αγγίξεις και είπες πως στερούμαι αφής στο δεξί και πιο κοντινό σε σένα χέρι. Και δεν βλέπετε, τους είπες, πως κρατάει τσιγάρο και ποτήρι με τσίπουρο εκεί; Δεν μπορώ να την αγγίξω, είναι φωτιά και υγρή αναθυμίαση.
Στην πλατεία από το μεσημέρι, μέχρι που σκοτείνιασε. Και τόλμησα να στο πω. Είσαι η έμπνευσή μου. Ο νέος αγωγός μου.
Αυτά ψέλλιζα χτες και άκουγα διαλόγους. Ερωτήσεις.
-Μας παρατηρείς;
-Μου δίνετε υλικό, γενναιόδωρα.
-Τελείωσε αυτό ρε, πες στην κοπέλα να φέρει απ’ τ’ άλλο, του Παντελή.
-Ξέρεις, μου είσαι οικείος αλλά δεν ξέρω από πού.
-Και οι άλλοι γευσιγνώστες ήτανε.
-Μην ανησυχείς μάτια μου, όλοι γνωστοί είμαστε εδώ.
-Έλα γεια μας.
-Ποτέ δεν λες η μοίρα πως σε αδίκησε μα μόνο η ιστορία αλλιώς σου μίλησε
-Μπράβο ρε κοριτσάκι καιρό είχα να σ’ ακούσω να τραγουδάς.
-Πως είναι το Παρίσι τον Μάρτιο;
-Κρύο αλλά ήλιος.
-Ρε σεις ρίξτε καμιά μαζική κατάρα να φύγουν πια τα ελικόπτερα από πάνω.
-Έλα; Ναι σ’ ακούω.. χαμός στο κέντρο έτσι;
-Τι γίνεται;
-Χτες άκουγα Purple και..
-Έρχονται οι Sabbath το Μάιο. Πάμε;
-Λέω να κατέβω στην πορεία.
-Μαλάκα γέρασες πια και ούτε λίγη βαζελίνη δεν κουβαλάς μαζί.
-Την κουβαλάω αλλά γι’ άλλους λόγους. Ρε μη γελάτε ρε, βάλτε να πιούμε!
-Τίποτα δεν πάει χαμένο στην χαμένη σου ζωή το όνειρό σου ανασαίνω και το κάθε σου γιατί.
-Μήπως σε βαραίνει το πόδι μου;
-Όχι τα μάτια σου με βαραίνουν.
-Από το στέκι σε ξέρω τελικά.
-Είδες που σου είπα ότι όλοι γνωστοί είμαστε εδώ; Και για πες μου τώρα δυο πράγματα.
-Βαζελίνη θα μας δώσει ο Χρήστος που μένει δίπλα. Έλα ξεκουνηθείτε πάμε.
-Γιατί τέτοιο χρώμα στα μαλλιά σου;
-Ρε συ κάτσε να έρθουν και οι υπόλοιποι, θα χαθούμε αν φύγουμε τώρα.
-Σκυφτός στα καφενεία στους δρόμους σκεφτικός
-Και τώρα γράφεις για μένα;
-Μα χθες μες στην πορεία περνούσες γελαστός
-Γιατί μ’ αρέσει. Και για σένα δεν γράφω τώρα αλλά μια μέρα θα γράψω.

Τι ήλιος ήταν αυτός ρε..

Purple

2007-03-08T10:47:00.000+02:00

Πεθύμησα ένα ταξίδι. Κάπου που ο χρόνος να περνάει πιο αργά. Ας πούμε στην Ικαρία ή στην Αμοργό. Κι ας μην υπάρχουν ούτε τώρα τα χέρια σου να τα μυρίζω μετά την Θάλασσα. Ησυχία μόνο, λίγη ησυχία. Άκου.. ήθελα να ξέρεις πως το ταξίδι φτάνει στο τέλος του. Δέκα χρόνια μετά, εκπνέει ασθματικά και όπου να ‘ναι θα καθοριστεί η ώρα θανάτου. Πόσα χρόνια; Δέκα. Απίστευτο. Και τελικά ποιο ήταν το μυστικό; Αράδες γραμμένες και εκτεθειμένες. Η θεραπεία ήταν ακριβή αλλά θα μου πεις ποια δεν είναι; Και τώρα που τελειώσαν τα φράγκα, τελειώσαν και τα λόγια. Παράξενο δεν είναι; Καμιά φορά βγαίνει ένα δυνατό γέλιο που έχει και ηχώ. Και καθώς ξεβάφει, χάνεται και ο συνειρμός. “Γιατί γελάς; Κάτι θυμήθηκα”.
Ούτε για τα διόδια δεν κράτησα. Δεν με νοιάζει, θα πάρω το γνωστό σακίδιο που με συντροφεύει χωρίς να σκίζεται όσο κι αν παλιώνει. Και θα βγω στον δρόμο. Η παρέα που λέγαμε.. η παρέα. Αυτή θα είναι. Όρθια ξανά. Να σε δω ξανά χωρίς όρια. Δεν πειράζει φιλαράκι, κρατάω από σένα άκρες κακοκομμένες από μαύρες μπούκλες, τζιβάνες καπνισμένες και ποτήρια ιδρωμένα στο αλκοόλ. Και σελίδες ποιημάτων που ήταν σαν να τα έγραφε ένας, θυμάσαι;
Μου στείλανε τσίπουρα από τον Όλυμπο γιατί λέει την άλλη φορά με ξεχάσανε. “Tο ξεχάσαμε το κοριτσάκι μας”. Και μόνο να χαμογελάσω τους φτάνει.
Εσένα γιατί δεν σου αρκούσε ποτέ αυτό;
Μόνο στην άκρη των χειλιών, η γεύση του καπνού είναι λίγο στυφή. Και να δεις που δεν τον νοιάζει. Τι παράξενο ρε φιλαράκι. Τι παράξενα όντα που είμαστε. Βλέπουμε έναν άνθρωπο σκυμμένο, με καψαλισμένα δάχτυλα και δεν μας πειράζει το μαύρο της φωτιάς του. Καταφέρνουμε να το ξεπεράσουμε, να τον αγκαλιάσουμε, να τον ξαπλώσουμε πάνω μας, κάτω μας, μα ποτέ δεν κοιμόμαστε μαζί του. Εκεί μάλλον θυμόμαστε πως η φωτιά ποτέ δεν σβήνει τελείως και μυρίζει άσχημα μετά.
Να ρίξω μια στο κεφάλι του χρόνου λοιπόν. Να με δει και να τρομάξει. Να μαζευτεί.
Διαβάζω κάτι όμορφα πράγματα τις τελευταίες μέρες. Και με κάνουν να πιστεύω πως ίσως τελικά να μπορούμε να επικοινωνήσουμε και με τα χέρια και τα μάτια. Αν μας καταργούσαν την γλώσσα. Έτσι κι αλλιώς κι αυτή έχει μαζευτεί στη γωνιά της και περιμένει τον ιατροδικαστή.
Άσε με να σε πάω μια βόλτα σε εκείνα τα δρομάκια στα Θολάρια. Να σου δείξω τους βράχους στο Πριόνι. Δίπλα στον Άγιο είναι, στο λιμάνι. Και να σε φωτογραφήσω την πιο μπλε ώρα, χωρίς τα ρούχα σου, χωρίς τα όριά σου.
Με βλέπεις; Έχω γείρει το κεφάλι στο πλάι, σου κάνω ένα νάζι και απλώνω τα χέρια..

Come lay with me
and I would surely stay

Stay

2007-03-06T14:05:00.000+02:00

Stay and help me to end the day.And if you don't mind,we'll break a bottle of wine.Stick around and maybe we'll put one down.Because I wanna find what lies behind those eyes.Midnight blue burning gold.A yellow moon is growing cold.I rise, looking through my morning eyes.Surprised to find you by my side.Rack my brain to try to remember your name.To find the words to tell you goodbye.Morning dues.Newborn day.Midnight blue turn to gray.Midnight blue burning gold.A yellow moon is growing cold.

Μπουκόφσκι και Pink Floyd.

Μ' έπιασε η άνοιξη και μου φέρνει τα μέσα έξω.

"But hidden in his coat is a red right hand"

2007-03-02T16:56:00.001+02:00

Μέσα βαθιά και χαμηλά μου. Έχω ένα σκοτάδι λίγο μπλε. Και πώς να στο δείξω και πώς να ντραπώ γι’ αυτό; Το νιώθω κάθε που μ’ αγγίζεις στο στόμα πως αγριεύει. Και θέλω να στο πω να προσέχεις, να μην αφεθείς μα δεν ξέρω πως. Κι από την άλλη δεν θέλω. Να το δαμάσεις το σκοτάδι μου, μπορείς; Να μ’ έχεις στα γόνατα, να σ’ έχω όρθιο μπορείς;
Την τρέλα που σαλεύει πίσω από τους αγκώνες μου όταν σε σπρώχνω, το αίμα που σέρνει υγρά φιλιά στους μηρούς μου κάθε που σ’ αφήνω. Μπορείς να γευτείς; Να καταλάβεις μπορείς; Μέσα βαθιά και χαμηλά μου. Να μπεις.
Όχι δεν είναι. Η μόνη αμαρτία αυτή. Και η αμαρτία σαν αστοχία εννοώ. Αστοχείς; Σε συγχωρώ να αστοχείς; Μάλλον όχι. Βάλε μου άλλο ένα ποτό τώρα. Και άσε με να σε κοιτάζω απλά. Να σε στολίζω με τα καλά σου.Το καινούριο σου κεφάλι. Ποιές θάλασσες στεγνώνουν εκεί;
Γλυστράω. Εύκολα. Στο σκοτάδι μου. Το ξέρω, μου είναι γνώριμο. Με κούρασε το χρώμα. Θέλω πάλι να γίνουν όλα οικεία. Κόκκινο και μαύρο. Το πολύ.
Έπιασες το κεφάλι μου, το κράτησες γερά.
-Γιατί θέλεις πάντα να φεύγεις;
Δεν είχα φωνή ικανή, δυνατή να σου πει, να σε ειδοποιήσει. Πως μέσα μου έχω ένα σκοτάδι βαθύ, λίγο μπλε. Μέσα, βαθιά και χαμηλά μου.

Αύριο Τρίτη, στους Χάρτες των Εξαρχείων, έχει αφιέρωμα στον Cave.

"Πως θα βγώ στην συναυλία;"

2007-03-02T09:49:00.000+02:00

09.30
Κορμιά στριμωγμένα και ζέστη. Τα μπουφάν βαραίνουν απίστευτα στα χέρια, τα λουριά της τσάντας την κόβουν στους ώμους. Ιδρώτας σαν να ‘ναι καλοκαίρι. Η συναυλία αργεί να ξεκινήσει. Πιάνει περαστικές μυρωδιές από κόσμο που στριφογυρνάει ανάμεσα σε κάποια ελεύθερα εκατοστά. Μα που πάνε αναρωτιέται από μέσα της. Από έξω της χαμογελάει απλά στα αγγίγματά τους. Ήρθε μόνη, αλλά ξέρει. Σκέφτεται τα μόνιμα άγχη της. Εμμονές. Αν θα πάει τουαλέτα με το πλήθος να την κόβει στη μέση του δρόμου, αν θα ελέγξουν εισιτήρια που έχει έναν εκνευριστικό τρόπο να χάνει την κρίσιμη στιγμή, αν έπρεπε να φορέσει αμάνικο φανελάκι, αν θα έχει μαζί κάτι να κρατήσει τα μαλλιά ψηλά, να δροσίσει τον ιδρωμένο της αυχένα. Στέκεται ακίνητη. Κλείνει τα μάτια και χάνει την αίσθηση του προσανατολισμού. Τώρα πιάνει περαστικές κουβέντες από γύρω. Ξανανοίγει μάτια. Δεν άκουσε κάτι. Η συναυλία αργεί, η τέντα από πάνω τους κυματίζει σαν να είναι σε λεωφόρο και να βλέπει την άσφαλτο να τρεμοπαίζει, Αύγουστος. Ψάχνει τον καπνό της, ποτέ δεν στρίβει από πριν τσιγάρα. Θα έπρεπε να είχε πάρει νερό.
10.15
Τραγουδάει πιο δυνατά, δεν την νοιάζουν τα φάλτσα, κλείνει τα μάτια στις πιο ψηλές νότες. Χορεύει μαζί με τον διπλανό της, η κοπέλα που τον συντροφεύει την ρώτησε μήπως την ενοχλεί και της γέλασε. Ήθελε να της πει ότι είναι τυχερή που είναι μαζί της ένα τόσο χαρωπό παιδί. Δεν την βαραίνει, πιάνει και την κοπέλα από το χέρι και χορεύουν οι τρεις τους σε κύκλο, μεγαλώνουν, υψώνονται, φωνάζουν γελώντας. Δεν ψάχνει για τσιγάρο πια, έχουν οι δίπλα, την κερνάνε και είναι μία ψυχή. Δεν της λείπει πια, δεν θέλει να του τραγουδήσει στ’ αυτί, όπως τότε. Διώχνει την εικόνα του να σκύβει για να την ακούει καλύτερα όπως του ‘λεγε “ποτέ δεν θα το μάαθεις” ή πιο αργά “πως γυάλιζα ένα πολυβόλο στην αυλή μου”, πως μύριζε ο λαιμός του στην ρίζα του, διώχνει την εικόνα του, πάει έφυγε, δυο τζούρες και εξατμίστηκε.
11.40
Το πλήθος είναι κοντά στην τέντα, είναι πράσινη η τέντα και πια το ζευγάρι δίπλα της έχει αγκαλιαστεί, σε έναν κόσμο όσο από τα πόδια της στη μέση της. Χαμογελάει και τώρα καπνίζει μόνη, όχι δεν συγκινείται πια. Ξέρει το προσωρινό του μέτρου αυτού του κόσμου. Πιάνει ένα μπουκάλι που κάνει βόλτες σε τρεις παρέες και συμμετέχει στο ταξίδι. Τραγουδάει σιγότερα μα πιο εσωτερικά. Δεν ακούει την φωνή της, ξέρει πως υπάρχει κάπου εκεί κοντά. Χρώματα, χρώματα απολήξεις κόκκινου στο μαύρο και το κόκκινο πληθαίνει. Δεν είναι οργή, δεν είναι θλίψη, ούτε καν δείγματα πίκρας. Και μια απάθεια θα ξεπεραστεί άμεσα. Ένα χέρι την αγγίζει στο πλευρό. Στρέφει και βλέπει. “O Χ. είμαι με θυμάσαι;” Ήθελε να του πει όχι, δεν σε ξέρω μα του χαμογέλασε μεθυσμένα. Την τράβηξε από την μέση και μια αγκαλιά την έκλεισε. “Xρόνια, χρόνια έχω να σε δω Μαρία”. Δυο χείλια προσγειώνονται στην κορυφή του κεφαλιού της, δυσφορεί από το απόλυτο της ιδιοκτησίας. “Δε με λένε έτσι”, του λέει λίγο απότομα. Ίσως θα ‘πρεπε να του πει δε με λένε πια, έτσι. “Mα πως Μαρία σε φώναζε πάντα”. “ Μαρία με έλεγε μόνο όταν μου θύμωνε”, του είπε με έναν σκληρό ψίθυρο και τον έσπρωξε απότομα. Γιατί ήρθε κοντά της ποιος ήτανε; Ήθελε να είναι μόνη, είχε διώξει όλες τις εικόνες, δεν θυμόταν πια, ποιος ήταν αυτός που βίασε έτσι τον χώρο της; Αυτόν τον χώρο , όσο από τα πόδια της στην μέση της. Απομακρύνθηκε και τον είδε να την κοιτάει όπως ο σκύλος της όταν ήταν μικρή και τον μάλωνε και η μάνα της της φώναζε “τον έμαθες να κάνει ότι θέλει Μαρία, τώρα να δω πως θα τον αλλάξεις” . Το πλήθος αραίωνε όσο έφτανε στην είσοδο, στο στόμα της πράσινης τέντας και πια εκεί έξω ήταν μαύρο.
12.15
Τα πέτρινα πεζούλια ήταν γεμάτα κόσμο. Πιο κει πρασινάδα και υγρό χώμα. Ήταν ξαπλωμένη ανάσκελα και συγκρατούσε τα χέρια σφιχτά δεμένα στο στομάχι. Ανάσες και απώθηση, γέννα και ανακούφιση.
12.35
Χαμόγελο πικρό, μισό μα χαμόγελο. Ανακάθισε και κοίταξε γύρω. Όπως τότε στο σταθμό μετά την άλλη συναυλία. Αγόρια, κορίτσια και ένας μπαμπάς με την κόρη του “έλα να πάμε με τα πόδια σπίτι, όμορφα δεν ήταν κοριτσάκι μου, ε Μαρία μου;”
12.37
Κάθεται εκεί στην ίδια θέση και χαζεύει. Ίσως να αλληθωρίζει κιόλας λίγο. Όμως η νύχτα είναι λίγο ζεστή και τώρα χαίρεται που δεν έβαλε αμάνικο. Της έχει μείνει μισό τσιγάρο. Το βάζει μπρος και συνάμα σιγοτραγουδάει. “Κι άθελά μου με τραβάς αλλού, βροχή μου..” Ο ουρανός της κάνει το χατήρι. Και πέφτουν μερικές χοντρές, ζεστές σταγόνες. Τα σύννεφα μαυρίζουν κάπου προς την δύση. Ο κόσμος βιάζεται, στριμώχνεται σε δυο και τέσσερις ρόδες. Εκείνη όμως μένει στην ίδια θέση. Δυναμώνει φωνή, ζορίζει λίγο το στομάχι της και την πιάνει ένα τρελό γέλιο. Κάποιος ξαπλώνει δίπλα της. Τον κοιτάει λοξά στην αρχή χωρίς να σταματήσει το τραγουδάκι. Τον βλέπει να χαμογελάει. Άνετος, παραδομένος, της κάνει παρέα στο τραγούδι. Χαμογελάει. Εκείνος χαμογελάει. Πως μπορεί να χαμογελάει έτσι στο άγνωστο; Το σκέφτεται λίγο και ξαπλώνει κι αυτή δίπλα του.
Στην ταράτσα του διπλανού σπιτιού, ένας άντρας έχει βγει να καπνίσει το τελευταίο τσιγάρο της ημέρας. Βλέπει από τα κάγκελα την αλάνα να αδειάζει από τον κόσμο. Η βροχή αραιή τους έχει διαλύσει πιο νωρίς από συνήθως. Συγκεντρώνει το βλέμμα του σε δυο κορμιά που είναι ξαπλωμένα στην νοτισμένη πρασινάδα. “Πιτσιρίκια ”, γελάει. Τους κοιτάει καλύτερα. Μα είναι ένα ή δύο;
01.02
Είναι σιωπηλοί. Του δίνει τελευταίες τζούρες. Παρατηρεί τα δάχτυλά του να σπρώχνουν το τσιγάρο στο χώμα και μετά να το ρίχνουν στην αριστερή του τσέπη. Σηκώνεται και της δίνει το χέρι του. “Έλα πάμε, είναι αργά.” Τινάζει τα πόδια του να ξεμουδιάσουν. Σηκώνεται κι αυτή. Της σηκώνει τα μαλλιά ψηλά. Απλώνει τα χέρια του στην πλάτη της.
-Πώς σε λένε;
-Μαρία.
-Όμορφο όνομα, Μαρία.
-Ναι. Κι εμένα μ’ αρέσει.
Ο άντρας από την διπλανή ταράτσα, έχει πια σιγουρευτεί. Βλέπει δύο, απλά μπερδεύονται οι σκιές τους.

Would you join me?

2007-03-01T14:24:00.000+02:00

Μ’ ένα κεφάλι κάπως βαρύ, κάπως θολό, κάπως αδύναμα εστιασμένο. Ξεκινάω στον ίδιο δρόμο κι όμως κάθε φορά φαίνεται σαν καινούριος. Αρνήθηκα νερά και βοηθήματα. Εγκαταλείπομαι στην ίδια θέση πάνω από τις ρόδες. Κι ας μυρίζει άσχημα η μηχανή. Την έχω μάθει πια και δεν με ορίζει η δύναμή της. Να, κι αν θέλω θα εκτιναχθώ, ψηλά. Μη με κρατάς σου λέω το νιώθω πως με βαραίνει αυτή σου η προσπάθεια. Ποτέ δεν κατάλαβα πως τραβώντας ψήλωνες. Δεν είχα μάθει έτσι ξέρεις.
Αυτή η σκόνη δεν είναι σαν τις άλλες. Σκύβω και την ανακατεύω με τα δάχτυλά μου. Είμαι ο ειδικός ερευνητής που καταφθάνει μετά τα ειδεχθή εγκλήματα στον τόπο τους. Και μυρίζει τον χώρο να πιάσει την εικόνα τους σαν φιλμάκι ασπρόμαυρο, κομμένο. Τι να έγινε εδώ άραγε; Πως κατέληξε το ένα κορμί διπλωμένο και το άλλο καθιστό; Γιατί να είναι έτσι σκόρπιες οι ρανίδες στους τοίχους και τι δουλειά έχει αυτή η σκόνη στα έπιπλα; Παράξενη σκόνη αλλιώτικη. Σκύβω στο αριστερό μου πόδι και ο αστράγαλος τρίζει. Επώδυνο αυτό, χμμ. Την φέρνω κοντά, την μυρίζω. Έχει κολλήσει κόκκους στις άκρες των δαχτύλων μου. Δεν φοράω γάντια ποτέ, κάθε ειδικός ερευνητής που σέβεται το μυαλό του, έτσι κάνει. Να νιώσω την αίσθηση του κρίματος. Μα τι να έγινε αλήθεια; Ψάχνω τον χώρο, μα δεν έχει τίποτα πέρα από κάτι τσαλακωμένα χαρτιά. Ούτε ένα όπλο έτσι για κάθαρση.
Οπότε τι έχουμε; Ούτε αίτιο, ούτε αιτιατό.
Κάτι έχουμε όμως.
Χρόνο.
Ε ψυχή μου;

Πες μου κάτι να χαμογελάσω. Λίγο. Σαν να ήμασταν στο ίδιο μπαρ, καθισμένοι αντικρυστά στα ψηλά σκαμπό. Τι θα μου έλεγες για να σου χαμογελάσω; Έλα. Ξέρεις ότι σπάνια ζητιανεύω αγκαλιές. Και τώρα ζητιανεύω λόγια. Έλα, πες μου..

"πως πίνει απ' το πηγάδι το σκοτεινό"

2007-02-28T10:46:00.000+02:00

Πόσο δύσκολο να είναι τελικά; Να ταιριάξεις τα λόγια μεταξύ τους, να τα βάλεις σε μια σειρά, την δική σου σειρά και να τα πετάξεις στα χέρια του άλλου;
Να έκανα κιόλας την αρχή.. έφερα χαρτί και στυλό. Από κείνα τα χοντρά που λάτρευα από μικρή. Και ξεκίνησα. Αυτό το γράμμα δεν θα το στείλω. Πάνε χρόνια από τότε που έρχονταν στο γραμματοκιβώτιό μου τα δικά σου. Από την νότια άκρη της πόλης, ποτισμένα με τις ώρες της αγρύπνιας σου. “ Ξέρεις κάποτε καθόμουνα για μήνες μέσα στην ηλίθια τρύπα μου..”
Και ξέρω πως έτσι έγινε και ότι για να τελειώσεις τις γαμημένες τις σελίδες σου γινόσουνα χάλια κάθε βράδυ με ζεσταμένη μπύρα. Δεν θέλω να γράφω μου ΄λεγες, γιατί με ρίχνει.
Τόσα χρόνια με αλληλογραφία που παραδινόταν σε χέρια ξένων και τραπεζάκια καφενείων. Όταν σταμάτησε η ροή αυτή ένιωσα σαν να εγκυμονούσα το πιο μεγάλο και βαρύ μωρό του κόσμου. Όλου του κόσμου τα ξημερώματα της Κυριακής, τα πιο βαριά αναμέναν να γεννηθούν ανάμεσα από τα πόδια μου.
Στο λέω αλήθεια όταν έφυγες πέρασα μήνες σε ένα ατέλειωτο μούδιασμα. Θυμάμαι που έλεγες ότι ο οργανισμός έχει μνήμη ενός χρόνου και αν σε έβλεπα τώρα θα σου ‘λεγα πως κάνεις λάθος, παραπάνω είναι.
Θα κουραστώ να σου εξηγήσω πως πείστηκα μόνη μου ότι όλο αυτό τέλειωσε. Και δεν έχω και ιδέα για το πώς τέλειωσε.
Θα σε φιλήσω εκεί που σε φιλούσα πάντα, στους κροτάφους, θα σου χαϊδέψω τον κουρεμένο πια σβέρκο και θα απομακρυνθώ ίσια.
Και ίσια στέκομαι δίπλα στην ίδια ξύλινη μπάρα. Ρίχνω το κεφάλι μου πίσω και γελάω, γελάω τρελά. Θυμάμαι τον Γκιμοσούλη να λέει πως οι άνθρωποι μέσα στα μπαρ γελάνε σαν τους λύκους και σκέφτομαι πόση απόγνωση βγάζει κανείς μέσα στα γραφτά του. Δεν είμαι μόνος, δεν είμαι ο μόνος μου ψιθυρίζει ο Αγγελάκας στ’ αυτί.
Απόψε το βράδυ θα βγω. Είναι ώρα.
Σκίζω στην άκρη να βγουν μισά τσιγάρα. Τρίβω τα μάτια όταν έχει πολύ καπνό και πάντα βγάζω τα γυαλιά όταν περνάει η ώρα. Και θυμάμαι κάτι δυνατές αγκαλιές σε χώρους αποχαιρετισμού, κάτι φιλιά μαφιόζικα και κάτι τραγούδια αφιερωμένα από ανθρώπους που διαλέγουν βινύλια και κοιτάνε θλιμμένα.
Να κρεμαστώ σε ένα λαιμό που ν’ αντέχει.
Να βρέξω μέχρι τον αστράγαλο στη θάλασσα.
Να στροβιλίσω ακροδάχτυλα στον καπνό.
Να ανασάνω βαθιά τον θώρακά σου.
Πώς γίνεται ένα κορμί να στεγνώνει τόσο πολύ ανάμεσα σε δυο χέρια άγνωστα; Σαν ξύλο ξερό έγινες όταν σε τύλιξα. Μόνο μια ανάσα βίαιη πήρες και έμεινες έτσι. Φοβήθηκα. Και σ’ άφησα. Μπορεί να μην ξαναανάσαινες ποτέ αν συνέχιζα να σε κρατάω. Και σ’ άφησα. Με κοίταξες παραπονεμένα. Μπερδεύτηκα. Πόσες κατεστραμμένες κινήσεις; Πόσα μισά νήματα ξεφτίζουν στα ίδια μπαρ; Καμιά φορά θα ‘θελα να κρατήσω τις άκρες τους, να τις δω να λαμπυρίζουν στο σκοτάδι των αυτοκινήτων και μετά να ελευθερωθούν ψηλά.
Εκεί που το σκοτάδι τα κάνει όλα μπλε.
Να φυσήξει ρε, να φυσήξει δυνατά.

Έλα βοριά, καλέ βοριά
χιόνι και καταιγίδα
να πέσουνε τα μάνταλα
να σφραγιστούν οι θύρες

While my guitar gently weeps έτσι για καλημέρα μωρό μου..

2007-02-27T10:38:00.000+02:00

Ήθελα να σου πω μια καλημέρα. Κι ας βρέχει. Δηλαδή ευτυχώς που βρέχει. Δεν άντεχα άλλο αυτή την αρρωστίλα του χειμώνα που δεν ήρθε ποτέ. Και μετά θυμήθηκα ότι έχω να σου πω καλημέρα πολλά χρόνια. Και δεν ξέρω πως μου ‘ρθε αυτή η σκέψη ή παρόρμηση. Είναι μάλλον που ήπια τον καφέ μου πολύ νωρίς στην ησυχία που λείπανε όλοι. Και που τα παράθυρα στη δουλειά βλέπουνε σε μια πολυκατοικία σαν εκείνη κοντά στην πλατεία που είχαμε βρει το σπίτι. Και πόσο έμοιαζε αυτό με το πρώτο σπίτι που είχα δει στη ζωή μου. Αυτό που όσο χρόνια κι αν έχουν περάσει σκέφτομαι ακόμα σαν σπίτι μου. Με την μεγάλη βεράντα στρωμένη με κόκκινη πλάκα. Τετραγωνικά γεμάτα από λουλούδια και ουρανό της Αθήνας. Την λάτρευα εκείνη την βεράντα.
Αλλά άλλο έλεγα. Πως ήθελα να σου πω μια καλημέρα. Ε στην λέω.
Καιρός δεν είναι να τις κλείνουμε αυτές τις εκκρεμότητες; Κι ας μου έλεγε ο Ν. πως δεν γίνεται να τα σκεφτόμαστε λογιστικά αυτά τα πράγματα. Χρεώνω την διάθεση και πιστώνω την παρόρμηση. Και έρχομαι σε ισορροπία. Ε Ν.; Και όταν έρθεις κάτω θυμήσου να πιούμε κανα τσίπουρο. Χωρίς γλυκάνισο βρε, το θυμάμαι. Και να τα πούμε όλα αυτά από την αρχή. Ήρεμα και γλυκά. Τις έχω ακόμα τις φωτογραφίες από τα χέρια σου ξέρεις. Και μου έδωσες κι ένα χαμόγελο λίγο πικρό μόλις είδα και τις υπόλοιπες που είχες τραβήξει. Δεν το είχα καταλάβει αλήθεια σου λέω. Αλλιώς θα φρόντιζα να σε κοιτάω με λιγότερη ένταση.
Να αφήσουμε κεφάλι σε χέρια στεγανά. Να ξεδιπλώσεις τα αχ σου στα μάτια μου. Να σκουπίσω τις σκληρές άκρες απ’ τα γένεια σου μετά που θα ξυριστείς απ’ το λευκό του νιπτήρα. Κάνω την εκποίηση και αναρωτιέμαι πως θα ‘σαι γυμνός απ’ όλες σου τις ντροπές. Τις οπλές σου στους ώμους μου. Πιάνω απαλά τα σημάδια στους κροτάφους σου. Κρύβουν μια ιστορία από πίσω. Από αυτές που τις λες το πρωί. Την ώρα αυτή. Που είναι σαν να κοιμηθήκαμε μαζί. Να σηκωθήκαμε με τα χείλια να τραβάνε ανυπολόγιστα καφέ πικρό με 2 τσιγάρα. Να καθόμαστε στον ίδιο καναπέ που τράβηξε ιδρώτες λίγες ώρες πριν. Με τα μαζεμένα αγγίγματα. Που βρίσκεις πιο εύκολο να μιλήσεις για τις ουλές απ’ όλα τα τρεξίματα της παιδικής σου ηλικίας. Να ακούσουμε λίγο Μέντελσον και μετά Λένον. Να τεντώσουμε πόδια, να ακουστούν ήχοι και μετά να φύγω για δουλειά με μισό χαμόγελο.
Ήθελα να σου πω μια καλημέρα. Εσένα; Σε ποιον ήθελα να την πω;
Δεν έχει να κάνει.

Καλημέρα μωρό μου.

Αυτό, δεν θα στο πω.

2007-02-23T11:09:00.000+02:00

Μ’ ένα διαρκή εν δυνάμει πονοκέφαλο. Καθαρίζω τις πολύχρωμες πιπεριές στο παλιό ραγισμένο πιάτο. Και σκέφτομαι πόσο γελοίο είναι να μυρίζουν τα χέρια σου ώρες ολόκληρες μετά από ένα μαγείρεμα και να μην κρατάει παρά λίγα λεπτά μόνο η δική σου μυρωδιά. Βάζω ένα ποτήρι κόκκινο. Φτηνό κρασί, από αυτά που μένουν στα ντουλάπια για το φαί ή για κάτι ώρες σαν τώρα, που θες να πιεις αλλά να βασανίσεις όχι να κατευνάσεις την γεύση σου. Ξέρω πως όταν τελειώσω με τις κατσαρόλες θα έχει τελειώσει και η όρεξή μου.
Και μετά θ’ ανάψω τσιγάρο, θα κοιτάξω κάπου μακριά, αυτή η αδυναμία εστίασης με τρέχει. Θα μαζέψω τα πόδια ψηλά κάτω από το λαιμό και θα παίξω αφηρημένα με τις άκρες των μαλλιών. Θα μου μυρίσει φαγητό και θα βιαστώ να λουστώ με σαμπουάν μπύρας. Σαν εκείνο που είχα όταν ήμουνα μικρή.
Και το βράδυ αργά θα κοιμηθώ με κάτι ανοιχτό. Παράθυρο, ραδιόφωνο κάτι. Να μπαίνει αέρας. Να παγώνει το διπλανό μαξιλάρι. Άραγε αν σηκώσω τα σεντόνια θα δω σημάδια σου στο στρώμα; Μπορεί και ναι αν και έχουν περάσει χρόνια από τότε που σκόρπισες για τελευταία φορά. Με σοκολάτες, με ιδρώτα, με κρασί ή με σπέρμα; Εγώ μόνο με αίμα τα δικά σου στρωσίδια έκαψα.
Σωροί χαρτιά στα συρτάρια. Και θυμάμαι πάντα την Μπλανς κάτι τέτοιες ώρες. Να την συνοδεύουν άσπρες μπλούζες. Πόσο ακόμη; Θα ξεγελάς τον χρόνο; Τους ανθρώπους; Τις επιθυμίες σου;
Θέλω να είναι καλοκαίρι, βράδυ σε ένα σπίτι με μεγάλη βεράντα. Να διπλώσω τα πόδια μου στον καναπέ να μείνεις να κοιτάς την γωνία των 90 μοιρών. Να σε πιάσω να αλληθωρίζεις και ύστερα να έρθεις προς το μέρος μου. Ξέρω την έχουμε ζήσει ήδη αυτή την στιγμή. Αλλά έμεινε στο απυρόβλητο. Αλλά αυτή την φορά να μην ορίσεις τα χέρια σου να σταματήσουν εκατοστά πριν τον αστράγαλό μου. Και να μη μείνεις να κοιτάς λεπτά ατέλειωτα, να στρίβεις τσιγάρα και να ξεχνάς να βάλεις φίλτρο, να θες να το πεις και να συγκροτείς την παρόρμησή σου. Αυτή τη φορά θέλω να μου αφήσεις σημάδια στους γοφούς, να μπερδεύεις τα πόδια σου στην αγωνία να με φτάσεις. Και να δεις που θα σ’ αφήσω.
Να σε ορθώσω στα χέρια μου, στο στόμα μου.
Ομολόγησες πως δεν μπορείς να συγκεντρωθείς όταν με κοιτάς. Τώρα πως περνάς τις νύχτες σου μες στον άσκοπα ξοδεμένο ιδρώτα; Σου λέω στον ώμο μου θα ήταν πιο χρήσιμος.

Και ακούω σιγά να παίζει το ίδιο παλιό τραγούδι του Αυγούστου.

As I drink too much
As I scream out of lust
At the moon

As I fail to please
What the moon won `t ease
I can `t sit still from running wild

As I wipe my past
As demons are crawling under my skin

Εφτά και ουχί πέντε

2007-02-21T11:04:00.000+02:00

Λοιπόν εγώ τώρα γύρισα από ένα χωριό κάπου στον Όλυμπο. Τέσσερις μέρες όπου έζησα πολλά. Σεισμούς, ανέμους, χιόνια, φωτιές. Και τσίπουρα. Πολλά τσίπουρα. Τι έχασα; Τον Θανάση για πέντε λεπτά. Παραλίγο και θα πίναμε τσίπουρα παρέα. Και θα τραγουδούσαμε βεβαίως. Ε ναι θα τραγουδούσαμε.
Τι άλλο έχασα; Την πραγματικότητα. Αφέθηκα στον σουρεαλισμό που ναι μεν με χαρακτήριζε αλλά τόσο πολύ; Άντε να συνεννοηθώ τώρα με τους κατοίκους της πόλης. Έχασα κάποια μέρη του κυνισμού μου. Και βρήκα ένα ποτάμι μέσα μου. Άκουσα κουβέντες για μένα που από τη μια ήταν αποθεωτικές και από την άλλη εγκυμονούσαν ένα βάραθρο.
Και έκανα την δική μου υπέρβαση. Όταν μου σφήνωσε την φυγή μου ανάμεσα στα πόδια μου γιατί λέει “ εκεί την έχω έτσι κι αλλιώς”, τον άκουσα και δεν μίλησα. Και ας ήθελα να του πω πως ναι, είναι αλήθεια, πάντα με κυνηγάει αυτή η εσώτερη κατάρα αλλά αυτή την φορά ήμουνα σε θέση να την ξεπεράσω. Δεν το είπα. Αλλά πιστεύω πως το κατάλαβε.
Είδα όμορφα μάτια, ωραίους ανθρώπους. Άκουσα τόσες συζητήσεις μεθυσμένες και μη, περπάτησα σε δάσος και αμπέλια. Έκατσα να δω το φως από τα φύλλα της ελιάς. Έγραψα ένα τραγούδι. Και διάφορα άλλα, αλλά όλα από κάπου βαθιά μέσα που δεν είχε προσεγγιστεί ξανά. Με φίλησε ένα παιδί και με γλύτωσε από καταιγίδες. Και μου είπανε ότι θα καβαλούσα έναν αετό με μεγάλη ευκολία και θα πετούσα με δύναμη και επιτυχία.
Και κατάλαβα επιτέλους ότι μπορώ να ερωτευτώ.
Και γύρισα με μια παρόρμηση να κατεβάσω αυτή την σελίδα και όλα όσα περιέχει, μια που ούτως ή άλλως δεν τα έχω κρατήσει πουθενά αλλού.
Και είδα ότι ο Στέφανος, ο Έρωτας που περνάει από το στομάχι, ο Marquee, η Cherryfairy, η Epsilon, o Fuzzy Burlesque, o Deuced η Thrills and chills και ο Fingo μου απευθύναν πρόσκληση να γράψω πέντε πράγματα που δεν ξέρουνε για μένα. Τουλάχιστον αυτούς πρόλαβα να δω. Να με συγχωρέσουν όσοι τους έχασα στα μονοπάτια των διαδοχικών σελίδων. Τι θέλετε λοιπόν να μάθετε για μένα; Πέντε πράγματα ε; Χμμ..
Ένα που ο πατέρας μου δεν μου είπε ποτέ ολόκληρο παραμύθι.
Δύο που ερωτεύτηκα στα 13 και για δυο ολόκληρα χρόνια έστηνα διαλόγους στο μυαλό μου που παραβιάστηκαν βίαια στα 15 με την φωνή του Axl Rose να τραγουδάει με θυμό. Από τότε όταν ερωτεύομαι με απεχθάνομαι που γίνομαι τόσο κακιά, καταθλιπτική και επί σβέρκων κρεμάμενη.
Τρία που θυμάμαι στίχους τραγουδιών και ποιημάτων ανελέητα αλλά ξεχνάω βασικές πληροφορίες επιβίωσης.
Τέσσερα που λατρεύω τα ξυράφια, τις αράχνες και το νερό και ελπίζω πως κάποια στιγμή θα γίνουν όλα μαζί ένα μαύρο σημάδι χαμηλά στην κοιλιά μου.
Πέντε για τους κάδους σκουπιδιών που αναποδογυρίζω με καλή παρέα και ενίοτε να καταφέρω να τους βάλω και φωτιά.
Έξι που όταν πίνω παίρνω όπως μου είπανε “αυτό το πυρόκαυλο βλέμμα”. Και δεν το ξεπερνάω καθόλου αν ξεκινάνε να με φιλάνε ψηλά στον λαιμό.
Και εφτά που τρελαίνομαι για αγκαλιές αλλά μόνο όταν θέλω εγώ.

Εφτά αλήθειες γιατί μ’ αρέσει το εφτά και μισώ το πέντε. Παραβιάζω το παιχνίδι αλλά δεν θα γινόταν και αλλιώς.
Και σε εφτά δίνω την σκυτάλη.
Στο αγρινόμου που έτσι γουστάρω να τον λέω.
Στον Houli_v που έτσι γουστάρω να τον διαβάζω.
Στον Greek schizo που έτσι γουστάρω να τον νιώθω.
Στην Little Pat που έτσι γουστάρω να πίνω καφέ το χάραμα κι ας μην έχει συμβεί ακόμα.
Στην Reservoir dogs που έτσι γουστάρω να την βλέπω να τραγουδάει Cave.
Στον Πολύκαρπο που έτσι γουστάρω να παίρνει το σοβαρό του.
Και τέλος σε όσους διαβάζουν τώρα το κείμενο, δεν έχουνε εμφανιστεί ποτέ και ήρθε η ώρα να το κάνουν ανώνυμα ή όχι. Βρέχει μάσκες!

Το πιο βαθύ κόκκινο είναι που σου μιλάω

2007-02-15T15:33:00.000+02:00

Πικρό, πικρό το στόμα. Παρέβην τας αρχάς και πολλά τα καπνά. Μια γεύση νικοτίνης και το οξύ λιγοστό πια. Πως θα σου γλείψω τα γένεια τώρα που δεν έχω πια υγρά; Πώς θα περάσω τα εσωτερικά σου χωρίς να αφήσω σημάδια; Μόνο τα νύχια μου μείνανε πια. Και σκοπεύω να σου γρατζουνίσω την πλάτη μέχρι να εξαυλωθείς.
Ήμουνα ήρεμη. Σχεδόν κατατονική. Μέχρι που άκουσα το τραγούδι. Τις πρώτες νότες. Και ήρθε ένα τεράστιο κύμα και με κουκούλωσε σαν αυτά που βγαίνανε στο χωριό μια φορά τον χρόνο και πάντα Αύγουστο.

Τα είχε όλα το τραγούδι αυτό ρε μικροσκοπική ύπαρξη. Και κιθάρα και νανούρισμα και στρουμπουλά χέρια δίχρονων και απελπισία από αυτές που σου αφήνουν το κεφάλι βαρύ και την καρδιά με χαμένους ενδιάμεσους χτύπους. Και εικόνες από τρένα για βόρεια μες στο χειμώνα και μόνο Άσιμος από παλιές κασέτες, κρύο. Και ξημερώματα νότια αυτής της πόλης σε μπερδεμένα σεντόνια, λεκιασμένα με σπέρμα και μόνο η κιθάρα και η φωνή.

Ίσως να ξανάρθεις λοιπόν.
Αλλά το κύμα αυτό σαν ήμουνα μικρή πάντα το κατάφερνα.
Τώρα δεν ξέρω.
Ξέρω μόνο πως μετράνε τα φύλλα που σαπίζουνε στο πλάι των υπονόμων.
Πως γυρνάει το μέσα σου σαν σε ακουμπάω χαμηλά στην κοιλιά.
Πως οι ρόδες αφήνουνε πάντα σημάδια στα λευκά πουκάμισα.
Πως οι κίτρινοι λεκέδες στις άκρες των δαχτύλων είναι από κινήσεις προσέγγισης που μείνανε στην μέση.
Πως το σάλιο που ξεραίνεται στις άκρες των χειλιών πάει χαμένο γιατί θα ήταν πιο όμορφο να στολίζει τα πόδια σου.

Το ήθελα αυτό το τραγούδι. Και είναι το δώρο μου για την αποτυχία μου.
Πειράζει να σου λερώσω τα μάγουλα με δαχτυλιές;
Αν σου πω την σύσταση της συνταγής;
Έλα μωρέ..
Σοκολάτες, τσι-γάρα, κρασιά και γέλια. Πολύχρωμα γέλια. Θυμάσαι εκείνη την κούκλα που δε μου δώσανε όταν ήθελα; Ε τώρα είναι σαν να την πήρα.

Πάει καιρός που με είπε κοριτσάκι του.
Και τώρα αλήθεια σου λέω, δεν πειράζει καθόλου.
Και τραγουδάω κι εγώ πάνω από τη δική σου φωνή.
“και δε μου καίγεται καρφί αν εσύ περνάς αν εσύ περνάς και δε μου ξαναμιλάς”
Και σουφρώνω χείλια με παράπονο και νάζι μαζί.

Στη Μ.Α.

"Και τσιγκουνεύεται στη γλύκα."

2007-02-14T13:47:00.000+02:00

Να ‘ναι βράδυ, νωρίς. Να με χορέψεις ένα βαλς γρήγορο. Να λαχανιάσουμε και μετά να με αποθέσεις στον καναπέ, να σου σκουπίσω τον ιδρώτα και μετά να με ξανατραβήξεις από το χέρι για ένα ακόμα χορό.
Το βαλς εκείνο, των χαμένων ονείρων, που τώρα δεν θυμάμαι συνθέτη.
Εδώ που είμαι, δυσκολεύομαι να σου γράψω, μα θαρρώ πως πια θα έχεις μάθει και αργεντίνικο τάγκο να μου δείξεις κι εμένα.

Είναι βράδυ, νωρίς. Ξετυλίγω περιτυλίγματα από σοκολάτες που μου κάνανε δώρο σήμερα. Τεντώνω τα πόδια μου να ξεκουραστούν από τη μέρα. Πιάνω τα μαλλιά μου ψηλά, τα δένω με μια κοκκάλινη λαβίδα και θρυμματίζω κομμάτια σοκολάτας με δάχτυλα λερωμένα.

Να μου βάλεις λίγο κρασί, κόκκινο από αυτό που παλιά σιχαινόμουνα. Να μου θυμίσεις πόση αγωνία κρύβανε τα βήματα μου πίσω σου “πάταγα εγώ στραβός μες στα νερά κι εσύ κοντά μου”.

Χαμογελάω μισά κι ανοίγω την βρύση. Το κεφάλι μου βρεγμένο, κολλημένες σταγόνες στις ψιλές ρυτίδες.

Χέρια τυλιγμένα
Ξεβάφω πορτοκαλί νύχια, καθισμένη στην πορσελάνη της μπανιέρας
Σκέφτομαι δυο εικόνες αφηρημένα
Στημένη σκηνή στην Μήλο
Ιδρώτας μεσημέρι, σ’ έχω
Μπορείς να με τελειώσεις χωρίς να νιώσω την ίδια γαμημένη αίσθηση πως κλαίω χωρίς κανένα ορατό σημάδι υγρών;
Σηκώνομαι και χτυπάω απότομα σε ταβάνι. Από μαύρο ύφασμα.
Εκείνο το μωρό που κλαίει βάλτε του κάποιος μια θηλή στο στόμα να ησυχάσει.
Και σήμερα φοράω μαύρα.
Κι έχω ένα κεφάλι θολό.

Είναι σκοτάδι μάτια μου πάντα σ’ αυτή την πλάση

Σκηνοθεσία

2007-02-13T10:53:00.000+02:00

Έτσι όπως περνούν οι χειμώνες.
Και ξεκουράζεσαι από λαγόνες σε λαγόνες.
Τίναξε χέρια
Πιάσε τα δικά μου
Διάλεξε από ποικιλία καπνού
Πιες από γλυκάνισο συγκεκριμένο
Και φίλα με χωρίς να ανοίξεις υποδοχή.
Σε δίχτυ, αρπάγη, φτιαγμένη μόνο.
Ένα κάτι πιο πάνω.
Εκεί που ο αέρας είναι πιο αραιός.
Μη νοιάζεσαι, εγώ θα ξαγρυπνήσω στην ανάσα σου.
Να είναι ήρεμη, συνεχής. Κι αν κάποτε βαρύνει, θα μπλέξω τα δάχτυλά μου στις άκρες των μαλλιών σου.
Και θα σου πω να ξυπνήσεις.
Είναι ώρα να γυρίσουμε γρανάζι.
Κι ανταμώσαμε στο καφενείο του σταθμού
Με τα σημάδια από καύτρες στο πλαστικό τραπέζι
Τα ποτήρια του κονιάκ φιλήθηκαν
Κι ήταν πάλι σαν νύχτα
Φιλμ

“Την πίκρα που ’χω μες στο στόμα πιες”

Μια ερώτηση μόνο για σένα

2007-02-08T15:31:00.000+02:00

Απόψε το βράδυ θα μαζέψω όλα σου τα δέρματα
Θα τα απλώσω στο μπαλκόνι να μαζέψουν αέρα
Και μετά θα τα τινάξω να καλύψουν την πόλη
Να τυφλώσουν οδηγούς σε νταλίκες
Να κρύψουν φανάρια κόκκινα
Και μετά
Στο κέντρο του χάους
Θα φανώ λευκή
Να σου χαϊδέψω τους κροτάφους
Το αίμα
Του μυαλού σου
Με κόκκινα βαμμένα χέρια
Θα δώσω μια
Και θα προχωρήσω με δρασκελιές θεόρατες
Να θερίσω
Τα χιλιάδες σου μάτια
Τους ακούω
Να κρύβονται
Μη
Τελειώνω

Πες μου , πες μου
μπορείς να με ερωτευτείς μέχρι τρέλας;
“Είμαι αυτάρκης και λεία των νεκρών φωσφορίζουσα”

Μια ηλίθια κούραση σαν από;

2007-02-07T14:46:00.000+02:00

Σήμερα το βράδυ θα ανάψω όλα τα φώτα. Η παράσταση θα δοθεί για μάτια κόκκινα. Θα βάλω το μακρύ, μαύρο βελούδινο φουστάνι. Χωρίς παπούτσια. Άσπρες πέρλες θα στολίσω. Και με βελούδινο καπέλο ακόμα. Θα ακούσω τον Κέιβ να τραγουδάει Κοέν. Θα κάνω σαν να έχουμε ξανά 23 του χειμώνα. Κι αυτή τη φορά θα χορέψω μόνη. Αλλά δε θα με νοιάξει. Ξέρω, νιώθω, τα μάτια σου ακουμπάνε, αγγίζουν. Στήνομαι μπροστά στον καθρέφτη, βάφω αργά καφέ σκούρα. Σου στέλνω ένα φιλί. Αν σε βρει, θα σου βγάλει ξεδιάντροπα την γλώσσα. Σε χλευάζει δεν το βλέπεις;
Τα μάτια πάνω μου. Με προκαλούν να κάνω όσες περισσότερες προκλήσεις αντέχει. Τεντώνω καλώδια να φτάσουν ως την άκρη της γραμμής αυτής. Μ’ ακούς; Η αλήθεια είναι ότι θα πιω εκείνο το λευκό, θα καπνίσω τρία τσιγάρα και μετά θα κοιμηθώ αργά, με τα μάτια να με κοιτάν γλαρωμένα πια.
Εκείνη την φωτογραφία στη λεωφόρο Νίκης “σαν ροκ συγκρότημα”, τις άλλες σε άσπρο – μαύρο με τα μαλλιά μου στρατιωτικά κοντά, πόσο σιχαίνομαι το λευκό που στεγνώνει στην κοιλιά μου, να μου τρίβεις τα δάχτυλα των ποδιών και να κλωτσάω σπασμωδικά, μη μ’ αγγίζεις, ο αυχένας μου κλαίει. Κανείς δεν είχε ποτέ την γεύση σου.
Θα γράφω, γιατί γράφω;
Ξορκίζω ή δαιμονοποιώ;
Βλέπω στον ύπνο μου τα πόδια μου τυλιγμένα ψηλά στη μέση σου, μετά ανάμεσα στις κνήμες σου και μετά να τραβάνε τον δρόμο έξω από το σπίτι σου σαν να είναι μια ευθεία. Άλλοτε είναι ντυμένα, άλλοτε γυμνά μα πάντα είναι πληγιασμένες οι φτέρνες.
Είσαι αγωγός δεν το ξέρεις;
Μέσα από σένα, με βρίσκω. Και μετά με χάνω. Και παραφυλάω για τον επόμενο. Που θα νομίζει ότι με βρήκε.
“Είσαι τρελή, μπέμπα”
Το έγραψε καλύτερα ο Γκιμοσούλης.
“Μόνο στην απουσία σου χωρούσα”

"putting out fire with gasoline.."

2007-02-06T12:35:00.000+02:00

Στην άκρη αυτής της γειτονιάς, στο κέντρο της πόλης. Περπατώ, περπατώ και ο λύκος πάλι δεν είναι εδώ. Ο δρόμος είναι βαμμένος γαλάζιος στις άκρες του. Και βγάζω φωτογραφίες τις άκρες της σιδεριάς. Ανάμεσα διακρίνει μια μισή σελήνη κιτρινιάρα. Από το χαμηλό σπίτι με χαιρετάει η φωνή κάποιου πατέρα να μαλώνει το κοριτσάκι του. Ένα κοριτσάκι ξανθό σε αντίθεση με τα δικά του σκούρα μαλλιά. Κάτι περαστικά συνθήματα στους τοίχους και μετανιώνω που δεν έχω μαζί έναν χοντρό κόκκινο μαρκαδόρο να γράψω κάτι στο γκρίζο. Ας πούμε ένα στίχο. Ή ένα στόχο;
Ψάχνω στις τσέπες μου για καπνό και δεν βρίσκω. Με πιάνει μια νευρικότητα όλον αυτόν τον καιρό που μειώνω τσιγάρα. Δεν μπορώ να κάθομαι στην ίδια θέση για ώρα, να περπατώ θέλω μόνο. Και μια δίψα ίδια με παλιά. Μια λιγούρα για ζωή γενικά. Και τι ωραία ζάλη όταν ανάβω τσιγάρο. Ένα κεφάλι από τα καλά, από αυτά που όπως έθεσε ένας φίλος εν μέσω κατάνυξης, χάναμε παλιά στην αγωνία μην καρφωθούμε.
Όταν γύρισα στο κρεβάτι βρήκα μπούκλες σκούρες στο διπλανό μαξιλάρι. Και για μια στιγμή πίστεψα ότι γύρισες. Και τρόμαξα. Είναι αυτό που λένε χάνω κάνα δυο χτύπους. Και μετά αργώ να επανέλθω.
Θυμάμαι πως κοιτούσαμε το ταβάνι για ώρες. Τώρα είναι πράγματα αυτά που θυμάμαι; Αλήθεια σου λέω ρε φίλε, έχω γεμίσει το μυαλό μου με άχρηστες γνώσεις και ηλίθιες εικόνες. Και φοβάμαι κάτι ώρες, πως δεν μένει χώρος για τίποτα άλλο. Λες να έχουμε όρια οι άνθρωποι στις ψυχές μας; Ας πούμε μέχρι εδώ φτάνει ρε φίλε, δεν έχει άλλο. Δεν μένει κενό για άλλο. Και μετά τι; Αποσυρόμαστε σε ιδιωτικά γηροκομεία, γνήσιοι γεροντολάγνοι ή νεκρόφιλοι και αναμασάμε τα ίδια και τα ίδια. Φοράμε τις μαύρες μαντίλες του πένθους, ρίχνουμε και κανα μοιρολόι στο ηλιοβασίλεμα, ατάκτως ερριμμένοι σε κύκλο και τέλος διαδρομής.
Είναι μάλλον αυτό που λένε οι σοφοί λήθη και όχι αμνησία.
Πάμε για ποτό; Να κάτσουμε αντικρυστά στην ίδια ξύλινη μπάρα, να παραγγείλεις και για μένα και μετά να μου στρίψεις ένα τσιγάρο από τα δικά σου. Αν μου το ανάψεις κιόλας, θα είσαι ο πρίγκηπάς μου, όπως τότε. Και μετά δε θα πειράζει που δε θα σου μιλάω καθόλου, έτσι; Να πιούμε, να σ΄ ακούσω, να με κάνεις να γελάω και αργά πια, λίγο πριν κλείσει το μπαρ να χορέψω κάτι από Bowie. Μετά να με πας αυτοκινητάδα. Μέχρι το Λόφο κι ύστερα γύρνα με σπίτι. Κι αν κοιμηθώ στ΄ αμάξι, το ξέρεις ότι είναι μόνο για να με ξυπνήσεις όταν φτάσουμε ε;

Χρόνια μετά ο σακατεμένος διάλογος.
“Νομίζω ότι σε είδα να πετάς με μια μηχανή στην Πανεπιστημίου.
Δεν ήμουνα εγώ. Δεν πετούσα τότε. Σερνόμουνα μόνο.”

Still this pulsing night
A plague I call a heartbeat
Just be still with me
you wouldn't believe what I've been thru
You've been so long
Well it's been so long
And I've been putting out fire with gasoline
putting out fire
with gasoline

"Και μια νύχτα του Σεπτέμβρη, ένα σακατεμένο βράδυ.."

2007-02-01T13:19:00.000+02:00

Σου γράφω. Πως πάει καιρός από τότε που με άγγιξες τελευταία φορά. Πως τώρα που το σκέφτομαι, δεν με άγγιζες καθόλου στο τέλος. Και την τελευταία αγκαλιά στην έσπρωξα στα μούτρα, να σε πονέσω, να μην έχεις τίποτα πια από μένα πάνω σου. Τώρα απλώνω ρούχα και διαλέγω καινούριες μπότες να αντέχουν στο δρόμο. Να αντέχουν κλωτσιές σε φανταστικά οδοφράγματα. Στις τσέπες μου εισιτήρια και όπλα φτιαγμένα από κρύα βλέμματα και ενώσεις σιλικόνης. Άφησα το μαύρο παλτό και κυκλοφορώ με ένα μπλουζάκι καλοκαιρινό. Δεν κρυώνω, δεν πονάω, δεν σπάω ρυτίδες με εκφράσεις γέλιου. Απαλλάσσομαι σιγά – σιγά από τα απομεινάρια της τελετής αποχαιρετισμού σου. Δεν στολίζω πια δαχτυλίδια. Ακόμα τραγουδάω όπου βρίσκω κιθάρα όμως. Και ακόμα αγκαλιάζω την πόλη από ψηλά, με την ευφορία του αλκοόλ. Μειώνω μέτρα και αυξάνω όρια.
Nobody’s baby now. Αφού δεν είμαι το δικό σου δηλαδή;
Και τι; Ο κόσμος μου λέει ότι έχω αλλάξει, με κοιτάει παράξενα, μα αφού ούτε και πριν με γνωρίζανε γιατί μπερδεύονται τώρα;
Κάτι τρυφερές κουβέντες από αγνώστους είναι αυτές που με διαλύουν πιο πολύ. Λέξεις που μπαίνουν στη σειρά και παιχνιδίζουν στο μυαλό μου, κρύβονται και εμφανίζονται ξανά, γελάνε και πειράζουν τα μαλλιά μου, γλείφουν το λαιμό μου και χάνονται στις άκρες των δαχτύλων μου.
Νύχτες με φίλους και βόλτες με ανοιχτά αμάξια, καπνοί και αναθυμιάσεις, ο Godot που δεν έρχεται και να ψάχνουμε “εφημερεύον κάβα”.. Γέλα ρε, πόσο ζωή μυρίζει αυτό;
Έτσι περνάω χωρίς/μετά/για πάντα εσένα.
Και τινάζω μαλλιά στον ήλιο να τυφλώσω τα πλάσματα που σέρνονται στα πόδια μου.

"..γιατί ειμ' αέρας που περνά.."

2007-01-31T10:53:00.000+02:00

Περπατώ, περπατώ. Πιάνω χέρια, αφήνω δάχτυλα. Χαϊδεύω ξύλινες μπάρες, αγγίζω ποτήρια και τασάκια. Ενίοτε χορεύω. Μόνη. Έτσι είναι πιο καλά. Καμιά φορά που χρειάζομαι παρτενέρ για πολύπλοκες φιγούρες, ψάχνω στο χώρο και υπάρχει. Κι όταν δεν υπάρχει δε με νοιάζει καθόλου. Ψέμματα;
Τυλίγω μωβ κασκόλ στο λαιμό μου, κόβω τα νύχια πολύ κοντά. Αλλαγή εποχής και ο χειμώνας δεν λέει να έρθει. Στολίζω χώρους, ανάβω ελάχιστα τσιγάρα και βρέχω χείλια με βατόμουρα. Θες να με φιλήσεις;
Τα χρειαζούμενα που έλεγε κι η γιαγιά μου. Ή αύριο κλαίνε, έτσι μου έλεγε. Η μάνα μου πάλι μου έλεγε να μάθω καμιά τέχνη, τι τον θέλω τον καλλιτέχνη. Μην πιάσουμε πάλι την κουβέντα ρε φιλενάδα για τα άπλυτα στη σακκούλα και τα υπόλοιπα ψυχομπουκωτικά. Ποια άπλυτα; Τα λερωμένα τ’ άπλυτα, αυτά που δε θα σου ξαναπλύνω λέω. Ε ρε γλέντια!
Θα κλείσει βδομάδα που φυσάνε οι ανέμοι παραπάνω από το συνηθισμένο. Δεν με αντέχει κανείς. Χεχ!
Αλήθεια λέω. Υπάρχει μια σοβαρή πιθανότητα με όσα σου λέω τώρα, να με δίνω στεγνά. Ε και; Ξανά χεχεχ!
Περπατώ, περπατώ. Κάνω φιγούρες γύρω από τα παλιά βαγόνια. Βατόμουρα. Φίλα με ρε βλάκα!
Μηδέν. Σειρές από γραμμές, κεφάλι με φούξια χρώμα, αλλαγή εποχής και που είναι το φιλί που μου έταξες;
Ε;

Κέρκυρα, Πάτρα, Αθήνα,Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο, Παξοί
Περισσότερο από σένα καμιά Χριστίνα
δε με κράτησε στη γη
Περισσότερο από σένα καμιά Χριστίνα
δε με κράτησε παιδί

Ψεύτη.
μ!

Κόρε Ύδρο ακούστηκαν και σήμερα.

"Αμηχανία, πανικός κι υψοφοβία"

2007-01-29T14:58:00.000+02:00

Ο τελευταίος συρμός αναχωρεί. Πάλι σε ψάχνω να στο πω, να σε ειδοποιήσω, να σε προλάβω μα έχεις ήδη εξαυλώσει φιγούρα και τώρα μένει μόνο ένας γκρίζος σωρός. Αυτές τις πρώτες μεγάλες ώρες θεριεύει η πίεση και μένει μόνο η παλιά σκουριασμένη στρόφιγγα να σου χάσκει στα μούτρα. Θράσος φίλε μου. Κι εσύ να την παλεύεις αλλά να μη λέει να γυρίσει χρόνια τώρα.
Κάνει δυο σβούρες στο στομάχι σου το ρακί με το μέλι. Ησύχασε σου λέω, μη μου σκιάζεσαι. Θα κοιμηθείς απόψε. Τις τελευταίες νύχτες δεν αντέχεις τίποτα πάνω σου. Ούτε κορμί, ούτε ρούχα. Μα πάντα ξυπνάς το ξημέρωμα και έχεις δυο ξεραμένες γραμμές στις άκρες των ματιών. Ανοίγεις και κοιτάς τις στέγες. Κεραμίδια, καμινάδες και κάτι περαστικά φώτα. Τούτη την ώρα είναι που έχει χάσει το δικαίωμα.
Πιες καταπραυντικά. Ό,τι βρεις. Και μην στριφογυρίζεις, πάλι ιδρωμένη θα ξυπνήσεις.
Έχω δυο κρατημένα κομμάτια σου βαθιά στο μυαλό μου. Τα ανοίγω, τα χαιδεύω. Ενίοτε τα σκοτώνω κιόλας.
Με βλέπεις;
Αλλάζω.
Πια.
Δεν με γνωρίζω.
Πια.
Και ούτε κι εγώ.
Πια.

Αγκαλιά.
Όχι.
Δύο.

Ζαλάδα, ημικρανία. Να κατεβαίνουμε εκείνη την σκάλα, να έχουμε την πόλη στα πόδια μας. Σκαρφαλώνω στο πλατύσκαλο και φοβάσαι. Σε κρατάω και μ΄αγκαλιάζεις μην πέσω.
Ξέρεις, τελικά χορταίνω αγκαλιές τελευταία.

Εγώ θα φλέγομαι
θ' ανθίζω
θα γιορτάζω
θ' ανατέλλω
Θα σε καίω
Θα καταστρέφω με τραγούδια της ψυχής σου το μπουρδέλο
Θα ανατέλλωωωωω

Teach me your song and I’ll dance for you

2007-01-26T13:28:00.001+02:00

Ξανακάνει στροφές. Το μυαλό μου. Ψηλά, πολύ και μετά μέχρι τη μέση. Να πιαστεί από χέρια, από ώμους έλα, έλα. Παίζει κάτι ηλεκτρονικό από παλιά, όπως τότε τις Παρασκευές μετά από εσένα. Χορεύω, χορεύω μόνη και ξέρω ότι μάτια με ακυρώνουν αλλά είμαι ελεύθερη. Με την άκρη του μυαλού μου θυμάμαι ότι μου ΄λεγες πόσο μεγάλη ψευδαίσθηση είναι η ανάγκη μου για ελευθερία αλλά δε με νοιάζει, εγώ τώρα χορεύω.
Πιάσε με δεν μπορείς κράτα με δεν μπορείς σου γελάω κατάμουτρα, το θράσος μου ε;
Δεν μπορείς σου λέω, είμαι πια σταγόνα ιδρώτα που κατρακυλάει από τα γένια Σου, πέφτει στο στήθος, χαϊδεύει το στομάχι Σου περνάει παιχνιδιάρικα από τις άκρες των δαχτύλων Σου και μετά χάνεται στις μύτες από τις μπότες Σου. Τώρα που σου γράφω θα έχω κιόλας συναντήσει τα επόμενα γένια, τους επόμενους ώμους, πιάνομαι από εκεί τους γελάω κατάμουτρα, χαϊδεύω με τη γλώσσα μου τις σκληρές τους άκρες και στο δρόμο ξανά.
Ψευδαίσθηση, ανάγκη, λιγούρα για την στρογγυλάδα, απαλλάσσομαι από τα πάθη μου κάνω λάθη ωρθωγραφίας και στίξής.
Δε με νοιάζει σου λέω γελάω!
Είναι καθισμένος στο παλιό στρώμα την αγκαλιάζει από τη μέση τη φιλάει στην ελιά αρκετά αριστερά από τον αφαλό πιο πάνω από εκεί που θα κάνει βόλτες μια αράχνη κάποτε. Είναι όμορφα ανάμεσα στα χέρια του. Αλλά περνάει η ώρα και πριν ξημερώσει στο δρόμο ξανά.
Ανάλαφρη, είμαι ελαφρύς τραγούδαγες πριν χρόνια και δεν το πίστευες όπως δεν πίστευες. Τότε γιατί το τραγούδαγες σε ρώταγα. Γιατί είναι αστείο μου ΄λεγες. Και τότε σου έλεγα να λες το φαίνομαι αστείος. Και μετά πετούσα όπως τώρα.
Έλα βάλε μου κάτι γρήγορο, κάτι δυνατό, καμάρωσέ με που είμαι όμορφη όμορφη τα μαλλιά δεν φαίνομαι αγκαλιά και δρόμο ε;
Μα πριν φύγω ξανά κάτσε να πιούμε μαζί ένα τελευταίο, να σου πω μια ιστορία κι άμα θες πάμε και μια βόλτα στα παλιά στενά πριν σου πω μια καληνύχτα.
Τώρα που σου γράφω είναι βράδυ, είμαι σε ένα μικρό μπαρ από αυτά που ούτε η φιγούρα του Λου Ριντ δεν σώζει κι ο τύπος πίσω από τη μπάρα μου βάζει κι άλλη βότκα. Ο άλλος τύπος πίσω από τα γυάλινα διαχωριστικά βάζει κι άλλο τραγούδι. Κι εγώ βάζω κι άλλα χείλια στο γράμμα μου κι άλλα πόδια στο χορό μου κι άλλα χέρια στη μέση μου κι άλλα φιλιά στο λαιμό μου.
Και στο δρόμο ξανά.
Πότε θα περπατήσουμε;

Ελεγεία και επικήδειος για μια αδυναμία μου

2007-01-24T12:17:00.000+02:00

Λατρεύω τον καπνό. Αλήθεια τον λατρεύω. Η αίσθηση όταν στρίβω ένα τσιγάρο. Το σώμα του στα δάχτυλά μου. Η γεύση του. Ο καπνός που στροβιλίζεται γύρω από τα μαλλιά μου. Την διάχυση της νικοτίνης στο αίμα μου. Όλων των δηλητηρίων του στο αίμα μου. Το πως ανοίγει γλυκά και πικρά δρόμους στο μυαλό μου. Όταν πίνω την τρίτη γουλιά βότκας δίνω φιλιά στο τσιγάρο μου και θυμάμαι πάντα πως σε φιλούσα στους κροτάφους. Να πάρω τον πόνο, την ένταση, εγώ, να μην θυμάσαι εσύ, να μην υποφέρεις λεπτό. Και μετά να γυρνάω κεφάλι και να συνεχίζω την βραδιά μου. Με ή χωρίς εσένα.
Ατέλειωτα βράδια στη σειρά. Μπαρ και δρόμοι, στενά και παγκάκια. Μπύρες και τεκίλες, ούζα και τσίπουρα. Γέλια και κλάμματα. Καλοκαίρια και Δεκέμβρηδες όλα μαζί. Φωτογραφίες χρόνων και πάντα είχα τον καπνό μπροστά μου. Ή στα χέρια μου. Βλέπεις εγώ είμαι μόνη και στέκομαι όρθια. Με δεκανίκι αλλά όρθια.
Ο Μπουκόφσκι να κρατάει στο στόμα του ένα ζαρωμένο τσιγάρο, ο Ντίλον να μισοκλείνει τα μάτια του προσπαθώντας να δει μέσα από τους καπνούς. Τα βρεγμένα μου Lucky στην κωλότσεπη μετά από εκείνες τις βόλτες στη βροχή. Να παλεύω μέσα στον τηλεφωνικό θάλαμο της μικρής πλατείας να βγάλω γραμμή για το σπίτι σου που ήταν 200 χιλιόμετρα μακριά. Να σχηματίζω νούμερα και να ψάχνω εναγωνίως την αναπτήρα που λέγανε και οι καινούριοι μου γείτονες.
Και μετά τα πρώτα βράδια στο υπόγειο στέκι. Οι κουβέντες με την ίδια πάντα αρχή. Να μου ανάβουν το τσιγάρο. Και τα πρωινά με τον πονοκέφαλο και την άθλια γεύση, να στύβω πορτοκαλάδες για να διώξω την αδυναμία.
Λατρεύω τον καπνό. Αλήθεια. Λατρεύω και τους καπνιστές. Πάλι αλήθεια. Λατρεύω και τους άντρες που καπνίζουν. Μεγάλη αλήθεια. Η μυρωδιά τους, τα δάχτυλά τους, όλα. Όσα είναι δεμένα με τον καπνό, χρόνια τώρα.
Μια άδεια σκηνή, σκονισμένη με ένα μόνο τραπέζι. Μια γυναίκα με μακρύ μαύρο φουστάνι, χωρίς παπούτσια κάθεται στην άκρη του τραπεζιού και καπνίζει. Νωρίτερα έχει λαχανιάσει από τις στροφές στα σανίδια.
Τα δάχτυλά μου τρέχουν στα πλήκτρα όπως παλιά στα ασπρόμαυρα λακαρισμένα. Ένα τσιγάρο αφήνει σκιές πάνω τους. Μια ασπρόμαυρη φωτογραφία. Στρατιωτικά κομμένα μαλλιά, μαύρα βαμμένα μάτια και ένα τσιγάρο να κρέμεται. Χέρια φορτωμένα δαχτυλίδια και η ράντα του σουτιέν πέφτει στο πλάι.
-Να σας βγάλω εισιτήριο για τους καπνίζοντες;
-Όχι. Δηλαδή από εδώ και πέρα.. μάλλον όχι.

Αποχαιρετισμός στον λατρεμένο μου καπνό. Και Zeppelin συνοδεία. I'm gonna leave you.. θα προσπαθήσω δηλαδή.

"Why they call me it I do not know, for my name was.."

2007-01-17T14:22:00.001+02:00

Τραβάω μια γραμμή με την μύτη της μπότας μου στην σκόνη του δαπέδου. Κάτι ενοχλητικοί θόρυβοι από το βάθος του μυαλού μου. Το φιμώνω. Ακονίζω τα μαλλιά μου και παριστάνω ότι δεν υπάρχει άκρη στον κόσμο. Κοιτάζω τα χέρια μου και βλέπω σημάδια. Γερασμένος κόπος. Από αυτούς που υπάρχουν ακόμα έτσι για το γαμώτο της προσπάθειας. Του χρόνου που περνούσε χωρίς όλα να αλλάζουν, παρά μόνο μερικά.
Με φωνάζουν. Στήλες ολόκληρες τα πρόσωπα με τα κομμένα αυτιά. Σκοτάδια και μια αλλόκοτη ησυχία. Έλα, πιάσε με θα χαθώ ξανά. Και πως θα με ακούσεις χωρίς;
Εκείνες τις φορές που θεριεύει η ανάγκη. Να είμαι το κοριτσάκι σου. Και να μπορώ να αφήνω το κεφάλι μου στα χέρια σου. Ξέρω μωρέ, μην το πεις. Αφού εγώ πρώτη το πήρα από εκεί.
Έλα να μου χτυπήσεις και να κατέβω όπως είμαι, με τη φόρμα και το κοντομάνικο κι ένα μαύρο παλτό από πάνω. Μόνο τα τσιγάρα μου και δυο καφέδες για το δρόμο να θυμηθούμε. Να κατεβάσεις ουρανό και να απλώνω χέρια στον ήλιο.
Οι δρόμοι. Ποιος χτυπάει; Είχα μήνες να σε δω. Χωρίς ειρμό γίνεσαι στόχος. Σε λίγο θα έρθει ο άστεγος να διεκδικήσει το παγκάκι του. Σήκω λοιπόν. Πάρε τα πόδια σου και κάνε αυτό που σου ΄ρχεται αυθόρμητα : Περπάτα. Κι αν σε τραβάει το τσιμέντο αγνόησέ το. Και την ναυτία. Φτιάχτηκες γι΄αυτό.
Κοίτα με. Δεν υπάρχω.

"Σαν τις φλόγες του αναπτήρα που κάψανε το σκηνικό.."

2007-01-16T14:48:00.000+02:00

Ξαναγυρνάω. Είμαι σίγουρη, θα είσαι πάλι δικός μου. Το μαύρο μας. Όλα ασθενούσαν γύρω μας. Σαν τίποτα να μην ήταν αρκετό, πέρα από μας, έξω από μας. Το λεωφορείο φτάνει στην γριά πόλη, χάνομαι μες στο μυαλό μου, ώρες πορείας, μα πως βρέθηκα έξω από το σπίτι σου; Σου χτυπάω, άνοιξε μου, είμαι εγώ, ο φιλαράκος σου, ο σύντροφος, η ερωμένη σου, θυμάσαι; Τις πρώτες εκείνες ώρες που ακούσαμε τα πρωινά σκουπιδιάρικα, μόλις που χάραζε, κρατούσαμε τσιγάρα και θυμιάτιζες το κορμί μου, η μέση μου ανάμεσα στα χέρια σου, τα πόδια μου μπερδεμένα στα δικά σου. Με ρώτησες αν σ’ αγαπάω μωρέ καθόλου. Άκουσα τον θόρυβο και νομίζω ότι είπα ναι. Σκέτο ναι. Δεν ήταν κάτι άλλο, παρά το σχήμα του δώρου σου στα χέρια μου. Ο όφις και το κρίνο με αφιέρωση από τον πρίγκηπά μου, μια ολόκληρη σελίδα στο άλλο μου όνομα, τι ιδιοτροπία κι αυτή να μη με λες με το κανονικό μου ποτέ παρά μόνο όταν ήσουνα θυμωμένος. Ο πύργος ήταν από τότε υποθηκευμένος και εσύ τόσο μακρινά δικός μου. Περπατάς όμορφα, με καμάρωσες και σου χαμογελούσα θρυμματισμένα, πως μπορούσα να σου πω την αλήθεια. Και τώρα χτυπάω την πόρτα σου, βλέπω μέσα από το λερωμένο σου τζάμι, η ηλίθια τρύπα σου είναι άδεια. Σπρώχνω την πόρτα και ανοίγει, μα ποιος πέθανε εδώ; Άδειο, άδειο, μόνο κάτι τσαλακωμένες φωτογραφίες με γυρισμένες άκρες, είμαι εγώ και εσύ στα ασπρόμαυρα με ζωγραφισμένα μάτια και μαλλιά ανακατεμένα, μόνο κάτι μάσκες ξεβαμμένες και μια σημαία του Νότου σκισμένη στα τρία και το παλιό ψυγείο με τα δυο ορφανά ποτήρια “σαν να πίνουμε μαζί”. Γυρνάω στο χώρο, τόσο λίγα τετραγωνικά πως γίνεται να μη σε βλέπω, μπαίνω μες στο μπάνιο και θυμάμαι, βλέπω τα σημάδια στους τοίχους, τον καθρέφτη μισό, το δίπλωμα δυο κορμιών στα πλακάκια να σε σηκώνω και να ξαναπέφτεις, ”σήκω μωρό μου, δεν φεύγω, δεν σταματάω, ζωή χωρίς εσένα;”
Οι τοίχοι είναι βαμμένοι, παράδοξο σε τόση εγκατάλειψη μα που είσαι γιατί δεν είσαι εδώ, ακόμα ψάχνω και πια δίνω φιλιά σου στόμα της παράνοιας, ναι την θυμάμαι, από παλιά, βλέπεις τίποτα δεν ξέχασα, ούτε την πόρτα του αυτοκινήτου να κλείνει μες στην νύχτα, ούτε τα μπουκάλια να σπάνε στους τοίχους ούτε τίποτα ούτε όλα.
Δρόμοι και πλατείες, στενά και άσφαλτος, ρόδες.
Τώρα κατάλαβες γιατί θα ξανατυλίξω τα πόδια στην μέση του, αλλά ποτέ δεν θα τα μπλέξω με τα δικά του;
Με μια ανάσα. Σαν τη δική σου στο αυτί της. Ψυχή μου.

"Baby.Please don't cry.."

2007-01-15T13:31:00.000+02:00

Πρωί. Λίγη ψύχρα. Περπατώ και ζεσταίνομαι. Βγάζω μπουφάν. Στέκομαι στο πέτρινο πεζούλι για να στρίψω τσιγάρο. Με το δεκανίκι στο στόμα προχωρώ. Παρατηρώ τριγύρω. Γυναίκες με ζαρωμένα στους αστραγάλους καλσόν. Άντρες με ορατή μυρωδιά νεύρωσης. Που χάθηκες; Έστριψα σε λάθος στενό. Θα σε ξαναβρώ όπως στο είχα πει. Κι αν δεν με γνωρίσεις δεν θα με νοιάξει καθόλου. Είναι από αυτούς τους διαλόγους που στήνω στο μυαλό μου. Από αυτές τις μουσικές που ακούω μονίμως με τον ήχο χαμηλωμένο. Ανεπάρκεια χρόνου, κόπου και υγρών. Μια παράξενη εικόνα, σαν θαμπή, σαν μισή, σαν ολόκληρη. Τοκ τοκ. Ποιος είναι;
Τώρα πες. Πες τα μου όλα. Κι αν τα ήξερα ήδη τι πειράζει;
Δεν είναι τίποτα. Μόνο πλησιάζουν οι μέρες που θα σε αγγίξουν μαλακά στον ώμο. Θα σε γυρίσουν προς το μέρος τους και θα αντικρύσεις ξανά όσα άφησες πίσω. Και άδεια. Άδειος. Γεννημένος ξανά. Έτοιμος.
Λόγια, κουβέντες και τραγούδια. Μισά βλέμματα και κρυφοί φόβοι.
Ανέβα στη σκηνή. Χρόνια ολόκληρα στην σκαλίζω. Και το ξέρω πως λίγο πριν κάνεις το βήμα εγώ θα έχω κλείσει την πόρτα πίσω μου. Ηλίθια κούραση θα μου ‘χει κόψει τα γόνατα. Δεν θα έχω άλλη αντοχή. Είναι η δική μου μαυροντυμένη φιγούρα. Που τα βράδια έρχεται, με ξυπνάει και με καθίζει απέναντί της να τα πούμε. Με ρωτάει αν την σκεφτόμουνα καθόλου και μόλις βλέπει τα μάτια μου να γεμίζουν, με χαϊδεύει απαλά στους κροτάφους. Και μου λέει πάντα τα ίδια. Πως δεν είμαι εγώ για φωλιές και θα ΄πρεπε πια να το ξέρω.
Τέτοιες ώρες θα ξυπνάς, θα ντύνεσαι, θα φιλάς το κεφάλι που όλη νύχτα ανέπνεε δίπλα σου και θα παίρνεις το δρόμο σου. Και λίγο πριν κλείσεις την πόρτα πίσω σου, θα κοιτάς φευγαλέα το σημάδι στον τοίχο.
“Και γιατί δεν μου το είπες; Τώρα τι λες; Προλαβαίνω;”

Πρωί. Λίγη ψύχρα. Καλημέρα σου είπα μωρό μου;
Πόσο λυπάμαι που δεν σε γνώρισα, αλήθεια..

I can't seem to find the right lie
Insanity's horse adorns the sky
Can't seem to find the right lie
Carnival dogs consume the lines
Can't see your face in my mind
won't need your picture
Until we say goodbye

Doors και I can't see your face in my mind..

"Together we stand, divided we fall"

2007-01-12T10:50:00.000+02:00

Σειρές από ασπρόμαυρα πλακάκια, ραγισμένα τόπους – τόπους. Με σημάδια σκουριάς οι παλιές βρύσες. Μοναχικές σταγόνες ορίζουν τον χρόνο με αραιή αλλά αδιάκοπη ροή. Ο καθρέφτης είναι σκονισμένος. Τον καθαρίζει ίσα για να δει τον εαυτό του ολόκληρο. Και βλέπει. Ένα κεφάλι με αραιωμένα ξανθά μαλλιά. Ένα πρόσωπο στρογγυλό με ρυτίδες στις άκρες των χειλιών. Κάτι μάτια που χάσανε χιλιάδες χρόνια πριν την στρογγυλάδα τους. Είναι κουρασμένο. Ένα πλάσμα ταλαιπωρημένο. Έχει έρθει η ώρα του. Την προηγούμενη νύχτα αποχαιρέτησε τους ομοίους του. Πάνω στο βουνό, κρυμμένοι όλοι τους σε ρίζες ξεραμένων θάμνων ρουφήξαν τις τελευταίες σταγόνες. Μετά κίνησε για την τελευταία πτήση πάνω από την πόλη. Πάνω από τα φώτα και ίσια μέσα στα σύννεφα. Αποχαιρέτησε δρόμους και γωνιές. Δεν αισθανόταν λύπη. Ήταν φοβερά κουρασμένο.
Όλα αυτά τα χρόνια, σειρές από χαμένες ψυχές. Άλλες τις διάλεγε αυτό, άλλες τις άφηνε για τον σκοτεινό του αδερφό. Δεν χρειαζόταν να τον καλέσει. Το αόρατο σκοινί που τους έδενε τον ειδοποιούσε αυτό. Με ένα ενοχλητικό τράβηγμα. Μια διαπεραστική μυρωδιά, αψιά σαν μανιτάρι. Και ο αδερφός του ήταν δίπλα του. Τον κοιτούσε με μάτια σκούρα, αντιπαραβολή στο δικό του απαλό είδωλο. Έπιανε την χαμένη ψυχή από το χέρι και χανόταν στον ουρανό. Λυπόταν όταν συνέβαινε αυτό. Εκείνο τις ταξίδευε προς την Ανατολή, τις αγκάλιαζε. Είχαν πολλά κοινά με τον σκοτεινό του αδερφό. Αλλά όλα αντίθετα, καθρέφτης γυαλισμένος με αιχμηρές γωνίες.
Έσκυψε το γερασμένο κεφάλι του. Ο νιπτήρας με το ραγισμένο μάρμαρο σαν να του μιλούσε. Κοίταξε γύρω του. Το παλιό σπίτι που τον φιλοξενούσε τα τελευταία χρόνια – σε όρους ανθρώπινους ισοδυναμούσαν με μέρες, έτριζε στον αέρα. Το πάτωμα, ξύλινο και μεριές – μεριές φαγωμένο από σκώρο βογκούσε απαλά. Όλα θρηνούσαν γύρω του. Μα αυτός δεν ένιωθε λύπη. Ήταν κουρασμένος.
Περίμενε να έρθει η ώρα. Να νιώσει το τέντωμα του σχοινιού, την μυρωδιά.
Οι σταγόνες έπεφταν αργά, ανακατωμένες με σκουριά. Θυμήθηκε την μόνη ψυχή που τον ακολούθησε θελημένα. Τα μαλλιά της, μακριά και παράξενα πως ανέμιζαν καθώς πετούσαν ανατολικά. Αφηρημένα, σκούπισε τα χέρια του στα μάτια του. Αν ήταν ανθρώπινο πλάσμα θα είχε δάκρυα εκεί. Μα δεν ήταν.
Ένιωσε το τέντωμα. Σηκώθηκε όρθιος και αντίκρισε τον σκοτεινό του αδερφό. Τον πήρε από το χέρι και σταθήκαν μπροστά στον μισά ξεσκονισμένο καθρέφτη. Το σκοτεινό του μισό καθάρισε και την δική του πλευρά.
Άπλωσαν ταυτόχρονα τα χέρια τους μπροστά. Δύο εγχειρίδια με αστραφτερές λάμες υλοποιήθηκαν ταυτόχρονα στις χαραγμένες τους παλάμες.
Γύρισε και ξεκίνησε να κόβει την ρίζα του σκοτεινού αδερφού του. Αίμα σκούρο, κίτρινη χολή και μυρωδιά μήλων, μανιταριών χωμένων βαθιά στο δάσος. Δεν μπορούσε να δει ή να μυρίσει τον εαυτό του. Μα φανταζόταν πως στο τέλος, στο βάθος γινόντουσαν ίδιοι.
Πονούσαν και ο πόνος ήταν πιο έντονος όσο τελείωναν με την μια ρίζα και ξεκινούσαν την άλλη. Σφίγγαν τα δόντια και συνεχίζαν. Το σπίτι γύρω τους, οι τοίχοι, το ξύλινο πάτωμα, τα ασπρόμαυρα πλακάκια συντονιζόντουσαν σε μια ψαλμωδία. Οι άνθρωποι θα νιώθαν απλά έναν δυνατό άνεμο πάνω από την πόλη.
Μόνο ο καθρέφτης έστεκε ασάλευτος. Και έδειχνε ξεδιάντροπα τα δυο πλάσματα να κόβουν τα φτερά τους. Κάτι μακριά, κιτρινισμένα λευκά φτερά, με άκρες ξεφτισμένες. Όταν έπεσαν στο πάτωμα γίνανε σκόνη. Και τα δυο μισά του ίδιου έκπτωτου αγγέλου, καταδικασμένα σε αιώνια συλλογή χαμένων ψυχών αναστέναξαν χωρίς ήχο. Ελεύθερα. Άγγελοι πια. Ένα πια.

Ο τίτλος είναι δανεισμένος από το "Hey you" των Floyd.

Στοιχειωμένη ιστορία ή αλλιώς φόνοι και αποχωρισμοί

2007-01-11T10:47:00.000+02:00

Ήταν λέει βράδυ Κυριακής. Στο ταβερνείο με τα κρεμασμένα όργανα στους τοίχους- κέρασμα στους πελάτες να παίζουν ό,τι θέλουν οι ίδιοι. Λίγες παρέες, ακόμα πιο λίγα ζευγάρια. Περισσότεροι μόνοι τους. Ολόκληρα μόνοι τους. Ο ιδιοκτήτης δεν προλάβαινε να βγάζει μισόκιλα λευκό και κόκκινο. Φαγητό μόνο δεν του ζητούσαν. Παράξενο πράγμα και αυτό το αποψινό. Λες και κανείς δεν θέλει να φάει. Μόνο να πιει. Στο γωνιακό τραπέζι κάθονται δύο άντρες και μια γυναίκα. Εδώ και ώρα πίνουν και αφήνουν ανέγγιχτους τους ορφανούς μεζέδες. Δε μιλάνε. Ο ένας έχει κάτι φευγαλέα σημάδια στην άκρη των ματιών, ο άλλος στα χείλια και η τρίτη στα χέρια. Χωρίζονται μα δεν το ξέρουν.
-Να παίξω τίποτα ρε παιδιά;
-Παίξε ρε φίλε.
Εκείνη απλά τον κοιτάει. Εξάλλου ξέρει τι θέλει να ακούσει.
Ξεκρεμάει την κιθάρα και χαϊδεύει τις πρώτες χορδές.
“Τυχαία δήθεν αν την δεις”
“Ότι κι αν έχεις στην καρδιά να μου το λες μικρό μου”
Αυτό είναι αυτό που θέλει να ακούσει. Σηκώνεται αγκαλιάζει με τα μάτια το χώρο, με τα χέρια το ποτήρι. Βάζει παλτό και μαζεύει τσιγάρα και κλειδιά.
-Τον φόνο που αναλογεί στον καθένα μας, εγώ τον έκανα. Καληνύχτα.
Την βλέπουν να απομακρύνεται. Στην θέση της συστρέφεται ένα σκούρο, γυαλιστερό και ολοζώντανο περίστροφο.
Ο ιδιοκτήτης ανατρίχιασε όταν πληρώσαν και φύγαν οι δύο άντρες. Σαν να μην ήταν αρκετά ορατοί. Και κρατούσε και ο ένας ένα παράξενο πράγμα, σαν φίδι, σαν μικρή βαλίτσα. Σκούρο ,γυαλιστερό και ολοζώντανο. Όταν πέρασε αρκετή ώρα, πλησίασε και άγγιξε την κιθάρα που κράτησε αυτός με τις απαίσιες ουλές στα χείλια.
Ο μικρός του μαγαζιού όταν άνοιξε το πρωί βρήκε τον ιδιοκτήτη με μαστιγωμένο θανάσιμα κορμί. Οι ειδικοί είπανε πως ήταν ατύχημα. Οι χορδές της κιθάρας σπάσανε μία-μία.

"Oh then I' so sorry father.."

2007-01-09T14:58:00.000+02:00

Νύχτα. Νύχτα τη νύχτα. Χαράζει. Κρύο. Κάτι εργάτες ανάβουν φωτιά έξω από την οικοδομή. Κατεβαίνω το δρόμο. Δεν φόρεσα κάτι ζεστό από πάνω. Που πάω; Δεν έχει σημασία, προχώρα. Τους βλέπω να ζεσταίνουν τα χέρια τους. Μυρίζει καμμένο λάστιχο σαν κι αυτά που έκαιγαν γύρω από τις σκηνές να μην πλησιάζει τίποτα. Με την άκρη του ματιού πιάνω περαστικές σκόνες να αιωρούνται. Ψάχνω τσέπες. Προσπερνώ χαρτιά διπλωμένα, ταυτότητα, στυλό. Βρίσκω τσιγάρα. Είμαι πάλι 17 χρονών. Κόβω τα μαλλιά μου κοντά, να μείνει μόνο ένας πόντος δεξιά και μια τούφα αριστερά. Τα υπόλοιπα όρθια. Ξαναμικραίνω και γελάω λιγότερο. Πάλι δανείζομαι αγκαλιές, παλεύω να πείσω για επιστροφές και ποτέ δεν γίνονται δεκτές. Σιγοψιθυρίζω κάτι για τους ερωτευμένους σχιζοφρενείς, για ακροβάτες και μηχανές που σέρνουν τη νύχτα. Νύχτα τη νύχτα. Ο δρόμος ισιώνει, μακραίνει. Ήταν λέει. Η συνάντηση στην γωνία όπως τόσα χρόνια. Πίσω μου με σταυρώνουν να πάνε όλα καλά. Και δεν έχω καν την αντοχή να πω ότι δεν έχει σημασία πως θα πάνε. Αρκεί να πάνε. Εγώ το ξέρω, εγώ το έχω λύσει, εγώ το πιστεύω. Πως θα πάω βόρεια, γιατί ο Νότος δεν μου πάει. Δεν αντέχω τη ζέστη ρε φίλε. Ακούς έτσι; Κάτσε να δεις τι γινότανε. Θυμάσαι τότε που είχες φέρει εκείνη την σακούλα από την Ξάνθη; Και καθόμασταν βράδυ μέσα στ’ αμάξι με τα παράθυρα σφαλιστά; Πως γελάγαμε; Σαν να μην υπήρχε περίπτωση να ξημερώσει. Ρε συ δεν χώραγα. Ούτε τότε, ούτε τώρα.
Πολύ πρωί, τρένο για Μοναστηράκι. Δουλειά μέχρι το μεσημέρι και μετά μπύρες στους Διόσκουρους μέχρι που σουρούπωνε. Κάτι κουβέντες για ηχογράφηση θυμάσαι; Δεν είχε τόσο κόσμο τότε. Ήταν πιο ήρεμες αυτές οι γειτονιές. Μέσα στου Ψυρρή υπήρχαν μόνο κάτι μικρές βιοτεχνίες, μαγαζιά με φτηνά χαρτιά, αποθήκες και πουτάνες. Κάτι γερασμένες πουτάνες με ένα τσιγάρο μόνιμη προέκταση της νύστας τους. Κι όταν γυρνούσα φορτωμένη με κέρναγε τυρόπιτα και καφέ. Καμάρωνε που με είχε μαζί του, στο μαγαζί. Που με αγκαλιάζανε οι μεταφορείς, οι σιδεράδες, οι οδηγοί. “Η κόρη μου ρε, είδες πόσο μου μοιάζει;” Και όλοι μου χαϊδεύανε το μάγουλο και κλείνανε το μάτι. Αν του πηγαίναν κόντρα θα τους έσκιζε στο τάβλι και δεν έλεγε να πληρώνουν όλο αυτοί. Όταν μεγάλωσα με κέρναγε μπύρες. Και καμάρωνε. ”Η κόρη μου ρε, είδες πόσο μεγάλωσε; Κούκλα είναι και έχει και μυαλό εε; Πρώτη μαθήτρια είναι”. Όταν σε είδε για πρώτη φορά, ήταν εκεί στο ίδιο μαγαζί. Μπήκε και συννέφιασε. Κατάλαβε. Σου έδωσε το χέρι να σε μετρήσει κι από τότε σε μέτραγε λειψό. Λίγο. “ Τι έγινε αλλάξατε μαλλιά με την κόρη μου ρε, ανάποδα τα ‘χετε ο ένας μακριά η άλλη κοντά!” Περάσαν τα χρόνια έφυγα από το σπίτι. Και τα καλοκαίρια που γύρναγα κατέβαινα να δουλέψω και πια μου έδινε τσιγάρα από τα δικά του. “Έλα πάρε τώρα τσιγαράκι, που δεν βλέπει η μάνα σου και πες μου πέρασες κανα μάθημα ή όλο στα μπαρ είσαι; Κάτσε έρχεται ο Χρήστος ο μεταφορέας. Έχασε την γυναίκα του στο είπα;
-Να ρε, η κόρη μου είδες είναι και φοιτήτρια τώρα.”

Ακόμα εκεί είμαι μπαμπά. Μόνο που δεν βλέπει κανείς. Και σου κλείνω το μάτι, σε κερνάω ένα τσιγάρο από τα δικά μου και κάτσε να δούμε μπάλα.

"Σε μια πλακόστρωτη γωνιά, βρες τε μου, βρες τε ένα μπαρ"

2007-01-08T14:20:00.000+02:00

Έψαχνα να βρω κάτι να πω. Να γεμίσω την κουβέντα. Γιατί η σιωπή είναι γεμάτη από μόνη της. “Φαίνομαι αστείος, γίνομαι αστείος”. Πάλι κλαίω τις πιο ακατάλληλες στιγμές. Και γελάω τις ανάρμοστες. Μα τι κακό να μην συντονίζεις κορμί. Να φοράς εσώρουχα στο κεφάλι και να χορεύεις. Το έχεις δοκιμάσει ποτέ; Είμαι σίγουρη πως όχι. Μα αν δεν μπορώ να γελάσω με εμένα με ποιόν θα γελάσω; Γι’ αυτό σου λέω. Τις ώρες τις αστείες είμαι μεγάλο νούμερο. Και μ’ αρέσει καλέ…μ’ αρέσει πολύ.
Ενδοσκόπηση. Από πολύ νωρίς πονοκέφαλος. Ήταν πριν τα ξημερώματα που με ξύπνησε. “Έι ξύπνα, μην θαρρείς πως σε ξέχασα. Ξανάρθα”
Σηκώθηκα, άναψα τα φωτάκια και έστριψα ένα τσιγάρο. Πήρα την γνωστή θέση με τα γόνατα διπλωμένα και το κάπνισα μέχρι τέλους. Μετά άνοιξα τα παράθυρα. Έβαλα Cave να παίζει σιγά. “And anyway I told the truth and I ‘m not afraid to dιe”
Εντάξει λοιπόν. Αυτό δεν το φοβάσαι.
Afraid to shoot strangers ωστόσο;
Ο αυχένας μου διαμαρτύρεται. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι’ αυτόν. Θα περάσει.
Τι λέγαμε; Α ναι πόσο αστείος αντέχει να γίνει κανείς.
Αν το σκεφτείς σε ένα τρίτο επίπεδο όλα αστεία είναι. Ακόμα και οι αυπνίες. Πως ποτέ δεν θα ξανακοιμηθώ καλά στη ζωή μου και δεν με ενοχλεί. Το συνήθισα κι αυτό. Οι αυπνίες, οι πονοκέφαλοι, οι ξαφνικές πτώσεις και τα τρελά γέλια είναι δικά μου. Όπως και κάτι ηλίθιες γκρίνιες. Κάτι κουραστικά παράπονα. “Mην πίνεις τόσο κοπέλα μου δεν κάνει, δεν είναι ωραίο μια γυναίκα να πίνει πολύ”. Τι άλλο; Α ναι. Και κάτι παράπονα, κάτι άλματα στη σκέψη, κάτι συνειρμοί που κανείς δεν ακολουθεί και μετά τα παίρνω που δεν με καταλαβαίνει. Νεύρα τις πιο άκυρες ώρες και αυτοκαταστροφές.

Βρες τε μου, βρες τε ένα παιδί
να 'ν' η καρδιά του ωκεανή
και ξεριζώστε του τα μάτια δίχως λύπη
βγάλτε τα μάτια του γιατί
δεν τα χρειάζεται να δει
αυτή την πόλη το χτικιό
που όλοι σε τρώνε ζωντανό

Αυτό κανονικά γράφτηκε για μια άλλη πόλη, αυτήν του Βερολίνου. Τώρα εμένα μου κάνει και για τούτη εδώ την πόλη που είναι όμορφη μόνο τα βράδια.
Έμεινα ξάγρυπνη μέχρι που ξημέρωσε. Και μετά πλύθηκα, έβαψα τα νύχια των ποδιών μου και βγήκα. Είναι παράξενο πως οι ώρες της αγρύπνιας στοιχειώνουν τις μέρες μου. Αλλά χωρίς να πονάει. Μουντά, σαν ανάμνηση παιδικών χρόνων. Καμιά φορά σκέφτομαι πως χωρίς αυτούς τους κραδασμούς θα περιφερόμουνα απλώς.
Τις ώρες που θεριεύει ο πονοκέφαλος, το μυαλό μου βγαίνει από το κεφάλι μου. Κάνει βόλτες στο ταβάνι, μιλάει με την αράχνη και θυμάται ιστορίες. Σήμερα μου είπανε οτι έχω χαμηλή πίεση. Και εγώ τους γέλασα. Ε αστείο δεν είναι;
Παλεύω τον ίδιο καφέ από το πρωί. Παλεύω τις ίδιες σκέψεις από το πρωί. Το παρόν κείμενο δεν έχει κανένα νόημα.
Θα καεί μόνο του.

Ίσως φταίνε τα φεγγάρια

2007-01-05T13:29:00.000+02:00

Χαρτιά, σωροί και κάψα αρρωστιάρικη. Πυρετός ή καταπιεσμένα κίνητρα; Στο δρόμο ρε. Φύγε, πέτα μην κοιτάς. Κάθομαι με τα πόδια μαζεμένα στο λαιμό. Προσποιούμαι ότι παίζω. “Εσύ τι θες να κάνεις τελικά;” Δεν θέλω να κάνω τίποτα. Έχω ανάγκη να κάνω πολλά. Να γυρίσω κάπου που να το λέω σπίτι. Όχι άλλο την λύση του Χεμινγουει, όχι άλλο τα γραπτά του Μπουκόφσκι. Φεγγάρια πράσινα σαν μαντήλια, θυμάσαι; Το ’γραφες στους τοίχους σου και καμάρωνα που με στόλιζες να με βλέπεις κοκκινοφορεμένη δίπλα στην έξοδο. Κι ας είχε απαγορευτικά παντού, κι ας ήταν τα κάγκελα ψηλά, σαν εκείνα που φωτογράφιζα θολά εκείνη την νύχτα στο Μεταξουργείο. Οι γειτονιές του κέντρου, οι τελευταίες γουλιές της βότκας που πικραίνει το λεμόνι, το τρένο για πάνω, το λεωφορείο για κάτω, η συναυλία με την σφιχτή αγκαλιά του αγνώστου- γροθιά στους σεκιουριτάδες της φύλαξης, σε νιώθω, μη μου φοβάσαι.
Δεν γίνεται ρε. Να μη φοβάμαι. Στο διάολο, τι μ’ έπιασε σήμερα;
Να σε βλέπω να γελάς. Δεν το ‘χω συνηθίσει. Παρά πιάνω και ξύνω τις άκρες των δακτύλων στον ίδιο κόκκινο τοίχο να βγάλουν ουσία. Την βαθύτερη σημασία ρε καταλαβαίνεις; Αυτή που κρύβεται εκεί που σε κοιτάω.
Ξάπλωσε στο στομάχι μου κι άσε με να σου πιέζω τους κροτάφους. Να φύγει η ένταση, να φύγει η πίκρα, το λαχάνιασμα. Κοιμήσου αν θες. Μόνο που αν ξυπνήσεις εγώ δεν θα είμαι εκεί. Θα σηκωθείς, θα ανάψεις τσιγάρο και όταν αναλογιστείς που είμαι πες του μυαλού σου να το βουλώσει. Δεν έχει σχέση με αυτό ούτως ή άλλως.
Κλείνω την πόρτα πίσω μου και τραβάω το σύρτη. Κάνω πάλι το ίδιο κόλπο με τις πατούσες να κρατάνε αντίσταση. Απαγορεύω εισβολές. Παίρνω ανάσες με παρέα, πολλές, πολλές και αρχίζω να πετάω. Ψηλά. Στο ταβάνι αιωρούμαι. Σε μια γωνιά. Περιμένω να μου μιλήσει. Κι όταν θα αρχίσει να μιλάει θα βγάλω τον σκασμό και θα την ακούσω. Κι αυτή τη φορά δεν θα την ακυρώσω μετά.
Μπερδεύονται στο μυαλό μου κομμάτια, εικόνες. Ο Καζαντζάκης στο “όφις και κρίνο”. Οι τελευταίες σελίδες του. Ο Cave να τραγουδάει τις τελευταίες στροφές του “Where the wild roses grow” . Παράξενο μα πραγματεύονται το ίδιο θέμα. Ή εμένα μου φαίνεται το ίδιο. Έρωτες και θάνατοι. Εφηβεία που δεν τελειώνει;
Μα μιλάει;
Σςςςς.. άκου την.
Γυρνάω το κεφάλι και αφουγκράζομαι..

Είναι η ώρα μου.
Τεντώνω πόδια, γυρνάω κεφάλι στο πλάι.
Κοίτα με.
Είμαι όμορφη.
Δυνατή.
Άκου με.
Είμαι εύκολη.
Και παράξενη.
Ο εγωισμός μου με διατηρεί.
Αιώνες τώρα.
Μη θαρρείς πως θ’ αλλάξεις.
Κατέβα τώρα από κει, φόρα τα καλά σου νύχια και βγες στον κόσμο.

Σαν να ξυπνάω γρήγορα. Και να φοράω κάλτσες. Ζέστη. Κάψα αρρωστιάρικη.
Στο διάολο.
Όπου και να με γυρίσεις θυμάμαι.

Καινούριο τραγουδάκι στη λίστα για ακρόαση.
Love will tear us apart.
Ε;

"Σε προσκυνώ και σ’ αφήνω μόνη σου."*

2007-01-04T13:46:00.000+02:00

Γελάω τρελά. Με δανεικό τίτλο ή καλύτερα κλεμμένο. Περιμένω. Αναμένω. Ανυπομονώ. Όλα τα α στερητικά είναι. Λίγη πρωινή παράνοια, λίγοι παραπάνω άνεμοι από το συνηθισμένο. Θα μπορούσε να συνεχιστεί για ώρες. Πες μου ό,τι θες. Όχι αλήθεια. Ανάβω τσιγάρα με τρίμματα καπνού, πίνω μικρές γουλιές κρύου καφέ. Χαιδεύω βιολέ μαλλιά και πιάνω αφηρημένα πρόσωπο. Χαζεύω έξω από το τζάμι. Έναν άντρα που περπατάει μαζεμένα, μια γυναίκα που γέρνει από το βάρος βαλίτσας. Συσσωρευμένη ενέργεια. Κάπως, κάπου, πότε; Είχα ένα τζην καμπάνα αγορασμένο από την αθώα μου πλευρά. Ένα μαύρο δερμάτινο με παραμάνες χαρισμένο από τον αγαπημένο μου ξάδερφο. Στις τσέπες του είχε κάτι παλιά Rizla. Ο Άσιμος τραγουδάει με φωνή άλλου πως “έψαξα πολύ για να το πω σε σένα κι έχανα πολύτιμο καιρό”. Ή αλλού πως “ίσως να ξανάρθεις όταν θα ΄χω πια χαθεί”. Όχι δεν μελαγχολώ. Χαμογελάω ρε, δεν με βλέπεις;
Αδυνατώ, αδυνατώ, αδυναμία; Σκέφτομαι πως. Γιατί δεν σταματώ ποτέ; Μικροί, μικροί θάνατοι. Σε λέρωσα; Δεν το ‘ θελα. Κράτα με φίλε. Κράτα με σου λέω. Δεν έχω τι να κάνω τα χέρια μου. Και κρέμονται άχρηστα. Τώρα τραγουδάει ο αρχηγός. “Cause she ‘s nobody baby now”
Λάστιχα ανοιγμένα με μαχαίρι από τα παλιά, που πια τα πουλάνε μόνο σαν αναμνηστικά. Αναμνήσεις μιας εποχής που αυτός με τα γένια της κάνει μνημόσυνα. Έφτιαξα ένα μικρό κουτί. Διάφανο με μαύρο καπάκι. Και χώρεσα μέσα του εισιτήρια, βότσαλα, καπάκια μπύρας και μικρά χαρτάκια. Μετά πήρα κόκκινο τούλι και έντυσα το κρεβάτι. Έστησα σκοινιά και στόλισα φωτάκια. Έκατσα στην παλιά μου καρέκλα και άναψα όλες τις αφές μου. Σε θυμήθηκα όπως δεν σε είχα δει ποτέ. Ακόμα;
Γρήγορα, γρήγορα να προλάβω, όλα αυτά που αλλάζουν και δεν με περιμένουν, τα κύματα, πότε γίνανε 40 και τελικά κι αυτό ψέμμα ήτανε ή μάλλον μισή αλήθεια ε;
Στιγμές, στιγμές, όλα στιγμές σου το λέω ξανά γιατί δεν με πιστεύεις, μυρωδιές και ζωώδη ένστικτα, σκέτη χημεία ρε συ.

-Kοπελιά να σου δώσω τίποτα;
-Να βγάλω τη νύχτα;
-Μπαα το επόμενο μισάωρο..
“Χάρτινο τσίρκο μόλις σε βρίσκω γέλια σκεπάζουν..”
Ανήμερα Πρωτοχρονιά, διάδρομος και κρύο, τα ποτά ποτέ δεν είναι αρκετά, χορεύω κάτι από Joy Division μόνη μου και γελάω, γελάω τρελά.
Η κάμερα τραβάει τους δυο τους. Σκαλώνει πόδια γύρω του, σκαρφαλώνει μέχρι τη μέση του. Όταν πέφτουν εκείνος είναι πάντα ψηλά. Και την κρίσιμη στιγμή του σφίγγει το κεφάλι, του το κρατάει ακίνητο. Τον θολώνει. Την αδειάζει.
Αυτό μωρό μου, είναι ο έρωτας.
“Αυτό που οι σκύλοι βαφτίσαν αγάπη”
Ή
“Όλα τελικά ξαναγυρνάν σε εμάς”

Σήμερα όλη μέρα ακούω στο κεφάλι μου φωνές.
Τινάζομαι.
Και βγάζω νύχια στο μεσημέρι.

*Με μισείς ή με λατρεύεις;
Άλλη μια ρακή ψημμένη από την Αμοργό παρακαλώ..

Άντε και καλή τύχη μάγκες..

2007-01-03T11:15:00.000+02:00

Κάπως έχει μια αναπνοή. Με λίγο δυσκολία αλλά την έχει. Έχει έναρξη. Η καινούρια ζωή σου ντε.. αυτή που περίμενες. Ε ήρθε. Πάρτην τώρα και πέσε με τα μούτρα. Με τα δάχτυλα φάτην. Λαίμαργα, ανυπόμονα, μέχρι να ξεράσεις. Είναι όλη δική σου. Όχι ότι δεν θα προσπαθήσουν να στην αρπάξουν. Κοράκια σωρό. Σαν το μάτσο ξελιγωμένους πίσω από κάποιον που έτυχε να σκύψει ξεβράκωτος.
Τι λέγαμε; Α ναι, ότι ξεκινάει η καινούρια μας ζωή. Λίγο θαμπή από τις λάμψεις περαστικών χριστουγεννιάτικων φώτων. Λίγο κρύα από τις άκρες κόκκινης γούνας που δεν έφτασε να καλύψει τα πάντα. Λίγη φαίνεται. Αλλά μπορεί και να απλώσει στην πορεία. Θυμάσαι τότε που περπατούσαμε ώρες ατέλειωτες νότια; Σοκάκια μικρά και αυλές πνιγμένες στο νυχτολούλουδο, στο γιασεμί. Έκοβες μικρά κομμάτια και μου τα ’δινες. Και μιλούσαμε. Χαιρετούσαμε περαστικούς κι άλλους σαν εμάς.
Αν ήσουνα τώρα εδώ θα σε ρωτούσα. Γιατί οι δικές σου οι απαντήσεις μιλούσανε μια γλώσσα που καταλάβαινα. Τουλάχιστον πριν έρθει η χρονιά του τράγου, πριν πάψεις να μου γελάς, πριν φύγεις και πριν και πριν.
Θα σε ρωτούσα φιλαράκι. Πώς γίνεται να διπλώσεις την νύχτα στα δυο, πως γίνεται τα μπογιατισμένα σύννεφα να βγάλουν κεραυνούς, πως γίνεται πάντα να διαλέγω τον δύσκολο δρόμο, πως γίνεται να ξέρω ότι θα στραπατσάρω φτερά και προφυλακτήρες και να ορμάω κυνηγώντας τελικές. Πως γίνεται να φοράω μαύρη καμπαρντίνα και πάντα κάπου να την ξεχνάω. Να βρέχει και να στέκομαι εκεί που λίγα λεπτά πριν υπήρχε στέγαστρο. Πως σταματάς τον πονοκέφαλο και που έχει τις καλύτερες σιωπές της πόλης.
Νέα ζωή φιλαράκι. Σε νιώθω να μου γελάς από μακριά.
Κι εγώ μωρέ.. όλες τις ώρες θυμάσαι;
Τώρα δοκιμάζω ένα χαμόγελο. Δεν κάθεται ίσια στον καθρέφτη μου αλλά δεν είναι και στο χέρι του.
“Κάτσε λίγο ακόμα. Μη φεύγεις. Κάτσε έχω και τις καλές μου ψευδαισθήσεις να σε κεράσω.
Πρέπει να πας για δουλειά ρε μωρό μου αύριο.
Γάμησέ τη τη δουλειά. Εγώ είμαι καλλιτέχνης.”

Δεν είναι που δεν θέλω. Είναι που βαρέθηκα να με κερνάνε και τελευταία στιγμή να το παίρνουν πίσω.

Θέλω εκείνη την ώρα να με κοιτάς στα μάτια και να μου το λες. Πες το μου..

Numb και Cherry το πρώτο κείμενο της χρονιάς για σας. Επειδή το ζητήσατε. Και δεν το παίρνω πίσω. Κι ας είναι στραπατσαρισμένο.

Χρόνος τελειώνει ο χρόνος μου τελειώνει

2006-12-30T18:02:00.000+02:00

Σκισμένες σελίδες, λόγια κομμένα.
Αμήχανες σιωπές.
Ξέρω τι σκέφτεσαι. Σε περιμένω δεν το βλέπεις;
Αφαιρώ, αφαιρώ και δεν μένει τίποτα.
Να σου χαρίσω όταν θα έρθεις.
Μονάχα κάτι σκισμένα τούλια. Κάτι πέτρες μαζεμένες στις θάλασσες της Ικαρίας, της Αμοργού, στις παραλίες του Κορινθιακού. Κάτι μισά σκουλαρίκια. Κάτι βελόνες σπασμένες στα δυο. Μισή για μένα, μισή για σένα. Κάτι δάκρυα μαύρα, από μάσκαρα αφημένη στον ήλιο χρόνια. Μαύρες μύτες μολυβιών, κομμάτια από σκισμένα πουλόβερ, κλωστές και εισιτήρια λεωφορείων, υπεραστικών και μη.
Θα σε πάρω να πάμε μια βόλτα. Σε μισοερειπωμένα αρχοντικά. Σε δάση που παλεύουν να αναγεννηθούν από φωτιές, σε ρημαγμένα ξύλινα παγκάκια. Θα ζωγραφίσω τα αρχικά μας σε μια μεγάλη ροζ καρδιά. Τα κομμάτια του κραγιόν μου θα μείνουν εκεί να μαζεύουν σκόνη. Ο καφές θα παγώνει στα πλαστικά κύπελλα. Αλλά δε θα μας νοιάζει. Θα είμαι πολύ απασχολημένη. Να σε κοιτάω. Να σε χαιδεύω.
Τι κάνω;
Ερωτεύομαι μόνη μου.
Και όχι αυτός ο χειμώνας δεν θα βγει με μισές σιωπές.
Μόνο με ολόκληρες κραυγές.
This is the weeping song ξανά.
Και ξανά ξανά ξανά
Your lady of the various sorrows
She had a mindful of tyranny and terror
Enjoy the silence
You only say you love me when you 're drunk
Αγρύπνια και ground control

Λίστες τραγουδάκια
Για τον χρόνο που έρχεται.
Έλα, αργείς;

Quiz για δυνατούς:πόσες ίιιου ευχές αντέχουν τα ροζ αυτάκια μου;!

2006-12-22T10:26:00.000+02:00

"Και του χρόνου διπλή."
"Καλή τύχη."
"Άντε και μ’ έναν καλό γαμπρό."
"Καλά μυαλά."
Έλα τώρα που γυρίζει πόσες άλλες ίιιιιιιου ευχές θα ακούσω;!
Ρε χρόνια μου καλά λέμε!
26.
Αύριο, όχι σήμερα.
Χιχιχιχι θα το γιορτάσω δεόντως!
Χικ και ξανα χικ και γειά μας καλέ!
Φιλώ σας και ξαναδώ σας σε καμιά βδομάδα.
Ε τόσο τα γιορτάζουμε εμείς!
Ή τόσο κάνουμε να συνέλθουμε από τις καταχρήσεις!

Λουλούδια και ροζ τούλια

2006-12-20T10:53:00.000+02:00

Χθες έφυγα από τη δουλειά με μια φίλη. Περπατούσαμε προς το μετρό, όταν είδα μια ανθοδέσμη με 2 μόνο κόκκινα τριαντάφυλλα πεταμένη στο δρόμο. “Kρίμα τα λουλουδάκια καλή μου, τι σου φταίγανε “, μονολόγησα. Δεν ξέρω γιατί ήμουνα σίγουρη ότι κάποια θύμωσε με κάποιον και τα πέταξε στη μέση του δρόμου. Δεν είναι σύνηθες για μένα να μιλάω ή να γίνομαι γλυκιά. Αλλά έχω ένα θέμα με τα λουλούδια, ίσως γιατί έχω πάρει ελάχιστες φορές στη ζωή μου, ίσως απλά γιατί τα θεωρώ πολύ ξεχωριστό δώρο. Ειδικά όταν προσφέρονται χωρίς αφορμή. Τα σήκωσα, τα κοίταξα και μετά είδα τριγύρω. Δεν υπήρχε κανείς. Πλησίασα λοιπόν την πιο κοντινή πόρτα και τα έβαλα εκεί.
Έφυγα χαμογελώντας. Σκεφτόμουνα μια ιστορία που μπορώ να γράψω από αυτό το γεγονός. Που να τελειώνει με αυτήν την εικόνα. Η φίλη μου γέλασε σκεπτόμενη πόσες παρεξηγήσεις μπορεί να δημιουργήσει αυτή η ανθοδέσμη σε αυτήν την πόρτα. Αλλά που ξέρεις φιλενάδα; Μπορεί να κάνει κάποιον ή κάποια ευτυχισμένο.
Άντε λοιπόν να τη δω ροζ σήμερα..
Και να θυμηθώ πόσες φορές έχω πάρει λουλούδια.
Χμμ..
Όταν έκλεινα τα 16 ο Ν. στο παρτυ γενεθλίων μου έφερε 15 κόκκινα τριαντάφυλλα.
Σε μια κατάνυξη ποτών και διαφόρων ο Δ. μου έδωσε ένα κίτρινο τριαντάφυλλο.
Το καλοκαίρι των 17 μου, ο Τ. μου χάρισε κάτι κλεμμένα γιασεμιά. Τον ίδιο χειμώνα μου έφερε δύο κόκκινα και ένα λευκό τριαντάφυλλο.
Στα 19 ο Κ. με έβλεπε για 2 βδομάδες άρρωστη και ήρθε να με δει κρατώντας μια ανθοδέσμη πράσινη και κόκκινη.
Και πριν ένα χρόνο που έγινα 24 ο Γ. ήρθε με λουλούδια για “να μην παραπονιέμαι που κανένας άντρας δεν μου φέρνει”.
Θα σε λυπήσω Γ. αλλά θα συνεχίσω να παραπονιέμαι. Νάζια κάνω μωρέ, για να εξασφαλίζω ότι κάπου-κάπου θα παίρνω και λουλούδια. Μπορεί να νομίζουν ότι λόγω γενικότερου κυνισμού και γκρίνιας τα απεχθάνομαι. Αλλά δεν είναι έτσι. Είναι το μόνο δώρο που πάντα με κάνει να κλαψουρίζω κρυφά.
Κάτσε να σκεφτώ τι έγινε με αυτούς που μου φέρανε.. όχι όχι δεν θα το σκεφτώ. Είπαμε σήμερα την είδα ροζ!
Μπορεί να έχω ξεχάσει άλλους ανθρώπους που μου χαρίσανε. Αλλά περάσαν τα χρόνια, στην πορεία ήρθε ο σουρεαλισμός και μέρος του εγκεφάλου απήχθη κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες!
Scarlet for me and scarlet for you .. που τραγουδάει και ο αρχηγός..
Άσε μην πω καλές γιορτές, είπαμε ροζ αλλά όχι κι έτσι.
(εντάξει επανήλθα στα συνηθισμένα μου!)

Σουρεάλ πτήσεις.Ή αλλιώς πρόβες.

2006-12-19T12:57:00.000+02:00

Κάτι παράξενα σχήματα στον άσπρο τοίχο. Λουλούδια, σκιές και μαχαίρια. Άπλωνες τα χέρια και βγαίνανε όλα σε αχνό γκρι. Γελούσα, πόσο παράξενα μου φαινόντουσαν όλα. Δεν μοιάζανε με τα πραγματικά. Ας πούμε, το μαχαίρι ήταν πιο τρομακτικό, τα δόντια του πιο κοφτερά. Ή ίσως απλά να ήταν όλα παράξενα γιατί ήταν καινούρια. Γυαλιστερά, σαν φωτογραφία που δεν την έχει αγγίξει κανένα λερωμένο ή ιδρωμένο δάχτυλο. Μετά έμαθα πως τις φωτογραφίες είναι καλύτερο να τις εμφανίζει κανείς σε ματ χαρτί. Έτσι δεν φαίνονται τα σημάδια. Και πολύ αργότερα αποφάσισα να μην εμφανίζω κανένα φιλμ. Μου σφίγγεται η ψυχή όταν ανοίγω το συρτάρι με τους σωρούς από τα μαύρα κουτάκια. Τις νύχτες ζωντανεύουν, παίζουν και κυλιούνται, ζηλεύουν τα πιο παλιά. Και μόλις παίρνει να χαράζει ησυχάζουν. Κάνουν πως κοιμούνται. Με πειράζεις και δεν ξέρω πώς να αντιδράσω. Να μη σε τρομάξω, να μην καταλάβεις πόσο παράξενα μου φαίνονται όλα. Ζωή; Καθημερινή; Μα δεν θυμάμαι σου λέω. Μόνο με τα χέρια προσπαθώ να σου μιλήσω, να σε κάνω να καταλάβεις. Κουράζονται, σκάνε με κρέμες εντατικής ενυδάτωσης προσπαθώ να τα συνεφέρω. Να μη σε πονάνε στην αφή. Ξέρεις, γι’ αυτό δε σου μιλάω. Για να μη σε πονάω στην αφή. Και μετά καμπουριάζω πλάτη, αναμένω χάδια. Μου λες εντάξει τώρα δεν θα πονάει πια. Και μετά σου γυρνάω πλάτη, αναμένω τα αντίο. Μόνο που αυτή τη φορά δεν θα ‘ρθουν. Ξέρω, ξέρω δεν καταλαβαίνεις. Μα δεν γίνεται να είμαι πιο κατανοητή. Πετάω από βράχο σε βράχο, γαντζώνομαι σε εξέδρες και σπάω νύχια με το να κρατιέμαι. Από το βάθος σκυλιά κλαίνε σαν να τα δέρνει αόρατο αφεντικό. Κολλάει το βρεγμένο μου τζιν στα πόδια και με εμποδίζει. Το βγάζω και συνεχίζω να πετάω. Κάπως σαν παλιά, τότε που καθόμασταν όλοι στο μπαλκόνι. “H καύτρα σου φωτίζει το πρόσωπο”. Πετάω ρε φίλε, πιάσε με.
Γέλια, πολλαπλοί συνειρμοί, τον βλέπω να την πιάνει από τη μέση. “Θα ανέβω στο παγκάκι, στο κράσπεδο του πεζοδρομίου, στην κολώνα του δήμου, θα πετάξω ρε φίλε”. Θα σκύψω να σε χαϊδέψω μόνο όταν χαμηλώσω την πτήση. Κι αν δεν είσαι ακόμα εκεί, να θυμάσαι μόνο πως προσπάθησα. Είναι φορές που θέλω μόνο να κοιτάω. Γιατί με διακόπτει ο καιρός; Ο χρόνος; Έχω πολλά να σώσω; Σπασμένες κούκλες, χωρίς κεφάλια και με πόδια μπογιατισμένα. Δεν, δεν , δεν...................................................................................................................................
..........................................Πετάω

Ένα μικρό ζειμπέκικο για την άλλη

2006-12-18T13:53:00.000+02:00

Σηκώνομαι νωρίς. Τεντώνω καλσόν και το φοράω αργά.
Ανακατεύω μαλλιά και τεντώνω χέρια. Να, κι αν θέλω θα πιάσω ουρανό. Στρίβω τσιγάρα, μετράω σκουπίδια και σταγόνες στις οροφές περαστικών αυτοκινήτων.
“Την ώρα που γεννιόμουνα σχολάγανε οι μοίρες”
Σιγομουρμουράω και γελάω. Σιγά όμως κι αυτό. Έρχεται η μέρα του. Και θυμάμαι πως όλα ήταν θολά και ακαθόριστα ζυγά. Μπερδεύω δάχτυλα και μπούκλες. Κόκκινα αλκαλικά τα νύχια. Πρόβες για να σου γρατζουνάνε πλάτη και ώμους. Να μένουν τα σημάδια. Οριοθετώ την περιοχή μου σαν τα σκυλιά.
“Μονάχη μου καθόμουνα κι απ’ τη ζωή κρατιόμουνα, κρατιόμουνα σ’ ένα καφάσι μπύρες”
Γελάω πιο δυνατά. Είναι που ξέρω το μυστικό. Σαν να σε βλέπω να με κοιτάς απορημένα.
Βγαίνω στο δρόμο και αγγίζω κρυφά τα κάγκελα. Μεταλλικά κομμάτια διαπερνούν τις παλάμες μου , ηλεκτρικά τραγούδια τα αυτιά μου. Κι είναι πάλι όπως παλιά.
“Στον κόσμο που ‘ρθαμε χορτάσαμε γκρεμό”
Κάτι Κυριακές σερνάμενες, κάτι ξημερώματα Σαββάτου μεθυσμένα, κάτι Δευτέρες στραβές και ζαρωμένες.
Πως φαίνομαι άμα ξυπνάω; Θα μου πεις;
Μάτια μισοβαμμένα και μαύρες σκιές εκεί που παλιά γυαλίζανε ρυτίδες.
Για μένα. Μόνο για μένα ακούς;
Να ζεις.
Θέλω.

Ιστορίες της πόλης./ Που είναι όμορφη μόνο τα βράδια. Φεβρουάριος. -Αριάννα.

2006-12-15T09:04:00.000+02:00

Κλώτσησε την πόρτα του ξεχωριστού δωματίου που είχε απαιτήσει για να υπογράψει το συμβόλαιο. Κοντοστάθηκε και έλεγξε την άκρη της μπότας του. Ώρες είναι να ξεφτίσει λίγο πριν τη συναυλία. Μπήκε στο δωμάτιο και κοίταξε τριγύρω. Όλα φαινόντουσαν εντάξει. Προχώρησε στο μικρό ψυγείο να δει αν είχε μέσα όλα όσα είχε ζητήσει. Η βότκα ήταν μέσα παγωμένη αρκούντως, και το χαμηλό κρυστάλλινο ποτήρι ίδρωνε πάνω στο ξύλινο σουβέρ.
Στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη, χαμήλωσε λίγο και έστρωσε τα μακριά μαλλιά του. Ήταν περήφανος γι’ αυτά τα μαλλιά. Κόντευε τα 40 και δεν είχε καμία άσπρη τρίχα. Ήταν ίσια, μαύρα και γυαλιστερά.
Έβαλε ένα ποτό, χάιδεψε το επιμελημένα ξεφτισμένο δερμάτινο και άπλωσε τα πόδια του στο χαμηλό τραπεζάκι. Έβλεπε το είδωλό του στον καθρέφτη. Θαύμαζε τη στάση του. Νωχελική, λεπτή. Έτοιμη κάθε στιγμή για επίθεση. Φιγούρα αιλουροειδούς χωρίς ευτυχώς ποτέ να χρειαστεί να στερηθεί για να τη διατηρήσει. Μάλλον τα ξενύχτια, οι καταχρήσεις και τα θηλυκά βοηθούσαν επαρκώς. “ Είσαι ωραίος μάγκα μου. Είσαι ωραίος”, μονολόγησε και γέλασε βραχνά.
Ο Φρανκ- όνομα που του είχε κολλήσει μια γκόμενα όταν ήταν ακόμα στα 20 και τραγουδούσε με τη δεύτερη μπάντα του γιατί λέει έμοιαζε με τον Φρανκ Ζάππα, ήταν πλέον επιτυχημένος. Βέβαια στον Ζάππα δεν έφερνε και πολύ. Μόνο το μουστάκι και το μουσάκι ήταν ίδιο αλλά τον βόλευε αυτό το όνομα. Περιείχε την κατάλληλη δόση αμφισβήτησης και εναλλακτικότητας. Στην ουσία ο Φρανκ δεν ήταν και τίποτα το ιδιαίτερο. Αλλά εφόσον το ήξερε ο ίδιος ήταν εντάξει. Μπορούσε να το χειριστεί κατάλληλα και τα χρόνια που περάσαν του απέδειξαν ότι ήταν πολύ καλός σ’ αυτό. Μουσικός δεν ήταν. Τραγουδούσε μέτρια. Αλλά πάνω στη σκηνή ήταν αρκετά εντυπωσιακός. Φρόντισε να προβάρει από μικρή ηλικία τις κατάλληλες κινήσεις. Λίγος Morrison, λίγος Cave, λίγος Iggy και έτοιμος. Αν προσθέσει κανείς σ’ αυτό και κάτι προκλητικές δηλώσεις επί παντός επιστητού και κάτι ιστορίες για ομηρικούς καβγάδες με γυναίκες και συνεργάτες- όλα κατασκευασμένα από τον ίδιο, έχει την συνταγή της επιτυχίας. Οι γκόμενες τον λάτρευαν, οι άντρες γουστάρανε την αυθεντικότητά του, οι κριτικοί με τον καιρό έμαθαν πως ο κόσμος καθιερώνει είδωλα. Και πλέον ο Φρανκ ήταν είδωλο.
Συνέχισε να σιγοπίνει τη βότκα του και αναλογίστηκε πόσο έξυπνη κίνηση ήταν εκείνη η υποτιθέμενη διάλυση της τωρινής του μπάντας πριν 3 χρόνια. Το κοινό συνέρρεε στις συναυλίες για να ακούσει τραγούδια από τους παλιούς του δίσκους. Κάθε φορά ήταν η τελευταία φορά. Και κάθε φορά ο κόσμος εξακολουθούσε να έρχεται καυλωμένος να τους ακούσει. Ή μάλλον: να τον ακούσει. Οι υπόλοιποι ήταν καλοί μουσικοί αλλά τους είχε διαλέξει και για άλλον έναν λόγο. Δεν ήταν ικανοί να τραβήξουν την προσοχή από αυτόν.
Σηκώθηκε να βάλει άλλη μια βότκα. Έπρεπε να αποφασίσει επιτέλους τι θα κάνει με καινούριο υλικό. Ήταν καιρός να αλλάξει τα δεδομένα. Ο Φρανκ και η μπάντα του θα βγάζανε δίσκο μετά από 5 χρόνια. Είχε μαζέψει ό,τι καλύτερο είχε γράψει ο μπασίστας του. Γιατί εκείνος έγραφε κομμάτια προορισμένα να σαρώσουν. Γηπεδικά, εφηβικά ίσως, αλλά θα σάρωναν για άλλη μια φορά.
Όρθιος δίπλα στο ψυγείο, άρχισε να κουνάει τη μέση του κυκλικά, αργά, ηδονικά. Κάπως όπως ο Βασιλιάς παλιά. Φαντάστηκε ότι είχε στα πόδια του μια γυναίκα. Μια μικρή, όμορφη γυναίκα με το στόμα της κολλημένο στον καβάλο του. Έφερε το μπουκάλι στο στόμα του και κρατώντας το σαν μικρόφωνο, έσυρε τα χείλη και τη φωνή του αργά επάνω του. “Don’t you love her madly..” τραγούδησε βραχνά. Είχε αρχίσει να μεθάει λίγο.
Οι γυναίκες τον λάτρευαν. Κι αυτός το ίδιο. Γέλασε σιγά. Τις λάτρευε. Ειδικά τις μικρές σε ηλικία. Όχι τόσο βέβαια, όσο να τις κρατήσει για πολύ. Ήθελε όλη την προσοχή ο Φρανκ και οι γυναίκες έχουν ένα μυστήριο τρόπο να την τραβάνε πάνω τους μετά από λίγο. Κι έτσι διάλεγε ποιες θα τον συντροφέψουνε. Για ένα ή λίγα βράδια. Καμιά φορά σκεφτότανε πως θα ήταν η ζωή του, αν είχε ακολουθήσει την προδιαγεγραμμένη πορεία, βοηθός στο φαναρτζίδικο του γέρου του μέχρι να βρεθεί καμιά καλή κοπέλα, να την παντρευτεί, να κάνουνε και κάνα δυο παιδιά. Εντωμεταξύ θα είχε πεθάνει κι ο γέρος θα του άφηνε την επιχείρηση και την γριά να την φροντίζει. Αυτή ήταν γερό κόκκαλο, δεν θα πέθαινε νέα. Γύρισε το κεφάλι του επιδεικτικά στο πλάι και έφτυσε. Προσγείωσε τη ροχάλα στον καθρέφτη και έμεινε να την κοιτάει καθώς κυλούσε αργά προς τα κάτω. Του λέρωνε το είδωλο. Γέλασε δυνατά, σπασμωδικά. Μήπως είχε μεθύσει τελικά; Δεν την σκούπισε.
“Father I want to kill you, mother I want to fuck you”, τραγούδησε δυνατά. Τον έπιασε κρίση βήχα και γέλιου μαζί. Η ιδέα ότι θα πηδούσε την μάνα του ήταν φοβερά γελοία. Η γριά δεν ήταν από κείνες που αφήνανε περιθώρια. Από μικρό τον έσπαγε στο ξύλο. Σαν τώρα την θυμάται να τριγυρνάει μέσα στο σπίτι με τα νυχτικά και κάτι ελεεινές περούκες και να παριστάνει την μεγάλη ντίβα. Αφού είχε κατεβάσει μισό μπουκάλι βότκα πρώτα. Βότκα για να μη μυρίζει μετά. Όσο ήταν μικρός και δεν πήγαινε σχολείο, το θυμάται να συμβαίνει τουλάχιστον 3 φορές την βδομάδα. Είχε όμως καταπληκτικό αυτοέλεγχο. Έπινε μια θάλασσα, τραγούδαγε, ντυνόταν, έκανε σώου και κατά το μεσημέρι πριν έρθει ο πατέρας του γινόταν πάλι η μάνα, σοβαρή με την ρόμπα σφιχτά δεμένη στη μέση της και τα χέρια της έτοιμα για ανάποδες. Τις μόνες φορές που τη θυμάται τρυφερή ήταν όταν τον ήθελε κομπάρσο στην παράστασή της. Τότε τον καλόπιανε. «Έλα αγάπη μου, έλα αστέρι μου να χτυπήσεις παλαμάκια στην μαμά. Η μαμά θα γινόταν μεγάλη θεατρίνα αγάπη μου. Έλα δεν είμαι όμορφη;»
«Ναι μαμά είχιαι όμολφηη», της απαντούσε ψευδά και έμενε να την χαζεύει. Με τα παιδικά του δόντια λειψά, με τα χεράκια του ιδρωμένα να χειροκροτάνε μέχρι που κοκκίνιζαν και τα μάτια του πελώρια να τσούζουν αλλά να μην τα κλείνει ούτε για ένα δευτερόλεπτο, να μην χάσει την εικόνα της. Με την περούκα στραβή, το κραγιόν πασαλειμμένο να γελάει βραχνά, βραχνά σαν την πουτάνα στην Γ’ Σεπτεμβρίου, χρόνια μετά «έλα αγοράκι πέντε χιλιάρικα το απλό δέκα ο γύρος του κόσμου έλα αγοράκι που έχεις και όμορφα μακριά μαλλιά μμμ έλα αγοράκι»-
Κούνησε το κεφάλι του αηδιασμένος. Τι σκατά τον είχε πιάσει απόψε; Σήμερα ήταν η βραδιά του κι αυτός σκεφτόταν όλες τις αηδίες. Οι γέροι του ζούσαν ακόμα στο ίδιο σπίτι, είχε να τους δει χρόνια. Ποιος ξέρει ίσως η μάνα του να κάνει παραστάσεις μόνο για το γέρο πια.
Σηκώθηκε όρθιος και ξαναγέμισε το ποτήρι. "Στην υγειά μου λοιπόν", έγνεψε κοροϊδευτικά. Ένιωσε έτοιμος. Η γνωστή ιεροτελεστία όπως πριν από κάθε συναυλία είχε φτάσει τη μέση της. Τώρα ήταν ώρα να πλακώσει στο βρισίδι κάποιον από τους τεχνικούς και μετά να διαλέξει την πιο μικρή από τα κοριτσάκια που ήταν μαζεμένα έξω από τα κάγκελα να παίξει λίγο μαζί της. Ήταν πολύ προσεκτικός ο Φρανκ μ’ αυτό το θέμα. Τις διάλεγε όσο πιο μικρές γινόταν αλλά νόμιμα ενηλικιωμένες. Δεν ήθελε τραβήγματα με κανέναν πολύ περισσότερο με έξαλλους πατεράδες ή μανάδες ή ακόμα χειρότερα μπάτσους. Ας τα μάζευαν τα μούλικά τους πριν βγουν στην γύρα για γαμήσι. Αλλά κι αν δεν τα μάζευαν, αυτός δεν είχε καμιά διάθεση για περαιτέρω τραβήγματα.
Άδειασε το μισό και άνοιξε την πόρτα. Προχώρησε αργά, λικνιστικά μέχρι την πλαϊνή είσοδο και κρυφοκοίταξε από το παραθυράκι. Προσπαθούσε ακόμα να διαλέξει γκόμενα, όταν ένιωσε ένα χέρι να του χαϊδεύει την πλάτη. Στράφηκε έτοιμος να βάλει φωνές γιατί για μια στιγμή, μόνο για μια στιγμή του φάνηκε ότι ήταν το χέρι της μάνας του. Είδε μια κοπέλα με κόκκινα μαλλιά. Τρόμαξε γιατί για μια στιγμή, μόνο για μια στιγμή δεν μπορούσε να διακρίνει τίποτα άλλο. Ούτε πρόσωπο, ούτε κορμί, μόνο αυτά τα παράξενα κόκκινα σαν το αίμα λίγο πριν πήξει μαλλιά. Επιβλήθηκε στον γρήγορο χτύπο της καρδιάς του. Είχε καλό αυτοέλεγχο αυτό ήταν γνωστό. Μισόκλεισε τα μάτια.
-Τι έχουμε εδώ;
Με βαθιά επιτηδευμένα βραχνή φωνή. Η κοπέλα τον κοίταξε λίγο εξεταστικά.
-Ψάχνω τον Φρανκ. Εσύ είσαι;
Τον θύμωσε. Δεν είναι δυνατόν να τον ρωτάει! Εκτός και αν.. γέλασε με μια μικρή που δεν θα παραδεχόταν σε κανέναν ανακούφιση, την είχαν στείλει οι μαλάκες της μπάντας να του κάνει πλάκα.
-Εγώ βέβαια. Ψάχνεις κάτι συγκεκριμένο από τον Φρανκ; Σκέφτομαι διάφορα δικά του, που θα μπορούσα να σου χαρίσω.
Χάιδεψε τα μαλλιά του και έγλειψε τα χείλια του με εκείνη την κίνηση που οι φωτογράφοι λάτρευαν.
-Δεν είμαι σίγουρη. Ακόμα. Υπάρχει κάποιο μέρος να τα πούμε λίγο; Με λένε Αριάννα.
Πετάρισε τα μπλε της βλέφαρα.
Γέλασε πιο δυνατά. Η μικρή ντρεπόταν. Τώρα που μπορούσε να την κοιτάξει, έβλεπε πόσο μικρή ήταν. Κατάλευκο δέρμα, σκούρα μάτια και κόκκινα μαλλιά. Από κορμί δεν έλεγε και πολλά αλλά για τη δουλειά που την ήθελε δεν χρειαζόταν. Να τον ξαλαφρώσει λίγο πριν την συναυλία, να βγει στον κόσμο νωχελικός.
-Και βέβαια υπάρχει. Έλα και μετά θα μου πεις αν θα με θυμάσαι για πάντα.
Την αγκάλιασε από τους ώμους και την τράβηξε προς το δωμάτιο. Το κορμί της του έδινε μια περίεργη αίσθηση. Σαν να μην έμενε λεπτό ακίνητο, σαν να έτρεχαν νερά κάτω από το δέρμα της. Παράξενο μα όχι αποκρουστικό. Χαμογέλασε λίγο σαν λύκος. Θα ήταν ιδιαίτερη βραδιά σήμερα.
Μπήκαν στο δωμάτιο.

Λίγο αργότερα ο μπασίστας πέρασε έξω από το δωμάτιο. Άκουσε κάτι περίεργους μα γνώριμους θορύβους. Ρουφήγματα, κραυγές. Κούνησε το κεφάλι του συγκαταβατικά. Ο Φρανκ καλοπερνούσε. Είχε προλάβει να δει την πλάτη της κοπέλας. Και του είχαν κάνει ενύπωση τα μαλλιά της. Φλογάτα.

Ιδιαίτερη βραδιά εκείνη. Οι γκρούπις του Φρανκ, αυτές που πάντα στριμωχνόντουσαν μπροστά μπροστά να ιδρώνουνε πάνω στους σεκιουριτάδες είπανε πως ήταν η καλύτερη εμφάνισή του. Καμιά δεν κατάλαβε πως αυτοκτόνησε μπροστά στα μάτια τους. Νομίσανε πως ήταν όλα μέρος του σώου. Όταν ο Φρανκ δάγκωσε το καλώδιο του μικροφώνου μέχρι να το γυμνώσει από το προστατευτικό του τσιρίξανε όλες μαζί. Όταν τον χτύπησε το ρεύμα και μυρίσανε καμμένο κρέας, σβήσανε τα φώτα και ξέσπασαν ουρλιαχτά θριάμβου.
Τον κόσμο τον έβγαλαν από το γήπεδο λίγο αργότερα. Υποθέσαν όλοι ότι η συναυλία τελείωσε λίγο απότομα αλλά θριαμβευτικά
Τον Φρανκ τον μαζέψαν οι τεχνικοί σε μια πλαστική σακούλα. Οι μπότες του είχαν κολλήσει στο πάτωμα και το δερμάτινο παντελόνι του στην κολώνα του μικροφώνου.
Κανείς πέρα από τον μπασίστα δεν είχε δει την κοπέλα με τα κόκκινα μαλλιά να μπαίνει μαζί του πριν την συναυλία στο δωμάτιο. Κι ο μπασίστας δεν μίλησε. Είχε υλικό για καινούρια αρχή. Καλό υλικό, ικανό για να υπογράψει συμβόλαιο που θα απαιτούσε ξεχωριστό δωμάτιο για τον ίδιο.

"I'm about to lose, lose my worried mind"

2006-12-14T09:58:00.000+02:00

Κόκκινος θυμός. Πέφτουν μπροστά στα μάτια μου οι λέξεις. Τρέχουν. Φεύγουν άπιαστες. Και δεν εξατμίζονται. Επιμένουν να είναι εκεί. Έκλεισε μισός χρόνος που ξεκίνησε αυτή η θεραπεία. Και δεν βρίσκω ακόμη τις αιτίες. Μόνο αφορμές. Πόσο εύκολο είναι να φταίει πάντα η ψευδαίσθηση των άλλων και ποτέ η δική σου αδυναμία; Πάρε πρωτοβουλίες, πάρε ευκαιρίες, κάνε επιλογές. Γόνιμο άγχος, παραγωγικό που μας ταίζανε στο σχολείο. Μπούκωσα. “Θέλω να καθίσω σ’ ένα καφενείο που να βλέπει θάλασσα”. Ναι. Και να κάνει κρύο, να πίνουμε κονιάκ, να ’ρθεις και να στα πω όλα. Σιγά – σιγά αλλά όλα. Αυτά που είναι κρυμμένα όλα αυτά τα χρόνια. Να ξεκουραστώ για λίγο “για τοσοδούλι”. Και να μην ψάχνω πια μέσα στις λέξεις των άλλων παρηγοριά, συγκέντρωση, ειρμό και τέλος. Δεν έρχεται το τέλος, πρόσκαιρη βοήθεια αλλά όλα αυτά τα άφησα πίσω χρόνια πριν. Ήθελα να πω σε μια κοπέλα που είδα μέσα στο τελευταίο βαγόνι να σταματήσει να το κάνει αυτό στον εαυτό της δεν είναι η λύση το ‘κανα κι εγώ και γιγαντώνει απλά την έλλειψη. Και δεν της είπα τίποτα, το βούλωσα ως συνήθως μόνο την κοίταζα σαν παραπονεμένο γατί μέχρι που φοβήθηκε. Κατάσταση ομηρίας όλη η καθημερινότητά μου. Απόδραση, φυγή και ηθελημένο πισωγύρισμα. Γιατί όταν θυμώνω τα βλέπω όλα κόκκινα; Νομίζω ότι αυτή τη φορά σε πίστεψα.
Στροβιλίζομαι τινάζω χέρια χορεύω δάχτυλα συστρέφω καρπούς απλώνω μαλλιά λικνίζω λεκάνη τελειώνΩ
Χωρίς εσένα.
Και ούτε καν για εσένα.

Μιλάει η arachne.

Μιλάω με ένα τσιγάρο ανάμεσα στα δάχτυλα και έναν καφέ να κρυώνει

2006-12-12T11:21:00.000+02:00

Γράφω σβήνω διορθώνω. Αγώνας για συγκέντρωση. Βρεγμένοι δρόμοι και τα μισά χωράφια της Ξάνθης στα πνευμόνια μου. Ένα χαρούμενο κείμενο σας παρακαλώ. Μόνο λιλά ήρωες δηλαδή; Δεν γίνεται για τώρα. Να πάρω την σκάλα, να ανέβω στο πατάρι και να ψάξω για τις κούκλες μου. Να στήσω ολόκληρες ζωές στο πάτωμα. Και εκεί δεν θα πειράζει που δεν θα είναι όλα αληθινά έτσι; Εκείνες τις σκέψεις λίγο πριν σε πάρει ο ύπνος. Πως και δεν έχω αρρωστήσει ακόμα; Βγαίνω με λεπτές μπλούζες, τα χέρια έξω, κασκόλ και ομπρέλα ποτέ. Δεν νιώθω κρύο φέτος. Δεν είναι χειμώνας, είναι μια εν δυνάμει άνοιξη. Γύρω στήνονται παιχνίδια, είσαι το αουτσάιντερ των εξετάσεων αυτών. Κάτι παλιά τραγούδια του Έλβις, πόσο όμορφα ακούγονται τον Νοέμβρη. Συμπάθειες και αδυναμίες. Μια χαρά, για όσους προσπερνάνε τις λακκούβες. Θυμάμαι που μου είχες χαρίσει εκείνη την αφίσα με τον άνθρωπο που πηδούσε πάνω από μια τέτοια. Και είχε πιάσει ο φωτογράφος την στιγμή που δεν μπορούσες να πεις αν θα τα κατάφερνε ή θα έπεφτε ακριβώς στο κέντρο της. «Το σπίτι μου; Τέρμα κόλαση». Τα χαρτάκια κρυμμένα στα βαζάκια της κρέμας μου. «Είμαι εδώ δεν φεύγω». Ανακοινώσεις χωρίς κανένα αντίκρισμα. Άκουσα να μου λένε ότι την στιγμή που το λες αυτό το δεν φεύγω το εννοείς, οπότε δεν είναι ψέμα που ακυρώνεται μόνο του. Και εξακολουθώ να νομίζω ότι κάθε κουβέντα είναι σημαντική. Είναι καλύτερα χωρίς. Χωρίς αυτά τα σεντόνια να καλύπτουν τα έπιπλα. Μη σε νοιάζει θα πουληθεί το σπίτι κι ας είναι τέρμα κόλαση. Κι ο καινούριος ιδιοκτήτης θα το αγαπάει. Και μπορεί να το αγαπάει και για πάντα.
Μην ξεχάσεις τα λουλούδια. Είναι Σάββατο σήμερα, έχει λαϊκή. Στη γειτονιά μου έχουμε μια τρελή που ανεβαίνει την ίδια ανηφόρα εδώ και είκοσι χρόνια κι όταν συναντάει κανέναν στον δρόμο της τον σπρώχνει.
Τις Κυριακές μ’ αρέσει να μου παίρνεις εφημερίδα χωρίς να στο ζητάω. Και τ’ απογεύματα να με κάνεις βόλτες με τ’ αμάξι, να μου παίρνεις τσιγάρα και σοκολατούχο γάλα και όταν φτάνουμε στη θάλασσα να μου χαϊδεύεις τα μαλλιά. Και στην επιστροφή να τραγουδάμε μέχρι να με πάρει ο ύπνος. Τα καλοκαίρια στη σκηνή να κάνει ζέστη και η θάλασσα το πρωί να είναι φάρμακο. Θα μου περάσει και η ιγμορίτιδα και τ’ αλάτι θα στεγνώνει πάνω μου. Η αράχνη μου δεν θα κλείνει τα μάτια και θα μυρίζει ο ώμος μου σαν εσένα.
Ορίστε λοιπόν, να ένα χαρούμενο κείμενο με λιλά ήρωες.
Ξέρεις οι λιλά ήρωες καίγονται πιο εύκολα ε;

"Now you 're looking for me or someone like me"

2006-12-11T09:34:00.000+02:00

Συμμαζεύω. Σε βάζω να συμμετέχεις σε τούτο το μπλουζ.
"Πώς και δεν βρεθήκαμε ποτέ παλιότερα;"
Δεν έτυχε μωρέ."
Από το ανοιχτό σου παράθυρο χαζεύω το βουνό. Τα σπίτια που βρίσκονται αρκούντως μακριά. Τώρα είναι πρωί. Και έχω να κλείσω εκκρεμότητες.
"Πες το μου..
Χάνομαι"
Λίγες τελείες και θ’ αλλάξουμε παράγραφο. Πώς το λέγανε εκείνο το τραγούδι; Ω είναι ωραία στον Παράδεισο. Θες να ξαναπάμε στον Παράδεισο; Γελάς μωρέ;
Είναι κάτι μήνες τώρα που αλλάζω πορείες και πετάω από πάνω μου ξεραμένο δέρμα. Βγάζω υπενθυμίσεις από την τσάντα μου. Ραντεβού με γιατρούς, συνταγές για καινούρια μάτια και κωδικούς πρόσβασης σε δωμάτια κλειστά για όλους “επιτρέπεται η είσοδος μόνο σε μέλη”. Δεν θέλω να είμαι μέλος, δεν μπορώ να συμμετέχω. Χρόνια τώρα περπατάω με τον ίδιο τρόπο και κανείς δεν συντονίζει βήμα.
Είναι Δευτέρα λοιπόν και όλοι αργούνε. Όλα κυλάνε ανώδυνα σαν το νερό στο ντους. Καθαρίζω τον καθρέφτη που αχνίζει. Σου κλείνω το μάτι πονηρά. Σου μιλάω χαδιάρικα. Δεν είμαι εγώ αλλά τι πειράζει; Δεν θα το άντεχες κι αλλιώς. Οπότε μη με ρωτάς τι σκέφτομαι.
Βάζω πράσινο μάλλινο πουλόβερ και τα παλιά μου δαχτυλίδια.
“Φεύγεις κιόλας;
Είναι αργά μωρέ..”
Οπότε μη με ρωτάς από πού είναι τα σημάδια. Θα σου πω ότι έκανα ποδήλατο και ήμουνα μικρή. Έχω έτοιμες ιστορίες σαν κι αυτές που έλεγε όταν την στρίμωχνε η αλήθεια της.
Γελάω όταν κυνηγάς αγκαλιές με ένα παρατεταμένο σκύψιμο κεφαλιού. Δεν σε πικραίνω-δε μου κοστίζει τίποτα να σε κανακέψω. Έχω τέτοια διάθεση όσο κι αν σου ακούγεται παράξενο. Μου στριμώχνεσαι στο στήθος και με κοιτάς παραπονιάρικα. Να σου πω έχω ξεχάσει αν γινόμουνα τρυφερή παλιότερα. Αλλά δεν έχει και σημασία.
Με σένα πάλι έχω να σκεφτώ μόνο πόση είναι η περίοδος χάριτος. Γίνομαι σκληρή, αντιπαθητική. Δεν είμαι εγώ. Μήπως είσαι εσύ; Δεν με αφορά το αλλά σου, στο ξανάπα τα κίνητρά μας είναι σαφή.
Έλα μη μου πικραίνεσαι. Θες να σου τραγουδήσω; Όπως τότε στην πλατεία. “A tragic waste of skin”
Σε τούτο το μπλουζ. Μπλέκονται οι φιγούρες.

“Άμα δείτε την καλή μου χαιρετίσματα πολλά”

2006-12-08T11:53:00.000+02:00

Όλη νύχτα στριφογύριζε στο μυαλό της. Οι νύχτες μακρύνανε απότομα κι όχι δεν φταίει που έγινε χειμώνας. Εξάλλου ακόμα δεν έχει καταλάβει ότι είναι χειμώνας. Δεν κάνει κρύο, δεν χιονίζει. Μόνο η μοναξιά είναι χειμωνιάτικη. Εδώ οι λέξεις επαναλαμβάνονται. Θέμα έμφασης; Ή απλά στέρεψε ο νους;
Κάτι παλιά καλοκαίρια σε καράβι κι ο αέρας να φυσάει δαιμονισμένα. Και μόλις ξημερώσει θα βγούμε Ικαρία. Όλο το βράδυ στο κατάστρωμα να μας μουσκεύει το κύμα και να μας πατάνε τα σλιπινγκ μπαγκς οι περαστικοί. Είχε μποφόρ αλλά τόσα γέλια χρόνια είχα να θυμηθώ.
Τώρα γυρνάει μες στο άδειο σπίτι. Ξυπόλητη στο πάτωμα ανατριχιάζει, μουδιάζει κι είναι ωραία. Κάνει σβούρες και της χαϊδεύει τους αστραγάλους ο ποδόγυρος. Κάθεται στο παλιό σκαμνί του πιάνου και παίζει με άκαμπτα δάχτυλα τις πρώτες νότες από το Fur Elise. Είναι οι μόνες που θυμάται από εφτά χρόνια πιάνο σε άχρωμο ωδείο και με στεγνή καθηγήτρια. Τα δάχτυλα πονάνε. Σκουριάσανε πια. Οι χόνδροι πρησμένοι και τρεμάμενοι. Θυμάται τις εξετάσεις για την μέση. Τα κλάμματα που την πιάσανε και έφυγε τρέχοντας από την σκηνή. Τις φριχτές συναυλίες που την βάζανε να συμμετέχει με το ζόρι γιατί «ήταν πολύ καλή και έπρεπε να καταπολεμήσει την δειλία της». Ποιος είπε ότι ήθελε; Το θόρυβο που έκανε το κλαβιέ όταν το χτυπούσε.
Τώρα γέρνει λίγο πλάτη και σηκώνεται. Άλλες δύο στροφές στον ακίνητο αέρα. Εφτά. Είναι ο αριθμός. Εφτά χρόνια για το καθετί. Εφτά και τα σημάδια, από δύο μόνο έτρεξε αίμα. Διώχνει εικόνες.
Τα βράδια στην ταράτσα πόσο θέλει να φτάσει κάτω; Δεν έχει σημασία καλά να πάθεις αφού δεν πήδηξες τότε που έπρεπε.
Κι όμως όσο το σκέφτεται καταλαβαίνει ότι πήδηξε. Και πέταξε και προσγειώθηκε κι από τότε κουτσαίνει ελαφρά στο αριστερό γόνατο.
Η τάξη των ακροβατών είναι λειψή χωρίς εκείνον. Και ποιος θα κρατήσει το απουσιολόγιο πλήρες;
Μια άνοιξη σαν ποίημα του Έλιοτ, σαν πίνακας του Νταλί. Δρομολόγια μέχρι τα άλλα σχολεία να βρούνε τους υπόλοιπους καταραμένους και τα βράδια να ανεβαίνουν στο βουνό. Κυρίαρχοι. Στα δεκάξι τους χρόνια. “Να μη σε ξαναδώ να κλαις για αυτόν τ’ ακούς;”
Ανοίγανε χέρια κι αγκαλιάζανε τις μέρες τους. Απλωνόντουσαν σε ξένα δρομάκια φεύγανε τρέχοντας να μην τους δει κανείς. Αλάνες και παιδικές χαρές. Φιλιά στα κρυφά, τσιγάρα στα κρυφά , μεθύσια στα κρυφά. Και γέλια δυνατά να τρομάξουνε τον χρόνο.
Μα πότε τρόμαξε ο χρόνος;
Τώρα τρομάζει η ίδια. Με την ησυχία, με τον παγωμένο αέρα, με τα τηλέφωνα που παίρνουνε ζωή, με όσα είχε πει ότι θα φτιάξει, με εμμονές που ξυπνάνε μόνο μεσημέρια.
Πότε τρόμαξε ο χρόνος;
Πότε;
Αγώνας. Ενάντια στον μόνο εχθρό. Τον χρόνο. Κι όσα της μάθανε χρόνια πριν οι σύντροφοι, τσίχλες, νερά και βούτυρο-κακάο είναι τελικά λειψά. Δεν βοηθάνε.
Φτου και βγαίνω.
Δεν τα φυλάω εγώ.

Τα πνεύματα επιστρέφουνε τις νύχτες

2006-12-07T08:49:00.000+02:00

Ησυχία. Σκοτάδι και ένας ήχος τηλεφώνου. Πρέπει να το κλείνω τις νύχτες. Τίποτα καλό δεν έρχεται τις δύσκολες ώρες τους. «’Έρχεσαι; Ωραία.»
‘Όχι δεν έρχομαι. Δεν ήρθα ποτέ. Δεν σ’ αγκάλιασα ποτέ, δε σου δάγκωσα τον ώμο κι ούτε αρπάχτηκα απ’ το λαιμό σου ποτέ.
Αργότερα είδα στον ύπνο μου ότι φορούσα ένα μαύρο μακρύ φουστάνι. Κάτι κόκκινες δερμάτινες μπότες, ψηλές μέχρι το γόνατο. Προχωρούσα ίσια καταπάνω σου, μα δυο βήματα πριν σε φτάσω λύγισε το αριστερό μου πόδι. Κοίταξα κάτω και έπιασα το τακούνι μου με δυο δάχτυλα. Σπασμένο τακούνι, σπασμένες απόπειρες προσέγγισης. Σήκωσα το κεφάλι μου και σε κοιτούσα. Έστεκες θολός, απόμακρος. Τέντωνες τα χέρια σου σαν να ’σουνα ένας άνθρωπος μισός. Χωρίς εμένα. Ψέμα κι αυτό. Πάντα ολόκληρος ήσουνα.
Όχι, όχι μη μου λυπάσαι. Δεν συμβαίνει κάτι. Μετά ξύπνησα, σηκώθηκα και άναψα τσιγάρο στα σκοτάδια. Φωτίστηκαν και διαλύθηκαν οι ψευδαισθήσεις. Γιατί το γεγονός που συμβαίνει είναι ότι όλα απλά είναι. Και τα υπόγεια κίνητρα των ανθρώπων, χρόνια χαραγμένα στο κεφάλι τους είναι φοβερά παρωχημένα. Δεν ήρθα ποτέ λοιπόν. Θα έρθω όμως. Ξέρω θα μου πεις με παράπονο «σιγά μην έρθεις». Όταν θα κατέβω τα σκαλιά και σου χτυπήσω σιγά την πόρτα θα σταθείς σαν να ήσουνα μισός. Και η αγκαλιά θα είναι στενή.

Μια ιστορία σε στοιχειωμένα Χριστούγεννα.

2006-12-05T12:10:00.000+02:00

Κόσμος, τηλέφωνα. Ετοιμάζει που θα στριμώξει τις μοναξιές του.
Χρόνια πριν το μεγάλο ξύλινο τραπέζι είναι στρωμένο με κόκκινο τραπεζομάντιλο. Τα είχε φροντίσει όλα. Να μαγειρέψει κουνέλι με την συνταγή της γιαγιάς της, πεθαμένη χρόνια πριν γεννηθεί. Να φτιάξει σουφλέ με συνταγή δική της. Να αγοράσει κρασί κόκκινο και πούρα που του αρέσανε. Του είχε πει να είναι εκεί νωρίς. Το σπίτι ήταν άδειο. Ζεστό πολύ. Οι μουσικές ήταν δικές της. Τις ήθελε δυνατές να της ενοχλούν τα αυτιά. Όχι ησυχία σήμερα. Σήμερα θα πάλευε την αρχέγονη αποστροφή προς τα Χριστούγεννα. Είχε γενέθλια, έκλεινε τα 20. Πέρασε ώρες στο μπάνιο. Κάπνισε τσιγάρα να διώξει την άσχημη γεύση. Θύμωσε με τον εαυτό της.
Τρώγανε αντικριστά. Εκείνος δηλαδή. Εκείνη ανακάτευε την σαλάτα με το κρέας. Της μιλούσε ώρα πολλή. Δεν του απαντούσε με ολόκληρες προτάσεις. Κάποτε της έπεσε το πιρούνι στο πάτωμα. Τότε μόνο γύρισε να την κοιτάξει.
Κλαις;
Λίγο.
Γιατί;
Δεν ξέρω.
Να αλλάξω μουσική;
Καταφατικό νεύμα.
Σηκώθηκε, βγήκε από το σπίτι. Έκλεισε την πόρτα πίσω του και παγωμένος αέρας της σκάλας της θέρισε τα πόδια. Συγκεντρώθηκε στις άκρες των δακτύλων της. Ντυμένες με μαύρο δίχτυ. Είχε βγάλει τις μαύρες γόβες από νωρίς. Έπιασε να στρίψει ένα ακόμα τσιγάρο. Αγνόησε τα χέρια της που τρέμανε. Άκουσε την πόρτα. Σήκωσε το κεφάλι της και τον είδε με μια υποψία παγώματος στα μάγουλα. Κουβαλούσε την κιθάρα. Ήταν ο τρόπος του να αλλάξει μουσική , να αλλάξει διάθεση, να αλλάξει χρόνο. Συνέχισε να δακρύζει σταθερά, όσο εκείνος έπαιζε. Ούτε μια φορά δεν τραγούδησε εκείνο το βράδυ. Αργά θα κοιμόντουσαν μαζί.
Το βράδυ των εικοστών της χρόνων.
Από κείνο το βράδυ της σφίγγεται η ψυχή, στα μαύρα ρούχα, στο μαγειρεμένο κουνέλι, στην μυρωδιά των πούρων.
Τώρα έχει την κιθάρα σε μια γωνιά στο πατάρι. Της λείπει μια χορδή. Είναι εκείνη που στόλισε τον λαιμό του εκείνο το βράδυ. Καθόταν απέναντί της στον καναπέ.
Ακόμα κλαις;
Λίγο.
Γιατί;
Γιατί έχεις κλείσει τα μάτια σου για ώρα και μ’ έχεις αφήσει απέξω.
Έγδυσε τα πόδια της από το μαύρο δίχτυ. Σηκώθηκε αργά και έκανε μερικές στροφές αργά, γύρω από τον εαυτό της.
Είσαι πολύ όμορφη.
Αλλάζει η διάθεσή μου.
Είναι η μουσική.
Είναι που ξέρω ότι θα είσαι για πάντα δικός μου.
Έβαλε κομμάτια καθρέφτη στα μάτια του. Γυαλίστηκε εκεί για ώρα. Η χορδή του πήγαινε.
Αναπνέεις ακόμα μέσα μου.
Την κοίταζε αιώνια ερωτευμένος.
Από κείνο το βράδυ των εικοστών της χρόνων.
Στάθηκε απέναντί του για ώρα. Τον παρατηρούσε. Τα μακριά του δάχτυλα με το σημάδι από το δικό της δαχτυλίδι. Το στόμα του. Το σκουλαρίκι του σκορπιού στο αριστερό του αυτί. Πήγε κοντά του. Τον μύρισε. Τον άγγιξε με παγωμένα χείλια στον κρόταφο.
Μ’ αγαπάς.
Με θέλεις.
Τα ρούχα του κάηκαν σε μια μεγάλη φωτιά στο βουνό κάτω από τα ραντάρ.
Ο ίδιος ακούει κάθε πρωί τον όρθρο από το μοναστήρι. Ένα είδος κοσμικού, μαύρου χιούμορ. Τις Κυριακές τον σκέφτεται. Από κείνο το βράδυ των εικοστών της χρόνων.

Turn to me, turn to me, turn to me
Turn and drink of me
Or look away, look away, look away
And never more think of me

For no more shall we part.

Kαι τραγουδούσε ο Θανάσης χτες

2006-12-01T14:34:00.000+02:00

Αϋπνία.
Αγρύπνια της κόλασης κήτος
Σε κάνει να τα βλέπεις λίγο παράξενα όλα. Σαν να χάνονται φιγούρες στο πλάι των ματιών σου. Σαν να λιγόστεψε ο αέρας. Βαριά ανάσα και πρησμένα μάτια. Σαν κάτι θέλω να πω αλλά μόνο με τα χέρια μπορώ. Και τα απασχόλησα πολύ χτες. Ήταν άγρια στην αφή αλλά θα ημερέψουν με τις νύχτες. Αν θα έρθουν οι νύχτες. Κάτι μπερδεμένα σεντόνια λευκά, κάτι κορμιά παράξενα δεμένα. Στο 'χα πει ότι θα το γράψω όλο αυτό έτσι δεν είναι; Είναι ο τρόπος μου μωρέ, να το περάσω στην μνήμη μου. Γιατί αυτή τη φορά δεν θα ξεχάσω. Γιατί ξέρω ότι πάλι δε θα θες να μου θυμίσεις.
Άιντε εκεί ψηλά, ψηλά στην Ανδρομέδα
Αν απλώσω τα χέρια μου, να, λίγο θέλω και θα σ’ αγγίξω. Και που είναι άγρια, σκασμένα και με σημάδια από πληγές που μολύνθηκαν και δεν έκλεισαν ποτέ σωστά, τι πειράζει;
Κρυώνω. Είναι που δεν έχω κοιμηθεί λεπτό, είναι που έχει περάσει καιρός από την τελευταία φορά που ξεκίνησε. Είναι που μου κόλλησε να το διαμελίσω στα αρχικά κομμάτια του. Μάλλον είναι που πάνε χρόνια ε;
Μάλλον είναι που έχω τόσες ιστορίες να σου πω. Αυτές με το αμφίβολο τέλος που λέγαμε.
Δεν προσέχω.
Δεν με προσέχω.
Καλό ταξίδι.
A song to say goodbye ξανά και ξανά και ξανά

Τυφλός είναι κι εκείνος που κάνει ότι δεν ξέρει
Πως πίνει απ’ το πηγάδι το σκοτεινό
Που ότι τον κατατρώει ανάγκη το ‘χει κάνει
Ή στην αυλή το κρύβει, να ξεχαστεί

(Bιολέ σαν τις τούφες στα μαλλιά μου)

Ξενύχτι 2 ημερών, αλκοόλ και πειραγμένο μυαλό.

2006-11-30T10:07:00.000+02:00

-Πόσοι σουρεαλιστές χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
-Μπλε.
-Θα έρθει τελικά ο Godot;
-Κάτσε να τελειώσει το σεξ ο Μπέκετ και βλέπουμε.
-Τελικά όλα στη ζωή είναι θέμα μοίρας.
-Αχ να τη και η μοίραα! Καλώς την.
-Παράγγειλε ένα ποτάκι για τη μοίρα.
-Βοτκίτσα;
-Ε ναι λέμε.
- Κάτσε να σου λασκάρω λίγο την αλυσίδα και να παίξεις μέχρι τη γωνία για να μπορώ να σε βλέπω.
-Έχω αρρωστήσει! Είσαι blogger?
-Θέμα ψευδαίσθησης είναι.
-Μ ‘ αρέσει αυτό το παραδοσιακό στον άντρα.
-Η μεγαλύτερη ματαιοδοξία είναι ο φεμινισμός.
-Χάνεις τα όρια.
-Μηχανισμός αυτορρύθμισης.
-Άντε γεια μας!
-Είσαι ανάγωγη! Δεν τσούγκρισες ποτήρι με την μοίρα!
- Είναι που μ’ έχει ξεχάσει χρόνια, γι’ αυτό.
-Να σε φιλήσω;
-Όχι γιατί αυτό θα είναι πραγματικό.
-Η ευτυχία δεν υπάρχει σαν όρος. Άρα ούτε και η μοίρα.
-Εγώ είμαι ρεαλίστρια.
-Μη ρεαλιστής θα πει μη ελεύθερος.
-Συγκλίνει ο κυνισμός και ο ρεαλισμός;
-Όχι αν τα έχεις διαχωρίσει.
-Δεν ξεφεύγεις από την πραγματικότητα.
-Ξεφεύγεις.
-Έχω έναν κόσμο μέσα στο κεφάλι μου. Καμιά φορά ακούω και μουσικές εκεί.
-Όλοι οι δημιουργικοί άνθρωποι ακούνε φωνές.
-Δεν θέλω να το δω πεζά.
-Έχω επιλέξει.
-Αόρατα σκοινάκια μας κινούν.
-Πόσο μεγάλη είναι η ανασφάλεια;
-Όχι απλά είναι το κόστος ευκαιρίας.
-Μη μου επιτίθεσαι.
-Έχεις δίκιο. Θα το διορθώσω.
-Ας αλλάξουμε κουβέντα.
-Όχι.
-Ναι.
-Εγώ είμαι η παρένθεση.
-Γι’ αυτό δε σου δίνω σημασία.
-Πείραμα μιας ανώτερης δύναμης.
-Εγώ δεν λέω ότι δεν υπάρχει Θεός.
-Η μοίρα, το πεπρωμένο, το σκουλήκι που θα φτιάξει ο βιολόγος.
-Πιστεύω στο τυχαίο.
-Κι ο σκοπός;
-Αν και αν.
-Αυτός στο μπαρ με κοιτάει περίεργα.
-Είναι που μου έχεις βάλει την αλυσίδα. Και που ψάχνεις το κλειδί του δωματίου μα δεν το βρίσκεις. Και δε σου λέω που είναι.
-Σταμάτα να γράφεις.
-Σου ‘χω πει ότι παρακολουθώ σεμινάρια φωτογραφίας;
- Τι άλλο βαρετό θα ακούσω σήμερα;
-Πάλι γουρουνιές λες!
-Riders on the storm.
-Δεν είμαι καλά.
-Το ξέρω αυτό.
-Όχι φιλιά, αισθάνομαι αδύναμη μετά.
-Χρειάζονται κάτι βραδιές σαν την αποψινή για να τρώει ο κυνισμός μου κλωτσιές στα αρχίδια.
-Γράψτο αυτό και μετά μας το εξηγείς.

Χρόνια πολλά Μ.

Brecht και Waits

2006-11-24T10:07:00.000+02:00

Κύριοι μου καλοί, με πληρώνετε εδώ, και σας κάνω όλα τα γούστα
και μου ρίχνετε πεντάρες και σας λέω ευχαριστώ
στο φτηνό ξενοδοχείο στη φτηνή την προκυμαία
και δεν ξέρετε σε ποια μιλάτε

Well she's up against the register
with an apron and a spatula
with yesterday's deliveries, and the tickets for the bachelors
she's a moving violation
from her conk down to her shoes
but it's just an invitation to the blues

Μα ένα βράδυ, βουητό στο λιμάνι
κι όλοι λεν τι είν’ αυτό το βουητό
και αλλάζω τα σεντόνια και γελάω κι όλοι λεν αυτή γιατί γελάει
Κι ένα μαύρο καράβι με πενήντα κανόνια στο λιμάνι έχει μπει

and you feel just like Cagney
looks like Rita Hayworth
at the counter of the Schwab's drug store
you wonder if she might be single
she's a loner likes to mingle
got to be patient and pick up a clue

Κύριοι μου καλοί σας λυπάμαι καθώς παζαρεύω ποιόν θα πάρω τη νυχτιά
γιατί σε κρεβάτι απόψε δεν θα κοιμηθεί κανείς
μα σας λέω την ταρίφα και γελάω κρυφά
που δεν ξέρετε ποια είμαι εγώ

but you can't take your eyes off her
get another cup of java
and it's just the way she pours it for you
joking with the customers
and it's mercy mercy Mr. Percyt
here ain' t nothin’ back in Jersey
but a broken-down jalopy of a man I left behind
and a dream that I was chasin’
and a battle with booze
and an open invitation to the blues

Και μέσα στη νύχτα ουρλιαχτό στο λιμάνι
κι όλοι λεν' τι 'ναι αυτό το ουρλιαχτό
και ορμάω στο παράθυρο με γέλια κι όλοι λεν τι πανηγυρίζει
Και το μαύρο καράβι κατά πάνω στην πόλη τα κανόνια γυρνά

Κύριοι μου καλοί τώρα πια δεν γελάτε τώρα η πόλη έχει γκρεμιστεί
κι όλα τα βρωμόσπιτα σας τα γκρέμισαν σε μια νύχτα
απομένει μονάχα το μπορντέλο τούτο δω κι απορείτε γιατί τ' άφησαν αυτό

but she's had a sugar daddy
and a candy apple Caddy
and a bank account and everything
accustom to the finer things
he probably left her for a socialite
and he didn't love her 'cept at night
and then he's drunk and never even told her that he cared
so they took the registration
and the car-keys and her shoes
And left her with an invitation to the blues

Μόνο το μπορντέλο στέκει όρθιο στη πόλη
και ρωτάτε, ποιος να έμενε εδώ
και θα βγω στην πόρτα εγώ σαν ξημερώσει και θα πουν γι' αυτήν ήτανε λοιπόν
Και το μαύρο καράβι τη σημαία σηκώνει να με υποδεχτεί

'Cause there's a Continental Trailways leaving
local bus tonight, good evening you can have my seat
I'm stickin round here for a while
get me a room at the Squire
the filling station's hiring
I can eat here every night
what the hell have I got to lose
got a crazy sensation, go or stay and I've got to choose
and I'll accept your invitation to the blues

Η Τζένη των πειρατών είναι ένα ικανό για fade out τραγούδι.
Tο Invitation to the blues το ίδιο.

Απόπειρα

2006-11-22T12:05:00.000+02:00

O Ζερό ή αλλιώς μεγάλος δάσκαλος μου έκανε μια πρόταση ακαταμάχητη..
Απόπειρα για κάτι νέο λοιπόν.

Ζερό μου σ' ευχαριστώ για όλα!

Και ας περάσουμε στις αφιερώσεις

2006-11-21T12:44:00.000+02:00

Μικρές ιστορίες με αμφίβολο τέλος. Δοκιμάζω συχνά. Και δε με παρηγορεί που δεν έχουν πολλούς πρωταγωνιστές έγχρωμους. Τους ήθελα. Ήθελα μια ολόκληρη συμμορία. Σαν του Ταραντίνο όλους τους κυρίους και την μία κυρία. “ I don’t tip”.
Ούτε κι εγώ. Απλώνω χεράκια στο ταβάνι. Κουνάω δάχτυλα ποδιών, ντυμένα με μαύρο δίχτυ. Τραγουδάω πρώτη φωνή. Δυσκολεύομαι λίγο αλλά μ’ αρέσει ο ήχος. Όλα τα τραγούδια του Λοίζου μου φέρνουν στο νου εικόνες από στενά πλακόστρωτα, ανθισμένα γιασεμιά και κιθάρα. Όλα μαζί δηλαδή. Εικόνα, μυρωδιά και ήχος.
Σηκώνομαι και ψάχνω μια άλλη μουσική. Να έχει ακορντεόν, σαν γαλλικό σινεμά. Όχι άλλαξα γνώμη. Θα βάλω Τρύπες. Ν’ ακούσω κάτι από παλιά, να ΄χουν περάσει χρόνια να μη μου θυμίζει τίποτα από το τώρα. Το τώρα είναι το αμφίβολο τέλος. Καμιά προβλεψιμότητα πια. Μόνο γκρίζα άσφαλτος, φρεσκοστρωμένη να μυρίζει.
Σήμερα έβαλα εκείνα τα παιδικά κοκαλάκια-πεταλούδες και βγήκα χωρίς όπλο. Ή μήπως το πήρα και δεν το θυμάμαι; Δεν έχει σημασία, δεν νομίζω να μου χρειαστεί. Στροβιλίζω τακούνια και παίρνω στροφή. Μπρέικ ντανς λοιπόν. Δεν προσπαθώ, θα έρθει μόνο του. Κι εκείνοι που κοιτάν πίσω από το στολισμένο με ψόφιες μύγες τζάμι, θα βαρεθούν και θα φύγουν. Πες. Όχι πες δε σε διακόπτω. Πες ότι θες.
Να ακούσω, να μυρίσω, να πιάσω, να αισθανθώ. Δεν είναι εκείνος που μου λείπει. Είναι το συναίσθημα. Δηλητήριο λοιπόν. Του σκορπιού. Από κείνο που μπορεί να σε σώσει. Ή να σε στείλει. Και με τα δυο πορευόμαστε.
Άντρες πρωταγωνιστές. Σελίδες ολόκληρες να ξερνάνε, να μπλέκουν γένια σε αγκαλιές. Έτσι όπως μόνο εκείνοι αποχαιρετιούνται. Αυτό που θα κρατήσω είναι το πώς καπνίζουν. Και καμιά φορά χαμογελάνε. Άραγε να φωτίζει βλέμμα τότε;
Αναδεύω, σκαλίζω. Κι ανοίγω τα παράθυρα.
Θέλω να ‘ρθεις και να με βρεις να κάτσεις να τα πούμε..
Και πρώτη και δεύτερη!
Αμέ!

To κείμενο είναι κάπως για τον Μαρκήσιο που μου θύμισε το Λοίζο και κάπως για τον Έρωτα που περνάει από το στομάχι που κάθε του σχόλιο μου θυμίζει ολόκληρα κείμενα που δεν έγραψα ακόμα.

Πείραμα.

2006-11-20T12:44:00.000+02:00

Σάββατο βράδυ. Μπάνιο στα σκοτεινά, με τους υδρατμούς να καλύπτουν τους καθρέφτες. Απόψε θέλει να γίνει όμορφη. Πολύ. Τυλίγεται με την πετσέτα και απλώνει στα μαλλιά υλικά. Να γίνουν ίσια, μακριά να λάμπουνε καλύπτοντας πλάτη. Φοράει καθαρά ρούχα. Βάφει μόνο μάτια. Και είναι όμορφη. Πολύ. Της το λένε. Χαμογελάει τσαχπίνικα.
Και δε θα κοιμηθεί μόνη απόψε.

Αρρωσταίνω.
Κουράζομαι.
Μια μικρή εκδρομή, κάτι λόγια περαστικά από το βάθος, κάτι βλέμματα κρυφά.
Κάτι αγόρια που δεν αποφασίζουν.
Κάτι κορίτσια με μάτια τρελά, ανυπόμονα, κυνικά.
Κάτσαμε αργά, στην κορφή σχεδόν του βουνού. Μια πόλη με φώτα μικρά. Και μια αγριάδα ξαφνικά. Από πού θα έρθει η επίθεση;
Αδειάζουμε;
Αδειάζω το μυαλό μου.
Να αδειάσω το μυαλό μου.
Να το αδειάσω.
Να αδειάσω.
Επιτακτικά γιατί δε γίνεται αλλιώς.
Όχι άλλες υπόγειες φωνές.
Βρώμικες ανάσες παντού.
Από χαλασμένα μυαλά, όχι δόντια.
Το βλέπεις, το ξέρεις, αυτός που είναι δίπλα σου έχει χαλασμένο εγωισμό. Θυμάμαι, μου το έλεγες παλιά να τους προσέχω αυτούς τους ανθρώπους, γιατί η δική τους κατηγορία και η άλλη-αυτή των ηλιθίων είναι η πιο επικίνδυνη. Και σου έλεγα ότι δεν υπάρχουν κατηγορίες στους ανθρώπους. Μόνο έναν διαχωρισμό δέχομαι, αυτόν των δρώντων και των θεατών. Όλα τα άλλα είναι διατάραξη εντροπίας.
Αφέλεια; Αισιοδοξία;
Τώρα που πια επικράτησε ο κυνισμός, τι θα αλλάξει;
Ακόμα τσούζει ελαφρά η μύτη από τα δακρυγόνα. Όχι συνέχεια, μόνο στιγμές. Αυτές που στέκομαι. Μάλλον είναι σαν τους πονοκεφάλους. Υπάρχουν για να σου θυμίζουν ότι υπάρχεις. Κι ότι είναι ώρες που είσαι άνθρωπος.
Τόσο φανερές οι προθέσεις. Τόσο καθαρά όλα. Τόσο γελοία που καταντάνε εντυπωσιακά.
Σε αυτή τη σκηνή που έρχεται, εγώ θα είμαι στις κουίντες. Ας με αναπληρώσει κάποιος. Είναι ήσυχα εδώ πίσω. Βάζω ποτό, στρίβω και τσιγάρο και αναλογίζομαι. Όμορφα.
Όπως τότε στο λιμάνι. Με τα ακουστικά στα αυτιά και το βλέμμα καρφωμένο σε ένα κεφάλι. Με μακριά, μαύρα μαλλιά να καλύπτουν πλάτη. Σε κάτι ρούχα καθαρά. Σε κάτι μάτια ελαφρά βουρκωμένα. Σε ένα γέλιο δυνατό. Το καράβι έφευγε για Μυτιλήνη, δεν είχα κλείσει τα δεκάξι. Και ήμουνα σίγουρη ότι κοιμόσουνα μόνος.

Βιωματικά μιλώντας..

2006-11-16T14:24:00.000+02:00

Πρώτα το δεξί, μετά τ’ αριστερό. Ένα βήμα τη φορά. Έτσι ξεπερνάς τα πιο βαθιά σκοτάδια. Εκείνα που οι ψαράδες τοποθετούν λίγο πριν την αυγή. Μια χαρακιά την ημέρα λιγότερη λοιπόν. Και θα ‘ρθει ο καιρός που θα καμαρώνεις τα χέρια και τα πόδια σου λεία, καθαρά. Χωρίς σημάδια με πηγμένο αίμα, χωρίς μαύρα ρούχα, χωρίς αλυσίδες και παραμάνες. Απαλλαγμένος από τα περιττά στολίδια των χρόνων που άφησες πίσω σου. Τα δαχτυλίδια πέφτουν με ορμή στο πήλινο δοχείο και σωριάζονται, πτώματα ξεραμένα από υγρά οι μέρες του. Ανοίγω ντουλάπια και βλέπω σκονισμένα χαμόγελα. Κάτι μάτια μπλε ανοιχτά, κάτι μαλλιά μπλεγμένα με ασημένια στολίδια. Κάτι δάχτυλα λεπτά με περίεργες ενώσεις, κάλους κι άλλες χαρακιές. Θυμάμαι το στράγγισμα της πληγής. “Σε θέλω”. Μέχρι πότε; Μέχρι όποτε. Ολόκληρες τούφες από μαλλιά στα χέρια του και κόκκινη γροθιά τα δικά σου. “Την πίκρα που ‘χω μες στο στόμα πιες”. Σπρωξιές. “Δε θα ξαναφύγεις ποτέ, αν δεν το ξέρω εγώ”.

Εγώ δεν το έμαθα ποτέ, όταν έφυγες.

Και την ώρα αυτή παίζει η "Αράχνη" σε σολ ελάσσονα.

2006-11-15T17:11:00.000+02:00

Δυο κορίτσια σε ένα ασημί αυτοκίνητο.
Δυο φίλες κάνουν βόλτες στους ασημένιους δρόμους της πόλης.
Νύχτα. Αργά πια.
Έχουν προηγηθεί 2 -3 ποτέ σε μια μαύρη μπάρα.
Οι δυο φίλες καθισμένες στα ψηλά σκαμπό, κινηματογραφικές φιγούρες μιλούν και γελάνε.
Διασκεδάζουν. Πάντα περνάνε καλά μαζί. Λίγο η χημεία τους, λίγο η κοινή τους ζωή, οι αναμνήσεις τους, η μουσική τους.
“Riders on the storm” παίζει τώρα.
Μια Αγγλίδα μεθυσμένη σηκώνεται να χορέψει.
Μόνη της. Με το ποτό στο χέρι.
Χορεύει μόνο Doors. Λικνίζεται ρυθμικά, αργά και χάνεται στο τραγούδι.
Οι φίλες χαμογελούν λίγο χλευαστικά. Τη συμπαθούν όμως. Μεθυσμένη και ελεύθερη.
Χορεύουν κι αυτές αργότερα.
Τις κοιτάζουν οι θαμώνες, αλλά δεν τις νοιάζει.
Τι σημασία έχει άλλωστε; Είναι κι αυτές λίγο ζαλισμένες.
Τα κερασμένα σφηνάκια φταίνε.. Μπαίνει το Moonchild. Τα χέρια ψηλά. Χαμόγελα. Τραγουδούν δυνατά. Μετά κάνουν παραγγελιά. Βασιλάκη όπως πάντα. Στην μνήμη της εφηβείας τους. Στη φιλία τους. Το μαγαζί όλο δικό τους κι η νύχτα ολόκληρη μπροστά τους. Κι ο κόσμος στα πόδια τους.
Οι ασημένιοι δρόμοι ξεχύνονται στα μάτια τους.
Δε γυρνάνε σπίτι.
Περιφέρονται στο κέντρο. Το αμάξι τρέχει στη γκρίζα άσφαλτο. Ανάβουν τσιγάρο και στους τέσσερις τροχούς μπλέκονται λόγια. Θύμησες.
Το αυτοκίνητο σαν να κινείται από μόνο του.
Ξαφνικά στρίβει αριστερά και κατευθύνεται νότια.
Οι δυο φίλες κοιτάζονται και χαμογελούν με νόημα.
Λες; Ας είναι.. και συνεχίζουν νότια.
Περνούν από γειτονιές γνώριμες, γεμάτες αναμνήσεις.
Σπίτια, μαγαζιά, λεωφόροι, παγκάκια, πάρκα, μικρά στενά. Άσκοπη βόλτα από τη μια, θεσμός από την άλλη. Πόσες φορές το ίδιο δρομολόγιο. Είτε μαζί ή μόνες τους. Μόνο για ένα πέρασμα. Έτσι, για το γαμώτο. Χωρίς στόχο. Για ένα μικρό μνημόσυνο. Για μια ψευδαίσθηση. Σαν φαντάσματα που επιστρέφουν αόρατα και ξαναδίνουν λίγο χρώμα στην περιοχή. Μετά πάλι γκρίζο- άσπρο. Καμιά φορά αισθάνονται ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα. Ή έτσι θέλουν να αισθάνονται. Έτσι για λίγο μωρέ. Λίγα λεπτά πίσω στο φως.
Η συνοδηγός στρίβει τσιγάρο. Ένα γι’ αυτήν, ένα για τη φίλη της. Καπνίζουν. Μιλάνε πιο αραιά τώρα.
Απαραίτητες κι οι προσωπικές σκέψεις. Ξάφνου ξυπνάνε. Τελευταίος σταθμός ένα σπίτι. Μια μονοκατοικία με αυλή. Κλείνουν το μάτι και το σήμα εδόθη. Το αυτοκίνητο γκαζώνει και το χέρι κολλάει στην κόρνα. Οι παλμοί της καρδιάς ανεβαίνουν επικίνδυνα κι οι δυο φίλες χάνονται στο σκοτάδι. Ίσως κάποιο φως ν’ άναψε στο σπίτι. Δε θα μάθουν ποτέ..
Γελάνε όμως. Έχει πλάκα το παιχνίδι τους.
Την άλλη φορά ίσως να τολμήσουν να χτυπήσουν και το κουδούνι,
Έτσι, για το γαμώτο.

Αυτό το έγραψε η ανώνυμή μου.
Η δικιά μου ανώνυμη Μ.
Η φιλενάδα μου.
Να μου θυμίσει τις βόλτες εκείνες που καιρό έχουμε να κάνουμε.
Το βρήκα πολύ τρυφερό και το μεταφέρω αυτούσιο, αφού η ίδια ακόμα δεν ανοίγει blog.
Κάτι σαν δική μας γιορτή.
Γιατί για μας, η 17η Νοέμβρη σημαίνει πολλά..
Δικά μας είναι ρε ακούς;

Θυμάμαι φιλενάδα.. Τα ποτά, το ξενύχτι, τους χορούς.
Και κάτι άλλο θυμάμαι.. πως έχω χρόνια να σου πω ότι σ’ αγαπάω πολύ!

"Ένα μισαδάκι που θα βρούμεεεεε;;;;"
...................... χεχεχεεεεεε.................

Κόκκινη οργή.

2006-11-14T15:03:00.000+02:00

Να φύγω.
Να μην βλέπω κανέναν από όλους αυτούς τους υπανθρώπους.
Τα βδελύγματα.
Ανθρωποειδή που πετάνε σάλια στην προσπάθειά τους να γίνουν μεγάλοι.
Εξουσία.
Αρχίδια.
Κλωτσές.
Και μετά μου λες για διπλωματία.
Ποια διπλωματία ρε;
Σαρανταπεντάρια να καθαρίσει ο τόπος από τα σκουλήκια με τις άθλιες γραβάτες που βολεύτηκαν σε λιγδιασμένα γραφεία και έμειναν εκεί να αγκιστρώνονται από την ανάγκη του καθένα για δουλειά.
Αν υπήρχε ένα ανώτερο ον δε θα τα ξεκόλλαγε από κει να τα πετάξει στα λούκια να τα παρασύρουν τα νερά της βροχής; Να ξεβρωμίσει ο τόπος.
Αι στο διάολο.
Πάω να ξεράσω.
Δε θα κλάψω.
Ποτέ ξανά.

Ταξιδιάρα ψυχή

2006-11-07T16:19:00.000+02:00

Λονδίνο Άμστερνταμ ή Βερολίνο

(Βερολίνο είδα-λάτρεψα)

Έχεις ξεχάσει που ακριβώς θέλεις να πας

(ναι..τώρα που το λες μπορεί..)

Όσα κι αν έχω δανεικά πια δε σου δίνω

(σου ζήτησα; δε σου ζήτησα!)

Να κάνεις βόλτες με το μάτζικ-μπας!

Κάνω βόλτα ρε..

Αύριο πετάω για Βουδαπέστη

Αν βρώ αυτό που θέλει κι ο Godot θα φέρω.

Και θα κάνουμε κάτι βραδιές..μα κάτι βραδιές!

Φιλιά μαφιόζικα!

Πάμε κοπέλες 2

2006-11-06T23:06:00.000+02:00

Κάντε κλικ εδώ και μην ντρέπεστε!

Πολύ γέλιο για άλλη μια φορά!

Your lady of the various sorrows

2006-11-06T18:36:00.000+02:00

Έλα πιάσε με από το χέρι. Μη νοιάζεσαι για τα νύχια που δεν είναι πια μακριά. Θα ξαναβγούν. Είναι που στην χτεσινή κρίση μείνανε γερμένα στην ντουλάπα. Σκεφτόμουνα λίγο πριν κοιμηθώ ότι δεν θ’ αντέξω να δω κι άλλο αρρωστημένο όνειρο. Τους τελευταίους μήνες όλα τα όνειρα μοιάζουν ίδια. Με ένα χρώμα κίτρινο, μια μυρωδιά καλωδίων και μια ανάσα ζεστή του πυρετού.
Βδομάδες παλεύω την μισοτελειωμένη ιστορία. Μα δεν θέλει να πάρει τέλος. Έχει σηκώσει το φολιδωτό της κεφάλι και σφυρίζει πρόστυχα κάθε που πάω να την πλησιάσω από πίσω. Έχει αποκτήσει ανεξαρτησία και μάτια παντού.
Πολλά τα τσιγάρα, λίγα τα λεφτά. Για τα διόδια εννοώ. Το πολύ να αντέξω άλλο ένα ή δύο. Μετά θα γυρίσω εκεί που ξεκίνησα. Έχω την ίδια ανόητη αίσθηση ότι καταλαβαίνω, ότι με καταλαβαίνουν. Σαν να έχεις πιει μια θάλασσα κι όλα μετά γίνονται κατανοητά. Αποσύρεσαι με τα πόδια μαζεμένα και γέρνεις το κεφάλι χαμογελώντας. Εστιάζεις μακριά, κάπου πράσινα για να ξεκουράσεις βλέμμα.
Οι καπνοί πυκνώνουν, η όρεξη λειψή. Και μια εσωτερικά μανιασμένη ανάγκη. Εκεί που σε είχα πιο κρυφά από ποτέ. Και εκεί που θα είσαι για πάντα. Πιο κρυφά; Πιο βαθιά; Δεν έχει σημασία.
Κρυφά με κοιτάζει. Ξέρω τι σκέφτεται. Κι εγώ όταν ξαναγίνομαι γυναίκα το ίδιο με εκείνον σκέφτομαι.
To my boat on the river, I need to come down, I need to go down
Παραπονιάρικα τραγούδια.
Πιάσε με σου λεω. Αυτή τη φορά δε θα τραβηχτώ.
Και κρατάω πολλά να σου πω. Κάτι όμορφες ιστορίες. Κι αν έχουν λυπημένο τέλος δε θα μου στεναχωρεθείς καθόλου. Έχω κρύψει τσιγάρα και κονιάκ για το δρόμο. Κι όσο ανοιγόμαστε θα σου τραγουδάω. Θα κάνω τα χαζά μου. Θα χαμογελάς και θα σου λεω να μην κάνεις άλλο θόρυβο, θα μας ακούσουν και ποιος ξέρει που θα σε στείλουν μετά;
Έχω χρόνια να σε δω. Έχω μήνες να περάσω από το σπίτι σου. Έχεις μέρες να με δεις στον ύπνο σου;

Χωρίς

2006-11-03T17:27:00.000+02:00

Σκοτεινιά. Σιδερένια προστατευτικά. Ρόδες. Φώτα φρένων. Πράσινα φύλλα. Αέρας δυνατός. Γκρι στόρια. “ Ακόμα εδώ είσαι;”
Προειδοποίηση για ακόμα 10 χαρτάκια. Ε φτάνουν. Σεπτέμβριος τελεία/ Οκτώβριος τελεία/ Νοέμβριος ερωτηματικό
Γέρνει το τασάκι μου και απειλεί με ολικό άδειασμα. Η βρωμιά στον πάτο παραμένει. Οι συνταγές για γρήγορο και ξεκούραστο γυάλισμα των ασημικών ως συνήθως δεν δούλεψαν. Φευγαλέες εικόνες από πρόσωπα και ρυτίδες έκφρασης. “Άντε θέλω να φύγω”
Ένα ωραίο ματ μπαλόνι βαραίνει στο πάτωμα.
Πάλι μέσα. Ξόδεμα. Σημαδεμένα τακούνια από χρόνιες αλλαγές ταχυτήτων. Εκκρεμεί.
Δεν αλλάζει μωρέ.
Si ahora tu te vas
Pronto descubriras
Que los dias son eternos y vacios sin mi
Y de noche, y de noche
Por no sentirte solo
Αν θυμάμαι καλά τη γλώσσα.
Γύρισες μετά να δεις τι μένει.
Εδώ τη θυμάμαι καλά.
Μπορείς να μου πεις κάτι να δακρύσω;
Recordaras.

Εσύ πότε είδες τελευταία φορά την αράχνη σου;

2006-11-01T11:54:00.000+02:00

Αυτή η κούραση που σου λύνει τα γόνατα. Σαν να περπάτησες χιλιόμετρα στενών ψάχνοντας να βρεις τον κατάλληλο κάδο σκουπιδιών. Έναν να χωράει όλες τις πλαστικές σακούλες που κατά καιρούς μαζεύονται στο ίδιο συρτάρι της κουζίνας. Μ’ έναν μαγικό τρόπο όλα εκείνα τα βράδια που απειλούν με εσωτερικά ψιλόβροχα, αυτές οι σακούλες σώζουν. Αποφεύγονται κρίσεις πανικού. Σκριτς – σκρατς. Και η ανάσα ξεδιπλώνεται. Και τα γόνατα παύουν να παραπονιούνται. Σκριτς – σκρατς. Και ισιώνει η πλάτη. Έξω το στήθος και ψηλά το κεφάλι. Όπως μου ‘λεγε η μάνα μου παλιά.
Μην καμπουριάζεις παιδάκι μου
Κι εγώ ξεφυσούσα .
Άσε μας ρε μάνα.
Τόσα χρόνια και πάλι τα ίδια ακούς. Μεσημέρια με τέρμα τη μουσική, ο Σιδηρόπουλος να τραγουδάει "έξω ο καιρός βροχερός, λέω να βγω να μη βγω". Και τα βράδια ραδιόφωνο στα σκοτεινά .Πανούσης, Πιλαλί και ένας περίεργος τύπος σε έναν πειρατικό σταθμό που κάθε βράδυ διάβαζε ολόκληρα κείμενα. Έσπαγε η φωνή του κι όταν τέλειωνε έβαζε πάντα Morrison. Αυτόν που έγραφε ότι η αληθινή ποίηση δεν σημαίνει τίποτα απλά χτυπάει τις πιθανότητες.
Σηκωνόμουνα και κρεμιόμουνα η μισή από το παράθυρο να καπνίσω. Με το ένα αυτί τεντωμένο μήπως σηκωθεί κανείς. Άλλα βράδια σκαρφάλωνα και έβγαινα στο μικρό πλάτωμα να δω φεγγάρι και φώτα της πόλης. Πάνω στα κεραμίδια και ξάπλωνα στη γωνία που σχηματίζανε. Μέτραγα ώρες και μέρες. Πότε θα αρχίσει πια; Και από μέσα να ακούγεται σιγανά "είναι ο αέρας που τα βράδια μου σφυράει".
Τώρα μπήκε ο Νοέμβρης σαν κάτι να αλλάζει. Τα βράδια έχουν τις μουσικές του Παπαμιχάλη στον Μελωδία. Ποτέ τηλεόραση, με κουράζει τόσο. Στρίβω τσιγάρα και με πιάνει εμμονή να μαζεύω τα τρίμματα σε ένα μικρό χαριτωμένο λόφο. Βάζω και μια ομπρελίτσα στην κορφή και καμώνομαι πως είμαι σε έναν ξερόβραχο στην Αμοργό και τα βλέπω όλα μπλε και καφέ. Τα γραψίματα έχουν μείνει πίσω, δεν έχω κουράγιο να σκαλίζω.
Την Κυριακή ξεσκόνισα και έβαλα σε ράφια όλα μου τα βιβλία. Δεν τα ταίριαξα, με ενοχλεί η ομοιογένεια στις βιβλιοθήκες. Θέλω ο Λειβαδίτης να ακουμπάει στον Εμπειρίκο και αυτός στον Stephen King. Η Γώγου δίπλα σε παιδικά παραμύθια κι αυτά στο πουθενά.
Επόμενος στόχος οι μουσικές. Ούτε κι εδώ ταίριασμα. Θα καθαρίσω κι όλα τα μπουκάλια, να στολίσω πόστερ και φωτογραφίες. Και μετά θα αλλάξω σεντόνια. Θα ξεκουραστώ.
Με την πλάτη στον τοίχο να παγώνει αλλά να μουδιάζει ευχάριστα μετά από λίγο. Ησυχία.
Μεσοδιάστημα.
Ατμοί στο μπάνιο και υγρασία.
Λιγότερες φωνές σε παρακαλώ.
Άμα θέλω φασαρίες θα τις κάνω μόνη μου.
Ορίστε. Έβαλα τις χειμωνιάτικες μπότες μου και περπατάω πέρα δώθε να κάνουν θόρυβο τα τακούνια. Δεν είμαι μόνη, η αράχνη μου χαιδεύει το μπράτσο. Θα την αφήσω να κοιμηθεί στην παλάμη μου. Γέρνω το κεφάλι και της μιλάω. Με κοιτάει με τα χάντρινα μάτια της. Είναι σοφή η αράχνη. Δεν μιλάει ποτέ. Κι έχω πάψει να φαντάζομαι τον ήχο της φωνής της. Με καθησυχάζει η αταραξία της.
Παλιά, έβλεπα ένα κορίτσι ντυμένο στα μαύρα να στηρίζει την πλάτη της στο χώρισμα του προτελευταίου βαγονιού του ηλεκτρικού. Μετά διάβασα την μια νύχτα με την Κόκκινη. Και ηρέμησα. Σειρές θηλυκών, γενιές ολόκληρες. Η αράχνη.

Πάμε κοπέλες!

2006-10-31T18:49:00.000+02:00

Μιλάμε για πολύ γέλιο!
Αυτο-ευλογούμαι!

σουρρεάλ!

Electricity

2006-10-30T09:09:00.000+02:00

Το χαμένο του Σαββάτου. Που όλες γινόμαστε φανερά εν δυνάμει κορίτσια της συγγνώμης. Έτοιμη να λούσεις τα μαλλιά σου έτσι που αν κάποιος θέλει να τα μυρίσει να μείνει για πάντα εκεί. Να βάψεις τα μάτια σου. Να βάλεις στολή επίθεσης. Και να βγείς. Έτοιμη να αλλάξεις τη ζωή σου. Έτοιμη να πονέσεις. Έτοιμη να ενθουσιαστείς.
Περπατώντας στους δρόμους που σε λίγες ώρες θα σκοτεινιάζουν νωρίτερα. Περνάς δίπλα από μια πέτρινη μάντρα. Από μια λάμπα του δήμου. Από τούφες φουντωμένο γιασεμί. Τα τακούνια σου σπάνε την ησυχία, λιώνουν μικρά κομμάτια αέρα. Οι ψηλές σου κόκκινες δερμάτινες μπότες έτοιμες να αλώσουν. Κουνάς το κεφάλι σου να απαλλαγείς από τον ήχο της φωνής σου. "Αν ποτέ αποφασίσεις να γυρίσεις, μην πεις τίποτα μόνο φέρε μου γιασεμί". Τι γεύση έχει το γιασεμί όταν το ξερνάς γλυκιά μου; "Μόνο μη με ξαναπείς μωρό μου".
Τώρα θα σου σερβίρεις μαύρη μπύρα. Και θα κάνεις οτι δεν ακούς τον μυστήριο ήχο. Αυτόν που βγαίνει από το κουτί της. Αλλά δεν πειράζει, παίζεις το παιχνίδι που ξέρεις καλύτερα απ' όλα. Να αγνοείς το ένστικτό σου. Που σου λέει οτι εκεί υπάρχει μια μαύρη αράχνη. Όχι δεν είναι αράχνη, ούτε σκορπιός έτοιμος να κάνει αυτό που μόνο αυτός μπορεί τόσο αριστοτεχνικά : να αυτοκτονήσει μεγαλειωδώς. Είναι μια πεταλούδα. Μια όμορφη μπλέ πεταλούδα που λίγο θέλει να απλώσει τα λεπτοφτιαγμένα φτερά της και να ελευθερωθεί στο χώρο. Να αιωρηθεί για λίγο. Να αγγίξει ελαφρά τα μαύρα μακριά μαλλιά που μυστηριωδώς έχει ο ίδιος θαμώνας της ίδιας ξύλινης μπάρας. Και μετά να χαθεί στην ίδια υπόγεια διάβαση του παλιού σταθμού.
Κρίνε με με τον μόνο τρόπο που μπορείς. Υποκειμενικά. Όσο μακραίνει η αναμονή, θα σε πείσω πως άξιζε. Και μετά πως θα είναι όλα ομαλά, χωρίς φουρκέτες και λακκούβες ύπουλα σκεπασμένες με βρώμικα νερά υπονόμου. Μόνο χορτάρι και τέλεια σχηματισμένες ευθείες.
Τώρα που τα λέμε όλα, ζήτα να σου φέρουν και δυο καθαρά ποτήρια. Το ένα θα το πιείς στην μνήμη, το άλλο στην υγειά. Ξέρεις, αργά θα ζητήσεις κάτι ηλεκτρικό, θα στροβιλιστείς στο ξύλινο πάτωμα, θα σε κοιτάνε μα δε θα σε νοιάζει. Παίζεις το καλύτερό σου παιχνίδι.
Γυρνάς λοιπόν. Γερνάς λοιπόν. Κι όταν θα ξεβάψεις τα μάτια σου- τα μόνα που βάφεις λες και θες να εξαφανίσεις, θα σε πονάνε. Μα δε θα κοιταχτείς στον καθρέφτη, είναι από αυτά που νόμιζες οτι έβλεπες. Οτι αναγνώριζες. Σχήματα κορμιά συμπλέγματα. Μίλα. Μοιράσου τα. Πώς αλλιώς θα τα εκμηδενίσεις;
Κι αν ριζώσεις τι; Το αλλά, η εναλλακτική, οι ρημάδες οι επιλογές σου.
Εντάξει βούλωσέ το τώρα και άλλαξε πλευρό. Η αράχνη ετοιμάζεται για βόλτα και στ' αριστερά έχουνε γιορτή.

Πρόχειρο

2006-10-27T16:09:00.000+03:00

Να μετρηθούμε εν τέλει.Και να βγούμε λειψοί.Πως όσα κομμάτια λείπουν θα λείπουν για πάντα.Καθόλου.Δρόμοι και στενά.Μα μένω να μετράω τα ψιλά και δε βγαίνουνε τα γαμημένα.Βάλε πρώτη και φύγαμε.Χεράκια έξω από τα παράθυρα σαν τότε που μετράγαμε μόνο 10 χειμώνες.Μεγαλώνουν.Οι παλάμες.Και θα ‘ρθει καιρός που θα μπλέκονται μεταξύ τους ιδρωμένες.Για καλό είναι ρε.Μη μου μαζεύεσαι.Ό,τι έκρυψα “για μια ώρα ανάγκης”.Το παίρνω για το δρόμο.Κάπου εκεί έξω θα βρεθούμε σίγουρα.Δε φοβάμαι, δεν ανησυχώ.Μόνο μια μικρή μικρή ανυπομονησία έχω.Θα με γνωρίσεις άραγε;

"There's no finding, no finding "

2006-10-25T15:07:00.000+03:00

I wish I was special
But I ‘m a creep
I don’t belong here

Να πάρω να σ’ ακούσω λίγο;

Ooo that smell
Can you smell that smell

Μαζί σου έχω περάσει τις πιο απίστευτες νύχτες. Κάθε φορά που ερχόσουνα σπίτι να τα πούμε, αφού είχαν μεσολαβήσει βδομάδες από την προηγούμενη φορά σε περίμενα με ανυπομονησία. Ήξερα ότι θα έρθεις χωρίς καθυστέρηση. Θα είσαι όμορφη όπως πάντα και θα σε μυρίζω για ώρες αφού έχεις φύγει. Θα μου χαμογελάς και θα κρατάς μπύρες και μια κίτρινη τεκίλα σε σακούλα πλαστική. Θα τις σηκώνεις στον αέρα και θα γελάς "Aνεφοδιασμός φίλε!". Θα ορμάς στο δωμάτιο κατευθείαν στο πικαπ. Δε θα σε ρωτάω τι να βάλω αφού ξέρω ότι για αρχή θα ακούσουμε τον χιλιογρατζουνισμένο δίσκο του Alice Cooper. Θες το Poison να θυμηθούμε τα παλιά. Εντωμεταξύ σκαλίζεις τα ντουλάπια μου τραγουδώντας “one look could kill my pain your thrillllll”. Θα γελάω και θα έρχομαι να σε χορέψω στο διάδρομο. Θυμάμαι πολύ καλά ότι πάντα το ‘χες παράπονο που κανείς από τους άντρες σου δε σε χόρευε. Γελάς, ακόμα σ’ ακούω να γελάς, ακόμα σε σφίγγω στη μέση και σε σηκώνω στον αέρα. Ακόμα φέρνεις τις τεκίλες στα ποτηράκια και τις πίνουμε ενώ κοιταζόμαστε στα μάτια.

Tell me why you look so sad

Θυμάσαι τότε που ακούγαμε για ώρες το “Dark side of the moon”; Ξανά και ξανά και μετά κάναμε έρωτα στο τριμμένο χαλί που μου είχε στείλει η μάνα μου. Α ρε μάνα που να ΄ξερες τι γινόταν πάνω σ’ αυτό το χαλί που είχε φτιάξει η γιαγιά στον αργαλειό. Τουλάχιστον τρεις γυναίκες πήρα εκεί πάνω. Αν δεν υπήρχε αυτό το χαλί τίποτα δε θα γινόταν, γιατί ήταν από τις καταστάσεις που αν διακόψεις για να πας μέσα, πάει ξενέρωσες. Α ρε μάνα! Ξέφυγα όμως. Έλεγα για τότε που κάναμε έρωτα για τρίτη φορά στο τριμμένο χαλί ακούγοντας Floyd. Σε θυμάμαι που ήσουνα σκοτεινιασμένη μετά. Κάπνιζες νευρικά, καθισμένη με την πλάτη στον καναπέ. Δεν καταλάβαινα τι είχες πάθει ξαφνικά. Φοβόμουνα ότι το μετάνιωσες, ότι δε θα θες να με ξαναδείς. Κι όλα αυτά γιατί; Γιατί σε ρώτησα από τι είναι αυτά τα σημάδια, ψηλά στο μπράτσο σου. Το βούλωσα μετά, έκανα να σε πάρω αγκαλιά, τραβήχτηκες και πήγες να κάνεις μπάνιο. Δε σε ξαναρώτησα ποτέ. Ακόμα και σήμερα δεν ξέρω τι ήταν αυτά τα σημάδια.

I ‘ve been mistreated
I ‘ ve been abused
Since my baby left me
I ‘ve been losing, losing
Baby I ‘ve been losing my mind

Έλεγα όμως για τότε που ερχόσουνα. Στρωνόμασταν στην αρχή στον καναπέ, μετά στο πάτωμα και βάζαμε δίσκους εναλλάξ. Λέγαμε όλα τα νέα μας, είχαμε τόσο καιρό εξάλλου να τα πούμε. Κάποτε σου είπα ότι αργήσαμε να γνωριστούμε και γέλασες. "Εγώ δε σε θυμάμαι καν στη σχολή μου είπες". Σου είπα ότι σε είχα δει από τις πρώτες μέρες. Σου είπα ότι σε πρόσεξα. Είδα μια κοπέλα με κοντό κόκκινο μαλλί και κοκάλινο σκελετό γυαλιών να στρίβει τσιγάρα Cooper στα πρώτα έδρανα. Όταν σου το ‘ πα γέλαγες και μου ΄λεγες ότι μόνο εσύ και κάτι αγρότες στην Ξάνθη καπνίζατε τέτοιο καπνό. Οι μπίρες αδειάζανε σιγά στην αρχή και μετά πιο γρήγορα. Η τεκίλα μέσιαζε και πια είχες γλαρώσει. Ήταν η ώρα που σε λάτρευα περισσότερο. Γιατί άνοιγες, χαλάρωνες και μου μιλούσες. Γέλαγες πιο σιγά και καμιά φορά με χάιδευες κιόλας. Σε σήκωνα να σε χορέψω και έλιωνες στα χέρια μου. Πόσο όμορφη ήσουνα μικρή. Ξέρεις δε σου ζήτησα ποτέ κάτι παραπάνω. Μα ούτε κι εσύ. Και η αλήθεια είναι ότι δε θα το άντεχα ούτε να μου πεις όχι ούτε όμως και να σ’ έχω ολόκληρα δική μου. Νομίζω ότι σε φοβόμουνα λίγο. Κι έτσι ήταν πιο εύκολα.

O ah hear her walkin
Walkin barefoot cross the floor-boards
All thru this lonesome night
And ah hear her crying too.

Θυμάμαι ξημερώματα να είμαστε τύφλα και να με τραβάς από το χέρι. "Έλα σήκω, πάμε". Πάντα σε ακολουθούσα. Κάτι παλαβό θα ήθελες να κάνουμε πάλι. Αλλά γούσταρα. Σαν τότε που πήγαμε με το μηχανάκι μέχρι το Αντίρριο να πιούμε κονιάκ στο καφενείο μες στο χειμώνα κι οι γέροι που παίζανε πρέφα μας κοιτάγανε κρυφά. Ή τότε που έβρεχε τρελά και βγήκαμε στο δρόμο. Σε λίγα λεπτά είχαμε γίνει μούσκεμα αλλά έλεγες ότι κάνει ζέστη κι έτσι βγάλαμε παπούτσια και πιαστήκαμε από το χέρι και περπατήσαμε ώρα. Όταν φτάσαμε κάτω από το φως μιας λάμπας, γύρισες και με κοίταξες με σουφρωμένα χείλη. "Φίλα με ρε", μου είπες. Λέγαμε κάποτε ότι θα μας τσακώσουν οι μπάτσοι τύφλα και θα τους το σκάσουμε με το δίχρονο, θα μπούμε στο καράβι και θα φύγουμε για Βενετία Άλλοτε απλά καθόμασταν στο μώλο μέχρι να ξημερώσει ή πηγαίναμε στο φάρο να πιούμε ούζα. Ποτέ μετά από αυτά τα βράδια δεν κοιμόμασταν μαζί.

She's got a smile that it seems to me
Reminds me of childhood memories
Where everything
Was as fresh as the bright blue sky
Now and then when I see her face
She takes me away to that special place
And if I stared too long
I'd probably break down and cry

Θυμάσαι ρε τότε που σου μαγείρευα; Τότε που σου χάριζα το Jism των Tindersticks και σου έλεγα ότι είναι μόνο δικό μας; Πόσο ζήλεψα που ο επόμενος άντρας σου στο αφιέρωσε κι αυτός; Πόσο γελούσες που γυρνούσα τα χέρια μου στον ουρανό και φώναζα τα όνομά σου; Που στις καταλήψεις σου ‘φερνα μπίρα και τσιγάρα; Που όταν γνώρισες τον πατέρα μου σε λάτρεψε τόσο που σου δάνεισε την αλφα ρομέο του να πας βόλτα γιατί του είχες πει ότι "ήταν πισωκούνα και δεν είχες οδηγήσει ποτέ τέτοιο αμάξι;" Που η μάνα μου κατάλαβε ότι κοιμηθήκαμε μαζί και είχες ντραπεί τόσο; Που μετά σου ‘φτιαξε πιπερόπιτα με τσίπουρο; Σε γουστάραν πολύ οι γονείς μου ρε. Θυμάσαι ρε που σου έλεγα ότι κάποια μέρα θα σε πάρω να ζήσουμε στο χωριό; Θυμάσαι ρε ή τζάμπα τα λέω;

Now honey you got on little light
Now you keep it burning bright
If you keep it lit every night
Someday a good man come and make it alright

The tighter your grip around me
So easily broken
Running down your skin
And the pain runs into the blue
If there's ever anyone else,
I'll understand and kill them

Θυμάμαι φίλε.

"Που σαν βιολί το σώμα σου.."

2006-10-24T12:12:00.000+03:00

Στην πλατεία μέχρι να ξημερώσει. Ήθελα να σου πω πολλά, αλλά τελικά δεν είπα τίποτα. Και δεν μπορώ πια να πω. Περίεργα.
Είναι καλύτερα να μην. Ιστορίες μωρέ. Ιστορίες. Είναι που ποτέ κανείς δεν τις ζήτησε για νανούρισμα. Και μείναν να σκουριάζουν σαν εκείνες τις χοντρές αλυσίδες στο περιβόλι. Αλλάζουν οι καιροί, δεν το βλέπεις;
Είναι που ακόμα δεν έχει πάρει μορφή. Κομμάτια της μόνο βγαίνουν. Τα σκοτάδια της, εκεί βαθιά, ακόμα να διαλυθούν.
Είμαι καλά. Λίγο χρόνο μόνο και την αλλαγή περιμένω.
Από πού να ξεκινήσω να σου λέω; Είναι που βαραίνουν κι οι μέρες τώρα και δυσκολεύομαι. Αυτή τη φορά όμως δεν θα κρύψω τίποτα να το ξέρεις,
Κι εγώ που προσπαθούσα πάντα να το ελέγχω, τώρα δεν μπορώ. Θυμάμαι πως ούτε κι εσύ το είχες.
Με χάνω ρε συ. Ειρμός ή η απουσία του;
Κοιμήσου ψυχή μου.
Κι όταν ξημερώσει θα σου πω τα υπόλοιπα.
Στον ήλιο, στο φως, στη βεράντα να μη φοβάσαι.
Θα πιούμε καφέ και μόλις στρίψω τσιγάρο θα με ρωτήσεις.
Τι νέα υπάρχουν, αν είδα κανέναν, τι κάνει η μάνα μου.
Θα σου πω κι εγώ αν είναι καλά τώρα ο Χ. Θα σκύψεις το κεφάλι και χαμηλόφωνα θα μου απαντήσεις πως όταν παίρνει την αγωγή είναι καλά. Υποφερτά.
Θα ρωτήσεις αν εγώ είμαι καλά. Και θα σου πω ναι, τις παλιές συνήθειες τις έχω κόψει, μόνο που ακόμα καπνίζω και πίνω, αλλά θα το δουλέψω κι αυτό. Θα σου χαϊδέψω το κεφάλι «γιατί κουρεύτηκες μωρέ», θα μου πεις «ε περάσαν τα χρόνια μπέμπα μεγαλώσαμε». Δε θα στεναχωρεθώ καθόλου, στο υπόσχομαι. Κι ούτε θα σε ρωτήσω που χάθηκες. Κι όχι φασαρίες και δράματα. Καμία θεατρικότητα πια. Θα πάμε βόλτα σ΄ όλα μας τα μέρη που στοιχειώναν με τα χρόνια. Τους σταθμούς των τρένων και των ΚΤΕΛ, το πέτρινο πεζούλι στο Λυκαβηττό, την Κριστίν στον Υμηττό, τους μεγάλους ανοιχτούς δρόμους. «Γιατί άφησες τα μαλλιά σου να μακρύνουν μπέμπα;» Αμήχανα θα σε κοιτάω και θα παίζω με μια κόκκινη μπούκλα. «Για να έχεις κάτι να χαϊδεύεις όταν γυρίσεις μωρέ».

Πάλι περικοπές και ψέμματα-ζωή.

2006-10-23T09:25:00.000+03:00

Σήμερα ξύπνησα νύχτα. Είχα όρεξη να δω ήλιο. Μα είναι ακόμα σκοτεινά έξω. Μέσα είναι περίεργα. Περαστικά αγγίγματα, κρυφά φιλιά. Κούραση. Θέλω μια βόλτα να είναι Κυριακή και να έχει ήλιο και κρύο. Χρόνος κλείνει κι ακόμα θυμάσαι. Χρόνος; Ή μήπως χρόνια;
Δεν πειράζει σου λέω. Κυλάει γρήγορα. Να, πλησιάζει πάλι χειμώνας. Και θα ‘ρθει Δεκέμβρης να μπω και επισήμως στα 26.
Πολλές εικόνες και μπλέκομαι. Ιδέες. Τι κάνω εδώ μέσα, πόση έκθεση θ’ αντέξω μέχρι να τα κάψω όλα;
Και για να μη φοβάμαι λέω να το προλάβω. Να με δώσω εγώ.
Ψέμματα λοιπόν.Καλογραμμένα αλλά ψέμματα.

Αυτόν τον καιρό δεν αντέχω καμία τρυφερότητα. Στους τσακωμούς ναι. Στα χάδια είναι που μπουκώνω τελείως. Σαν μην ξέρω τι να πω, τι να κάνω και σπασμωδικά και νευρικά μένω να κοιτάω με ορθάνοιχτα μάτια. Σαν το πεντάχρονο που του τάξαν κούκλα και τελικά ξεχάσαν να του τη φέρουνε.
«Δεν πειράζει αγάπη μου, την άλλη φορά.»
Πειράζει ρε. Τώρα την ήθελα.

Ε ναί λέμε!

2006-10-20T14:20:00.000+03:00

Τρεις γυναίκες πριν τα τριάντα κάθονται στο μπαρ.
Δύο άντρες μετά τα σαράντα κάθονται στο μπαρ.
Οι γυναίκες κοιτάνε τους άντρες που κάθονται ώρες και δεν έχουν ανταλλάξει κουβέντα. Τους φαίνεται γελοίος ο τρόπος που τις κοιτάνε. Κι έχουν δίκιο. Είναι γελοίος.
Κοκκινομάλλα: Ρε μαλάκες αυτοί κάθονται σαν να περιμένουν κάτι.. δεν ξέρω τι..α! τον Γκοντό.
Καστανομάλλα: Χαχαχαχα ας τους πει κάποιος ότι ΔΕ θα ‘ρθει.
Η μελαχρινή που έχει ζαλιστεί περισσότερο από τις άλλες και νωρίτερα έχει αναφέρει κυνικά ότι «χάνει τη μπάρα κάτω από τα χέρια της» , γυρνάει και τους κοιτάει με ύφος Γκάρφιλντ.
«Γαμιέται ο Μπέκετ».

"Yes, true weeping is yet to come"

2006-10-19T10:55:00.000+03:00

This is a weeping song
A song in which to weep
While we rock ourselves to sleep
This is a weeping song
But I won't be weeping long
But I won't be weeping long
But I won't be weeping long
But I won't be weeping long

Όχι πια θάνατοι
οχι πια διάβασμα με ηρεμιστικά
οχι πια ύπνοι με τηλέφωνα ανοιχτά

This is a weeping song
A song in which to weep
While we rock ourselves to sleep
This is a weeping song
But I won't be weeping long
But I won't be weeping long
But I won't be weeping long
But I won't be weeping long

Όχι πια δάκρυα
δε ζηλεύω πια
και δε θολώνω τα γυαλιά μου πια για σένα

Όχι πια πρόστυχα μηνύματα

Όχι πια έρωτες

But I won't be weeping long
But I won't be weeping long
But I won't be weeping long
But I won't be weeping long

Μια σύμπραξη των Κόρε Ύδρο "Όχι πια έρωτες" και του Nick Cave "The weeping song"
για τη μέρα που απλώνεται μπροστά μου και θέλω μόνο να τα ψιθυρίζω

"Aχ πολλαπλασιασμένο.."

2006-10-16T14:10:00.000+03:00

Μουντά. Είναι έξω. Μέσα κάνει κρύο. Ένα καινούριο τραγουδάκι από τον Παπάζογλου. Κάτι για στιγμές και ροζ χρώματα της αυγής. Κι ένα παλιό από την Μάνου. Κάτι για ζευγάρια και τέντες και μπαλκόνια και απογεύματα. Οπότε κλείνει ο κύκλος. Κάπου μέσα του είχε και φρίκη, είχε και σπασμένα μπουκάλια. Και εικόνες από βράδια με ψύχρα που τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια της απέναντι έριχναν μια αναιμική αύρα και στο δικό μου μπαλκόνι. Και σ’ έπιανε μια μελαγχολία. Και εγώ έλεγα, δε θα τα καταφέρω ποτέ να σε παρηγορήσω. Και δεν τα κατάφερα τελικά. Τώρα μισή. Και ολόκληρα μοναχική. Σήμερα το βράδυ λέω να πάω σινεμά. Να δω ένα αστυνομικό, να πιω την πορτοκαλάδα μου χωρίς ανθρακικό- πάντα με πείραζες γι’ αυτό και στο διάλειμμα να μη βγω από την αίθουσα. Γιατί δεν το αντέχω αυτό. Οι άδειες αίθουσες του σινεμά μου φέρνουν μελαγχολία. Όπως και οι άδειες ταβέρνες σε επαρχιακούς δρόμους. Πάντα θέλω να μπω μέσα και να πιάσω κουβέντα με τον ιδιοκτήτη που κάθεται μόνος ή παρέα με το γκαρσόνι και πίνουν να περάσει η ώρα. Να τους πω κάτι, για τον καιρό, για τον Ολυμπιακό, δεν έχει σημασία οτιδήποτε. Να σπάσει η ησυχία της αίθουσας. Που τι περίεργο; Πάντα είναι ίδιες. Με ξύλινη επένδυση στους τοίχους και ένα τζάκι στο κέντρο. Και στην κουζίνα καπνίζει πικρά μια Σβετλάνα ή μια Χάιντι. Σβετλάνα σημαίνει νομίζω αυγή. Και να που θα ξανανοίξει ο κύκλος.Από την αυγή δεν ξεκίνησα;
Λέω να αλλάξω θέμα. Χτες είδα στον ύπνο μου ότι ..
Δεν ήσουνα εσύ, δεν ήταν κανείς. Σηκώθηκα με μάτια πρησμένα.
Κάτσε να στρίψω ένα τσιγάρο να σου πω και την συνέχεια.
Δεν έχει αξία όμως. Αυτές όλες οι λέξεις συγκεντρώθηκαν πάνω από το κεφάλι μου και καίγονται σιγά. Και κάθε φορά λέω ότι θα τις σβήσω βίαια και κάθε φορά επιμένουν. Αλλάζουν δέρμα, αλλάζουν μαλλιά και να τες πάλι εδώ. Πεθύμησα ένα λούνα παρκ μόνο με συγκρουόμενα. Και θάλασσα. Και κρύο καφέ σπαστό, να είναι χειμώνας και να κολλάει η υγρασία στα μαλλιά μου. Ή να είμαι πάλι δέκα χρονών και να νομίζω ότι πετάω, δεν έχει σημασία που είναι μόνο μέχρι το τέλος της σκάλας. Τον πατέρα μου να μου λέει το μόνο παραμύθι που ήξερε αυτό με την αρκούδα και πάντα να τον παίρνει ο ύπνος πριν το τελειώσει. Ποτέ δεν έμαθα τι γινόταν στο τέλος. Τον παππού μου να με πηγαίνει τη μόνη βόλτα που άντεχαν τα άρρωστα πόδια του. Μέχρι το ποτάμι, να μου δείχνει το βράχο ή του Κατή τον πεύκο από όπου έπεσε κάποια γιατί δεν ήθελε να παντρευτεί τον τσιφλικά. Ποτέ δεν έμαθα τι υπήρχε μετά το ποτάμι. Εσένα να μου κλαις ότι δε σε πήγα ποτέ στο χωριό να κουκουλωθούμε κάτω από τις βαριές κουβέρτες και να ακούμε στο σκοτάδι τα τρένα να περνάνε και να τρέμει το σπίτι ή τις νταλίκες να βουίζουν μακριά στην εθνική και να μου ζεσταίνεις τα πόδια με γκρίνια που είναι πάντα παγωμένα. Ποτέ δεν έμαθα γιατί μόνο όταν κοιμόμασταν μαζί πάγωναν τα πόδια μου.
Θα βρέξει. Να ντυθείς καλά ε;

It’s a new dawn, it’s a new day, it’s a new life

2006-10-13T11:11:00.000+03:00

Χθες το βράδυ ήθελα να μην κοιμηθώ. Να ξενυχτήσω όπως όταν ήμασταν μικρά και μέναμε ξάγρυπνα έτσι χωρίς λόγο. Μα με πέτυχαν κάτι περαστικές και κερασμένες τεκίλες και με νύσταξαν. Και έμεινα να σκέφτομαι σ’ εκείνο το μεσοδιάστημα πριν σε πάρει ο ύπνος. Πάνε μήνες που έχω να κοιμηθώ φυσιολογικά. Έχω μια αίσθηση ότι μου τελειώνει ο χρόνος και δε θέλω να χάσω στιγμή. Αν ήσουνα εδώ θα σου έλεγα εκείνο το παραμύθι που σου χρωστάω. Μωρέ είναι που δεν είμαι ικανή να φτιάξω ιβουάρ ήρωες και μου βγαίνουν πάντα σκούροι πράσινοι ή μαύροι. Και εσένα δε σου πήγαιναν αυτά τα χρώματα. Μεγαλώνω. Ομορφαίνω. Μαζεύω. Αλλάζω. Όχι πολύ. Ίσα να μην θυμάμαι τα μαύρα ρούχα, μάτια και βλεφαρίδες. «Η σκιά μου κι εγώ κάθε βράδυ πικρό σε ζητάμε..» Παλιά τραγούδια. Λαϊκά. Και παράξενα ταιριάζουν. Ή εκείνο το « Hijo de la luna». Δεν είναι περίεργο πώς συνδυάζονται όλα στο μυαλό μου;
Δανείζομαι κορμί. Και το επιστρέφω χωρίς καμιά γκρίνια, μόνο με λίγη καθυστέρηση. Δεν πειράζει όμως. Θα πληρώσω ό,τι μου πρέπει. Θυμάμαι ότι έλεγες τη λέξη «περιποίηση» με το γιώτα να λείπει ανάμεσα στο ρω και το πι. Χαριτωμένα λειψό. Πάντα με έκανε να χαμογελάω αυτή η παράλειψη.
Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβεις. Όχι. Δεν είναι. Άλλη παραδοξολογία αυτή. Γιατί να καταλάβεις; Εντάξει. Το μαζεύω.
Αυτή την ανάγκη για μια τελευταία αγκαλιά που ποτέ δε σου χάρισα. Είχα θυμώσει τόσο. Να, τώρα μπορώ. Να σ’ αφήσω να με κλείσεις κοντά στην καρδιά σου να την ακούω και να σε μυρίζω. Δε θα αγχώνομαι μήπως δεν ξανανοίξουν ποτέ τα χέρια σου. Αλήθεια σου λέω.
Καμιά αγκαλιά δεν μοιάζει με την άλλη. Και κανένα κορμί δεν μυρίζει το ίδιο. Θα μου πεις αυτά είναι απλά πράγματα, γνωστά σε όλους. Εγώ όμως δεν το ήξερα φαίνεται. Ανακαλύπτω αργά πράγματα που οι γυναίκες τα ξέρουν από παλιά. Ένα είδος αρχαίας γνώσης που την οριοθετούσα αλλιώτικα. Βιάζομαι πολύ. Ρολόγια σφηνωμένα στους τοίχους. Δεν φοράω ποτέ ρολόι, θυμάσαι; Για αυτό αν θες να μου κάνεις δώρο πάρε μου καλύτερα ένα δίσκο της Νίνα Σιμόν. Όχι όμως αυτόν που τραγουδάει Ντιούκ Έλλινγκτον.
«Θέλω να ‘ρθεις και να με βρεις να κάτσεις να τα πούμε»
Εκείνες τις κουβέντες.

Γυναικεία ευαισθησία. Που σήμερα πρωί- πρωί ξύπνησε. Με διάφορες αφορμές. Και θα μάθω να την ανέχομαι σ΄εμένα.

Κορίτσια ευχαριστώ από πολύ βαθιά για αυτά που μου μάθατε σήμερα. Ή για αυτά που μου θυμίσατε;
Epsilon, Cherryfairy, Trilian, Marirena.
Λουλούδια λευκά , σοκολάτες πικρές και καφές γαλλικός.
Φιλώ σας,